Γράφει: Χάρις Χαραλάμπους*
Για να σας προλάβω, δεν εννοώ ψυχολόγους που να παρέχουν θεραπευτικές υπηρεσίες στους βουλευτές, αν και με όσα είδαμε, ακούσαμε και διαβάσαμε να έχουν διαδραματιστεί στη Βουλή, και με όσα πιθανό να δούμε να διαδραματίζονται από τον Ιούνιο και μετά, δεν αποκλείεται κάποιοι να τις χρειάζονται τις υπηρεσίες αυτές (επειγόντως). Για την αναζήτηση και λήψη τέτοιων υπηρεσιών, στον ελεύθερο τους χρόνο, ευθύνες έχουν τα ίδια τα μέλη της Βουλής. Όμως... πώς θα ξέρουν σε ποια/ο ψυχολόγο να αποταθούν, που να έχει πραγματικά βοηθητική και δεοντολογική προσέγγιση, και αν όχι, να γνωρίζουν πού να αποταθούν για θεσμική βοήθεια και ακόμη και υποβολή καταγγελίας για πειθαρχική έρευνα, όταν για χρόνια εκκρεμεί η έγκριση σχετικών κανονισμών και Κώδικα Επαγγελματικής Δεοντολογίας για τους ψυχολόγους που βρίσκονται στα Μητρώα του Συμβουλίου Εγγραφής Ψυχολόγων Κύπρου;!
Ποιες είναι οι απαραίτητες διαπροσωπικές δεξιότητες για ένα άτομο που θέλει να αφήσει θετικό στίγμα στη Βουλή και όχι να είναι απλά βΟλευτής, ή, πολύ χειρότερα, σκέτος καλοπληρωμένος τουρίστας ή/και πηγή ντροπής για τους πολίτες της Κυπριακής Δημοκρατίας; Κατ’ αρχάς, να μπορεί να συνεργάζεται αρμονικά με τους γύρω του, να μπορεί να δίνει σαφείς εξηγήσεις σε ερωτήσεις συναδέλφων βουλευτών και δημοσιογράφων, να μιλά ξένες γλώσσες, να έχει γνώση του τοπικού και παγκόσμιου γίγνεσθαι. Αλλά, εξίσου σημαντικά, να μην έχει διαπράξει (και να μη διαπράττει) ποινικά αδικήματα, να έχει καθαρή ηθική πυξίδα, να θέλει πραγματικά να βοηθήσει τον τόπο του, να εργάζεται σκληρά, να έχει επίγνωση της σημαντικής αποστολής του, και να μην τα βάζει κάτω μπροστά σε δυσκολίες.
Η εργασία στη Βουλή μπορεί να θεωρηθεί κατάλληλη ή ελκυστική για όσους έχουν σπουδάσει Νομικά, Διεθνείς Σχέσεις, Δημόσια Διοίκηση, Πολιτικές Επιστήμες, Οικονομικά, καθώς στις ευθύνες των Βουλευτών περιλαμβάνονται (α) η συγγραφή, ανάγνωση, έγκριση, τροποποίηση δικών τους προτάσεων νόμου αλλά και νομοσχεδίων που κατατέθει η εκάστοτε κυβέρνηση, (β) η ουσιαστική συμμετοχή στις συνεδρίες των Επιτροπών και της Ολομέλειας, (γ) η έγκριση του ετήσιου προϋπολογισμού του κράτους και άλλων οργανισμών του δημοσίου τομέα, (δ) η εκπροσώπηση της Βουλής σε διεθνή σώματα και (ε) η κατανόηση του τι χρειάζονται οι πολίτες ώστε να έχουν μια καλή και αξιοπρεπή ποιότητα ζωής μακροπρόθεσμα.
Γιατί, όμως, χρειαζόμαστε ΚΑΙ Ψυχολόγους βουλευτές/βουλεύτριες στη Βουλή? Η ίδια η ιστορία της Κυπριακής Δημοκρατίας, από τη δεκαετία του 1960 μέχρι σήμερα, κουβαλά τόσα ψυχικά τραύματα από διενέξεις, εξαφανίσεις ανθρώπων, δολοφονίες, βιασμούς, αναγκαστική μετακίνηση πληθυσμών, εγκατάλειψη πατρογονικών εστιών, αλλά και ατιμωρησία, διαφθορά και συγκάλυψη εγκλημάτων και σκανδάλων, που ίσως η ΜΙΣΗ Βουλή θα έπρεπε να αποτελείται από ανθρώπους με υπόβαθρο στη Ψυχολογία και τις Κοινωνικές Επιστήμες, για να νομοθετηθούν οι απαραίτητες συνθήκες για την κοινωνική ευημερία, την ουσιαστική παιδεία, τη δικαιοσύνη και τα ανθρώπινα δικαιώματα, και να λεχθεί επιτέλους η (σκληρή) ιστορική αλήθεια στον κόσμο, χωρίς λαϊκισμό και δημαγωγία, ώστε να υπάρξει η απαραίτητη επανεκκίνηση για ένα πιο λειτουργικό άμεσο και μακροπρόθεσμο μέλλον.
Με άλλα λόγια, πέραν των τεχνοκρατικών γνώσεων και εμπειριών στην εξυπηρέτηση του κοινού καλού, η Βουλή των Αντιπροσώπων χρειάζεται και μέλη με ανθρωπιά και γνήσιο ενδιαφέρον για τους πολίτες. Με ενθουσιασμό, ενσυναίσθηση, σοφία, ειλικρίνεια, όραμα, δυναμικότητα και αποτελεσματικότητα. Καλώς ή κακώς, αν και δεν μπορούμε να γενικεύουμε, αυτά τα χαρακτηριστικά αποδίδονται συνήθως σε γυναίκες. Ως εκ τούτου, η Βουλή των Αντιπροσώπων χρειάζεται πολλές περισσότερες γυναίκες-μέλη, που να έχουν θεωρητικό και βιωματικό υπόβαθρο στη Ψυχολογία και άλλες Κοινωνικές Επιστήμες.
Άτομα με αυτό το υπόβαθρο μπορούν πιο εύκολα να προωθήσουν νόμους και να ασκήσουν κοινοβουλευτικό έλεγχο σε θέματα που αφορούν τη δημόσια υγεία, τις ευάλωτες ομάδες του πληθυσμού (π.χ. παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες, άτομα με αναπηρίες, παιδιά με χρόνιες σοβαρές παθήσεις, άτομα ΛΟΑΤΚΙ), τις Υπηρεσίες Ψυχικής Υγείας, τις Υπηρεσίες Κοινωνικής Ευημερίας, την ποιότητα της Παιδείας στον τόπο μας και το πώς αυτή φροντίζει για την ολιστική ευημερία των μαθητών. Μπορούν επίσης πιο εύκολα να κρίνουν ποιες ενέργειες (ή μη-ενέργειες) του κράτους είναι «αψυχολόγητες» και λαμβάνουν χώρα χωρίς να υπολογίζουν τον αντίκτυπο πάνω στους πολίτες.
Γνωρίζουμε ήδη ότι έχουν ψηφιστεί από τη Βουλή νομοθεσίες που δεν εφαρμόζονται, και ο φόβος των ευάλωτων πολιτών που επηρεάζονται είναι πως δεν θα εφαρμοστούν ποτέ. Όταν οι νόμοι βρίσκονται 10 βήματα μπροστά, αλλά οι πολιτικές και ο τρόπος που συμπεριφέρεται ο κόσμος είναι πολύ πίσω, οι νομοθεσίες αποτελούν «δώρον-άδωρο». Ως εκ τούτου, οι σωστά καταρτισμένοι βουλευτές πρέπει να μπουν μπροστά με θάρρος και ειλικρίνεια και να μιλήσουν στο λαό για αυτά που οφείλει να λάβει υπόψη του και για το ποια είναι τα δικαιώματα αλλά και οι υποχρεώσεις του απέναντι στους συμπολίτες του, το περιβάλλον και τη χώρα.
*Ψυχολόγος, Εκπαιδεύτρια
Υποψήφια βουλεύτρια για το Volt Κύπρου (Επαρχία Λευκωσίας, αρ. 18)
