Μία ολόκληρη ώρα κράτησε η συζήτηση προχθές σε μία καφετέρια, στο διπλανό τραπέζι, για το πώς θα καταφέρουν να τα χωρέσουν όλα στο πρόγραμμα του… μιτσή, τώρα που ανοίγουν και πάλι τα σχολεία. Ο μιτσής είναι ήδη στην πέμπτη τάξη του δημοτικού. Στανταράκι στο πρόγραμμα τα αγγλικά. Σκέφτονται αν πρέπει να βάλει και δεύτερη γλώσσα, γιατί στις μέρες μας χρειάζεται, ενώ σίγουρα πρέπει να του φέρουν στο σπίτι κάποιον να του κάνει κάποιες φορές μαθηματικά. Δεν είναι πως είναι λίγο σκράπας ο μιτσής στον πολλαπλασιασμό, όχι, όχι. Φταίει που η δασκάλα δεν τα εξηγεί καλά και… εν νάκκον παλαβή.
Δεν τίθεται καν θέμα συζήτησης για τη μάππα. Ο μιτσής είναι ήδη σε ακαδημία ποδοσφαίρου και πρέπει να συνεχίσει. Καλά δεν θα πάει και Τσάπιον Λι, αλλά δεν μπορούν να τον βλέπουν να κάθεται και να παίζει με το κινητό συνέχεια. Το να κάνουν μια δραστηριότητα μαζί του, ούτε λόγος. Προτιμούν να την πληρώνουν. Κοινωνικοποιείται στη μάππα, αθλείται, μαθαίνει πειθαρχία και, το κυριότερο, δεν πιάνει αυτό τον διάολο, το κινητό. Διότι ως γνωστόν με το κινητό θα μάθει βρισιές, ενώ στο γήπεδο, ούτε καν. Τι; Όχι;
Φυσικά, τα θέλω του μιτσή είναι λίγο διαφορετικά. Ο ίδιος έχει ζητήσει έναν καλύτερο υπολογιστή, με καλύτερη κάρτα γραφικών, για να μπορεί να παίζει online με τους φίλους του και θέλει και το τένις. Υπάρχει όμως μεγάλος προβληματισμός για το PC: Θα ξενυχτάει, θα είναι φυτό, δεν θα διαβάζει και εν να κάμνουν λουλλουπούθκια τα μμάθκια του.
Ήταν μία απολαυστική ώρα, στην οποία η παρέα (δύο ζευγάρια βασικά), σχεδίασαν το πρόγραμμα του μιτσή, χωρίς καν να είναι εκεί. Αγγλικά, δεύτερη γλώσσα, μαθηματικά, ποδόσφαιρο. Και αν μείνει καμιά ώρα κενή, βλέπουμε για το αν θα πάει άλλη δραστηριότητα, αφού είπαμε δεν έχουν παιδί, έχουν τον μικρό Έλον Μασκ σε φάση beta testing.
Το πιο ενδιαφέρον ήταν πως οι γονείς δεν έφτιαξαν ένα πρόγραμμα με στόχο να είναι χρήσιμες οι ώρες του μιτσή για να αγαπήσει τη μάθηση, τη γνώση (ποδοσφαίρου, μαθηματικών όποια γνώση), αλλά θεώρησαν πως είναι απλά κουτάκια που πρέπει να τα γεμίσουν. Λες και κάθε δραστηριότητα προσφέρει κάτι. Και δυστυχώς ο τρόπος που σκεφτόταν αυτή η παρέα γονιών, είναι και ο τρόπος που λειτουργεί ακόμη το ίδιο το σχολείο. Από εκείνο το όραμα για ένα σχολείο προσαρμοσμένο στις ανάγκες του μαθητή, καταλήξαμε στο ότι πρέπει να κάνει όλα τα μαθήματα, είτε τον ενδιαφέρουν είτε όχι, είτε τα αγαπά είτε τα βαριέται, επειδή πρέπει να βγει η ύλη, σε φάση καταναγκαστικά έργα. Γιατί; Όχι για να βγει το οκτάωρο των δασκάλων/καθηγητών. Είναι για να μάθει το παιδί. Πώς αλλιώς;
Έχετε σκεφτεί πόσα πράγματα έχουν αλλάξει γύρω μας εκτός από τον τρόπο που μπαίνει βγαίνει στην τάξη ένας μαθητής; 45 λεπτά εδώ, 45 λεπτά εκεί, λίγο διάλειμμα και πάλι απ’ την αρχή. Μαρμότα. Ένα ωρολόγιο πρόγραμμα λες και είναι βόμβα έτοιμη να εκραγεί. Και μετά τα ίδια και στο σπίτι: Μία ώρα μέχρι την Αγλαντζιά για τα αγγλικά και μιάμιση μέχρι την Κακοπετριά για το τουρνουά. Στη διαδρομή από τη μια περιοχή στην άλλη, ίσως ήρθε η ώρα επιτέλους να σκεφτούμε πως δεν χρειάζεται να τα ξέρει όλα ένα παιδί. Δεν χρειάζεται να γίνεται Βέγγος, αλλά να μένει παιδί.
