Είναι Κύπριος. Είναι Πάφιος. Είναι όμως και ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Εκπροσωπεί έναν θεσμό. Γι’ αυτό και το καταγράφουμε.
Αν δεν το έχετε προσέξει, στις δημόσιες τοποθετήσεις του, όταν βρεθεί μπροστά από μικρόφωνα, ο Νίκος Χριστοδουλίδης κάνει συχνά – πυκνά χρήση της κυπριακής καθομιλουμένης. Δεν πρόκειται απλώς για προφορά. Αυτή την έχει στο dna του όπως και όλοι μας. Αλλά για την παρείσφρηση –αυθόρμητα ή μη- μιας λέξης ή μιας ολόκληρης πρότασης, ενός «τζαι», στον επίσημο πολιτικό του λόγο. Για μετακίνηση από το τυπικό και θεσμικό στο «φιλικό», στο «άμεσο» και στο «οικείο». Για μια διατύπωση που μοιάζει περισσότερο με τον τρόπο με τον οποίον επικοινωνούμε στην καθημερινή μας συναναστροφή, σε μια ιδιωτική συζήτηση. Στην παρέα, στο καφέ, στον καφενέ, στο σπίτι μας, στο γραφείο, στην αυλή του σχολείου. Χαλαρά και ανεπίσημα. Casual style, θα λέγαμε και στα… κυπριακά.
Η επαναλαμβανόμενη χρήση της καθημερινής κυπριακής διαλέκτου –για την οποία είμαστε περήφανοι και δεν θεωρούμε ότι είναι συνώνυμη της αμορφωσιάς, της προχειρότητας ή του καφενείου αλλά για μια ιδιαίτερα εκφραστική διάλεκτο με ιστορία και συνδεδεμένη με την πολιτισμική μας ταυτότητά μας– από τον Νίκο Χριστοδουλίδη σε επίσημες προεδρικές δηλώσεις του, μου θυμίζει το κρυφό μήνυμα της υποσυνείδητης διαφήμισης. Μοιάζει πολύ με τον μηχανισμό της επικοινωνίας του Αλέξη Τσίπρα με την απουσία κουστουμιού και γραβάτας. Του τύπου «δεν ανήκω στην παραδοσιακή πολιτική ελίτ και δεν ακολουθώ τους καθιερωμένους κώδικες της εξουσίας. Εκπροσωπώ μια διαφορετική γενιά. Ντύνομαι όπως ακριβώς εσύ». Στην προκειμένη «μιλάω όπως εσείς, είμαι ένας από εσάς, σας καταλαβαίνω, τα μηνύματά σας φτάνουν στην εξουσία, είμαι αντι-συστημικός, έχω μειώσει τη μεταξύ μας απόσταση».
Μόνο που δεν είναι ένας από εμάς. Είναι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Εκπροσωπεί έναν θεσμό. Δεν είναι ούτε ραδιοφωνικός εκφωνητής ούτε παρουσιαστής standup comedy ούτε influencer στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για να δανείζεται στοιχεία της ποπ κουλτούρας στην πολιτική του επικοινωνία. Άλλωστε τα λόγια του δεν ανήκουν στον ίδιο. Αλλά εκφέρονται από τον ανώτατο πολιτειακό αξιωματούχο. Τον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας. Με το βάρος που έχει. Δεν απαιτείται στόμφος, δεν χρειάζεται να μιλά με ξύλινη γλώσσα και να «ρίχνει» λατινικές ή καθαρευουσιάνικες εκφράσεις. Ούτε απαιτείται να μιλά… χαλαρά στα κυπριακά. Αυτά μπορεί να τα μιλά πίσω από τις κάμερες και τις δημόσιες εμφανίσεις του. Μπορεί να χρησιμοποιεί την Κοινή Ελληνική, όχι να αποποιηθεί την κυπριακή εκφορά του αλλά για να φέρει τον λόγο του πιο κοντά σε μια προεδρική δήλωση παρά σε μια ιδιωτική συνομιλία.
Η κυπριακή δεν είναι επικοινωνιακό αξεσουάρ για να αποδεικνύει ένας πολιτικός ότι είναι απλός άνθρωπος, ότι είναι αυθεντικός και ότι βρίσκεται κοντά στον κόσμο. Η οικειότητα μπορεί να κερδίζει τις εντυπώσεις. Η Προεδρία, όμως, δεν είναι επικοινωνιακό ύφος, είναι θεσμός.
