Του Μιχάλη Μητσού
Το τριμερές σύμφωνο αμυντικής συνεργασίας που υπεγράφη ανάμεσα στην Τουρκία, το Πακιστάν και τη Σαουδική Αραβία δεν αφορά ευθέως τη χώρα μας. Το σημαντικότερο σημείο του είναι η αντιστοιχία με το άρθρο 5 του ΝΑΤΟ, η δέσμευση δηλαδή των χωρών που συμμετέχουν ότι αν δεχθεί επίθεση η μία, θα σπεύσουν προς βοήθεια οι υπόλοιπες. Εξ όσων γνωρίζουμε, όμως, η Ελλάδα δεν έχει σκοπό να επιτεθεί σε κανέναν.
Το σύμφωνο αυτό έχει, έτσι, περισσότερο διδακτικό χαρακτήρα. Δείχνει τι θα μπορούσε να έχει κάνει η Ελλάδα στο πλαίσιο ανάλογων συμμαχιών. Δείχνει επίσης ότι μια σειρά αφηγημάτων στα οποία επιμένουμε είναι στην πραγματικότητα μύθοι. Με πρώτο απ’ όλα ότι η Τουρκία είναι απομονωμένη, οι σύμμαχοί της την έχουν εγκαταλείψει, o μεγαλοϊδεατισμός του Ερντογάν την έχει χαντακώσει. Που πάει παρέα με την ανατροπή των ισορροπιών στο Αιγαίο, με κερδισμένους φυσικά εμάς, που αγοράζουμε τα πιο σύγχρονα αεροπλάνα και έχουμε την προφορική διαβεβαίωση του Εμανουέλ Μακρόν από τη Ρωμαϊκή Αγορά ότι σε περίπτωση ανάγκης θα τρέξει να μας βοηθήσει, ιδίως μετά την αποχώρησή του από την προεδρία.
Η εξωτερική πολιτική της Ελλάδας τα τελευταία χρόνια, αντί να αποσκοπεί στη βελτίωση των σχέσεων με την Τουρκία, στηρίζεται στη σύναψη συμμαχιών που υποτίθεται ότι τη φέρνουν σε δύσκολη θέση. Η πιο πολύτιμη απ’ αυτές είναι φυσικά με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Οπως υπογραμμίζει, όμως, σε πρόσφατο άρθρο του ο διευθυντής του «Πολίτη» Διονύσης Διονυσίου, με αφορμή τα αντίστοιχα ανοίγματα της Κύπρου, η αναβάθμιση των σχέσεων με τις ΗΠΑ δεν αποτελεί και συμμαχική εγγύηση έναντι της Τουρκίας. Οι ΗΠΑ μπορούν να αναβαθμίζουν την Κύπρο, ή την Ελλάδα, χωρίς να υποβαθμίζουν την Τουρκία. Κι αν τα συμφέροντα των πρώτων συγκρουστούν μ’ εκείνα της δεύτερης, δεν υπάρχει καμιά ένδειξη ότι οι ΗΠΑ θα θυσιάσουν τη στρατηγικά βαρύτερη σχέση τους με την Τουρκία.
Κάτι ανάλογο ισχύει με το Ισραήλ. Η συνεργασία Κύπρου - Ελλάδας - Ισραήλ στην άμυνα, την ενέργεια και την ασφάλεια, συνεχίζει ο Διονυσίου, δεν συνεπάγεται ότι το Τελ Αβίβ έχει υιοθετήσει ως στρατηγικό στόχο τον αποκλεισμό της Τουρκίας από την ανατολική Μεσόγειο. Το Ισραήλ και η Τουρκία μπορεί να ανταλλάσσουν απειλές, αλλά όταν το επιβάλλει το συμφέρον τους συνεννοούνται: είναι χαρακτηριστικό ότι έχουν αρχίσει συνομιλίες μεταξύ τους για τη δημιουργία μηχανισμού αποφυγής στρατιωτικών επεισοδίων στη Συρία.
Οσο για την πιστή μας Αίγυπτο του Σίσι, φαίνεται ότι σκέπτεται κι εκείνη την ένταξή της στη Συμφωνία της Μέκκας. Το μόνο καλό νέο των ημερών, έτσι, είναι η περιπέτεια που αποκαλύπτεται ότι είχε τον περασμένο μήνα ο Τραμπ στην Αγκυρα. Αυτά παθαίνει όποιος αμερικανός πρόεδρος δεν τηρεί το παραδοσιακό 7 προς 10 στις σχέσεις με την Ελλάδα και την Τουρκία. Ο επόμενος να το θυμάται.
