Είδες Νίκο; Είδες τι συμβαίνει στη Γάζα; Δέκα χιλιάδες νεκροί μέσα σε έναν μήνα. Τέσσερις χιλιάδες μόνο παιδιά. Δύο χιλιάδες γυναίκες. Ρέει το αίμα ποτάμι. Μπορεί να γίνουν και είκοσι χιλιάδες οι νεκροί και πενήντα χιλιάδες και εκατό χιλιάδες, ακόμα και ένα εκατομμύριο. Είδες πώς λύσσαξαν; Μπορεί να ρίξουμε και ατομική βόμβα στη Γάζα, λένε. Αν ρίξουν, θα σε θεωρήσω υπεύθυνο όχι μόνο για τους θανάτους στη Γάζα, αλλά και για τους θανάτους στην Κύπρο. Διότι είσαι και εσύ ένας από εκείνους που δεν θέλουν κατάπαυση του πυρός εκεί. Δεν έθιξες, δεν δυσαρέστησες, δεν πίκρανες τον Νεντανιάχου, έτσι δεν είναι; Δεν μπόρεσες να του πεις σταμάτησε αυτές τις βόμβες, αυτή τη λίμνη αίματος. Όμως, αυτές είναι οι πιο πικρές πραγματικότητες που βίωσε και η δική σου πατρίδα. Βομβαρδίστηκε και η Κύπρος. Είδε και η Κύπρος αυτή τη θηριωδία. Μήπως ξεχνιούνται αυτά έστω και αν περάσουν εκατό χρόνια και όχι 49; Σε ποιο βιβλίο γράφει να στέκεσαι απέναντι και όχι δίπλα σε εκείνους με τους οποίους βίωσες την ίδια αδικία; Σε ποιο διπλωματικό βιβλίο; Τότε να βουλιάξει στα έγκατα της γης! Θα σε θεωρήσω υπεύθυνο για το αίμα που ρέει, ακόμα και αν δεν ριχθεί ατομική βόμβα. Όχι μόνο εσένα βεβαίως. Όσους δεν θέλησαν να σταματήσει αυτή η φωτιά. Άκουσες τι λυσσασμένες φωνές ακούγονται από το Ισραήλ; Και μάλιστα από γιατρούς; Ζητούν να βομβαρδιστούν όλα τα νοσοκομεία στη Γάζα! Τι είδους μανία είναι αυτή. Μήπως μπορεί να έχασε τόσο πολύ το μυαλό της η ανθρωπότητα; Πολλούς τους έχει σαλέψει. Ο κόσμος κοχλάζει. Δέχονται επιθέσεις ψυχοπαθών αθώοι Εβραίοι που είναι διασκορπισμένοι σε διάφορες χώρες του κόσμου. Με δυσκολία τους σταμάτησαν στο Νταγκεστάν. Κακία. Μίσος. Εχθρότητα και εκδίκηση. Κυριάρχησαν σε αυτό τον κόσμο που κόπηκε ο άξονάς του.
Τι θα κάνουμε εμείς εδώ; Τι θα κάνουμε εμείς σε τούτα τα βασανισμένα, αιχμάλωτα, καημένα χώματα που καταπατούνται από στρατιωτικές μπότες εδώ και χρόνια; Τι είδους ειρήνη θα κάνουμε από εδώ και στο εξής; Ποιοι θα μας ετοιμάσουν νέα σχέδια ειρήνης; Με ποιους θα καθίσουμε στο τραπέζι; Ποιος διπλωμάτης, ποιος μεσολαβητής θα μας τα βρει; Εκείνοι που γκρέμισαν και έκαψαν τη Γάζα; Εκείνοι που ρίχνουν με τους τόνους τις βόμβες στα νοσοκομεία, στα σχολεία, στους καταυλισμούς προσφύγων; Από τη Νέα Υόρκη θα έρθει αυτός ο μεσολαβητής; Από τις Βρυξέλλες; Ποιος μεσολαβητής με αιματοβαμμένα χέρια θα πει «είμαστε υπέρ της λύσης και της ειρήνης στην Κύπρο»; Θα γίνουν οι δικοί μας σωτήρες οι βάρβαροι της Γάζας;
Αν είμαστε στα πρόθυρα να ριχτεί ατομική βόμβα, ελάτε να μιλήσουμε τότε. Ελάτε, αν πεθαίνουν καθημερινά πεντακόσια άτομα στη Γάζα. Θέλω να σε ρωτήσω: «Άλλαξες γνώμη; Να γίνει ή να μην γίνει κατάπαυση του πυρός;». Να αρχίσουμε να βγάζουμε από κάτω από τα ερείπια τα παιδιά που στενάζουν εκεί σε τούτη την κόλαση; Έλα να πάμε στη Γάζα μια μέρα μόλις τελειώσει ο πόλεμος. Να κοιτάξουμε τους ατέλειωτους τάφους παιδιών. Να βάλουμε ένα τριαντάφυλλο στον κάθε ένα τους. Να τα ικετεύσουμε λέγοντας συγχωρήστε μας παιδιά.
Ξέρω, ούτε στο δικό σου χέρι είναι, ούτε στο δικό μας να σταματήσουμε αυτή τη θηριωδία. Όμως, παρά ταύτα θα ήθελα να να συμβάλουμε να σταματήσει αυτή η κόλαση. Μια σταγόνα νερό για να σβήσουμε την πυρκαγιά. Η Κύπρος άλλωστε, η μικρή Κύπρος τι είναι εκτός από μια σταγόνα στο νερό στη μέση αυτής της θηριωδίας; Όμως ό,τι και αν είμαστε, μέχρι όπου και αν φτάνει η φωνή μας, παντού και πάντα πρέπει να είμαστε στο πλευρό του καταπιεσμένου, έτσι δεν είναι;
Περνούμε από καιρούς που νιώθουμε πιο πολύ την ανάγκη ενότητας και αλληλεγγύης στην Κύπρο. Οι διάβολοι ανάβουν τη φωτιά της κόλασης κάτω από τη μύτη μας. Είμαστε και εμείς μέσα στον κύκλο. Και τούτος ο πόλεμος μας συλλαμβάνει μοιρασμένους και κατακομματιασμένους σε αυτό το νησί. Αυτός ο πόλεμος μας δίνει ένα μάθημα, έστω και αν είμαστε μέσα στην άνεση ότι δεν θα μας επηρεάσει. Μάθημα ειρήνης. Είμαι πολύ περίεργος. Μήπως τώρα καταλαβαίνουμε πιο πολύ την αξία της; Δεν πήραμε μάθημα από τον δικό μας πόνο. Παίρνουμε από τους άλλους;
