Η προεκλογική περίοδος, που ολοκληρώνεται, ανέδειξε την αντιμετώπιση του αυξημένου κόστους ζωής ως μια από τις προτεραιότητες των κομμάτων που διεκδικούν την ψήφο των Κυπρίων. Σε μια συγκυρία όπου η ακρίβεια αγγίζει σχεδόν κάθε πτυχή της καθημερινότητας, από την ενέργεια και τα καύσιμα μέχρι τα τρόφιμα και τη στέγαση, είναι, αναμφίβολα, παρήγορο ότι το ζήτημα αυτό ιεραρχείται ψηλά από το σύνολο σχεδόν των πολιτικών δυνάμεων. Η σύγκλιση αποτελεί ένδειξη ότι η πολιτική συζήτηση αφουγκράζεται τις πραγματικές ανησυχίες της κοινωνίας.
Και πράγματι, τα τελευταία χρόνια οι πολίτες βιώνουν μια σταθερή διάβρωση της αγοραστικής τους δύναμης. Η κατάσταση αυτή δεν φαίνεται να είναι παροδική. Αντιθέτως, διεθνείς αναλυτές προειδοποιούν ότι οι πληθωριστικές πιέσεις ενδέχεται να παραταθούν για μεγάλο χρονικό διάστημα, ιδίως υπό το βάρος γεωπολιτικών αβεβαιοτήτων όπως η ένταση στην περιοχή του Ιράν και η αστάθεια στις αγορές ενέργειας. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, οι εθνικές οικονομίες καλούνται να προσαρμοστούν σε μια «νέα κανονικότητα», όπου το κόστος ζωής δεν θα επιστρέψει εύκολα στα επίπεδα του παρελθόντος.
Ακριβώς για αυτό, την επόμενη ημέρα των εκλογών οι προεκλογικές δεσμεύσεις θα πρέπει να μεταφραστούν σε συνεκτικές, συναινετικές και ρεαλιστικές πολιτικές. Οι εύκολες υποσχέσεις και οι αποσπασματικές προσεγγίσεις δεν μπορούν να δώσουν βιώσιμες λύσεις σε ένα τόσο σύνθετο πρόβλημα. Η αντιμετώπιση της ακρίβειας απαιτεί συνδυασμό μέτρων, από τη στήριξη των ευάλωτων ομάδων μέχρι τον εξορθολογισμό της φορολογίας, την αποτελεσματική ενεργειακή πολιτική και την ενίσχυση της προσφοράς στη στεγαστική αγορά.
Πάνω απ’ όλα, όμως, απαιτείται μια ορθολογιστική προσέγγιση, μακριά από λαϊκισμούς. Η πολιτική οφείλει να λειτουργεί με όρους ευθύνης και τεκμηρίωσης, ακόμη και όταν οι αποφάσεις δεν είναι πολιτικά εύκολες. Οι πολίτες δεν έχουν ανάγκη από υπερβολικές εξαγγελίες αλλά από σταθερότητα, διαφάνεια και συνέπεια.
Μόνο μέσα από αυτή τη στάση μπορεί να οικοδομηθεί –ή να αποκατασταθεί– η εμπιστοσύνη στους θεσμούς. Σε μια περίοδο γενικευμένης αβεβαιότητας, η εμπιστοσύνη αποτελεί αναγκαία προϋπόθεση για την αποκατάσταση της πίστης στη δημοκρατία. Και αυτή δεν κερδίζεται με λόγια αλλά με πράξεις, που βελτιώνουν ουσιαστικά την καθημερινότητα των πολιτών.
