Παρακολούθησα ένα σύντομο βίντεο. Ο δημοσιογράφος ρωτά έναν ηλικιωμένο άνθρωπο: «Πώς ονομάζεστε;» «Δρ. Χρόνης», λέει ο άνδρας. «Η Τουρκία, η Ελλάδα. Ξέρετε πολύ καλά και τις δύο. Ποια είναι τα διαφορετικά πράγματα;» «Κοίτα γιε μου», λέει ο Δρ. Χρόνης, «εμείς έχουμε τον Μητσοτάκη ξέρετε, είναι ανάπηρος στο κεφάλι. Εσείς έχετε τον Έρντογαν, ένας δεύτερος ανάπηρος στο κεφάλι. Αλλά πρόσεχε, κέρδισαν εκλογές και οι δύο. Αυτό τι σημαίνει; Σημαίνει ότι είμαστε και εμείς που τους ψηφίσαμε ανάπηροι στο κεφάλι»! Δεν ξέρω αν ο Δρ. Χρόνης είναι Έλληνας ή Κύπριος. Έγραψα αυτολεξεί τις απαντήσεις που έδωσε με την τουρκική του προφορά. Έχει προφορά, όμως μιλάει καλά τουρκικά. Όμως, το σημαντικό δεν είναι αυτό. Δεν τα είπε γελώντας αυτά. Ήταν πολύ σοβαρός. Και είναι θαυμάσια η διάγνωση του γιατρού. Αν δεν έχουν χαΐρι οι εκλεγμένοι, δεν έχουν και εκείνοι που τους εξέλεξαν!
Κατά την γνώμη μου, παρά ταύτα δεν πρέπει να κρίνονται πολύ βαριά εκείνοι που τους εξέλεξαν. Ο άνθρωπος μπορεί να αλλάξει αφότου εκλεγεί. Η καρέκλα τρελαίνει τον άνθρωπο. Μόλις καθίσει σε εκείνο το αξίωμα γίνεται πολύ διαφορετικός άνθρωπος από εκείνον που εξέλεξε ο ψηφοφόρος. Το αξίωμα, η καρέκλα, είναι ο πιο πολύτιμος θησαυρός για κάποιους κύκλους. Αυτό φαίνεται όχι μόνο στην πολιτική, αλλά και σε άλλους τομείς. Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτό που μου είπε ένας αγαπητός φίλος μια μέρα που με επισκέφθηκε. Πήρε το παιδί του που αδιαθέτησε και το μετέφερε στο νοσοκομείο. Και τι να δει, ο γιατρός εκεί ήταν ένας παλιός παιδικός του φίλος. Φίλος με τον οποίο έπαιζαν μαζί λινγκρί, πιριλλιά. Χάρηκε πολύ όταν τον είδε. «Κοίτα ρε αδελφέ το παιδί μας», του είπε. Δεν άρεσε καθόλου στον γιατρό αυτή η προσφώνηση, λέει. Τον προειδοποίησε: «Μη με αποκαλείς αδελφέ»! Πώς να τον αποκαλεί, λέει; Κύριε γιατρέ!
Και ένας πρόεδρος πολιτικού μας κόμματος μια μέρα έκανε παρόμοια προειδοποίηση σε κάποιον στενό του φίλο: «Να μου μιλάς πιο προσεχτικά όταν βρίσκονται άλλοι μαζί μας. Μη με αποκαλείς ‘ρε αδελφέ’ και άλλα παρόμοια». «Πώς να σε αποκαλώ;» «Κύριε πρόεδρε»!
Τέλος πάντων. Σύμφωνα με τον Δρ. Χρόνη, ο Μητσοτάκης είναι ανάπηρος στο κεφάλι. Και ο Έρντογαν είναι ανάπηρος στο κεφάλι. Και είναι ανάπηροι στο κεφάλι και εκείνοι που τους εξέλεξαν. Αντιληφθήκατε την έλλειψη σε εκείνο το ποίημα; Τι λέει;
«Και τι δεν κάναμε
Για τούτη την πατρίδα
Κάποιοι από εμάς πεθάναμε
Κάποιοι από εμάς εκφωνήσαμε λόγους».
Η έλλειψη είναι η εξής: Και κάποιοι από εμάς χειροκροτήσαμε εκείνους που εκφώνησαν λόγους! Αν είναι ανάπηροι στο κεφάλι εκείνοι που εκφωνούν λόγους, είναι ανάπηροι στο κεφάλι και εκείνοι που τους χειροκροτούν!
Είναι λάθος να συγκρίνονται ο Μητσοτάκης με τον Έρντογαν. Επιπλέον, έτσι δεν συγκρίνεται η Ελλάδα με την Τουρκία. Ο Έρντογαν είναι ένας και μόνος στην Τουρκία. Δικτάτορας! Τουρκία σημαίνει Έρντογαν! Μήπως ο Μητσοτάκης συλλαμβάνει και ρίχνει στη φυλακή όσους τον αποκαλούν «ανάπηρο στο κεφάλι»; Ο Έρντογαν τους φυλακίζει! Υπάρχουν χιλιάδες άνθρωποι στα κελιά της Τουρκίας λόγω του αδικήματος της προσβολής του Προέδρου της Δημοκρατίας. Το χέρι του απλώθηκε μέχρι εδώ σε εμάς, καταχώρισε αγωγή εναντίον και σε εμένα και με δίκασε. Το αποτέλεσμα; Ένας χρόνος φυλάκιση. Και ύστερα ακόμα δύο αγωγές. Και γι’ αυτές φυλάκιση! Και ένταλμα σύλληψής μου…
Από το 1974 η Ελλάδα ούτε στρατιωτική χουντική κυβέρνηση είδε, ούτε πολιτική χούντα. Υπάρχει δημοκρατία. Η δε Τουρκία ακόμα υποφέρει κάτω από το μαστίγιο του φασισμού. Από τον συνηθισμένο φασισμό περνάει στον ισλαμοφασισμό. Η Ελλάδα δίκασε τη φασιστική χούντα του 1974. Έριξε στη φυλακή τους χουντικούς. Η Τουρκία δεν τιμώρησε τους φασίστες χουντικούς της. Εκείνοι που έσβησαν τη ζωή χιλιάδων ανθρώπων έζησαν ήσυχα και έφυγαν από αυτό τον κόσμο χωρίς να τους επιβληθεί καμία τιμωρία. Η Τουρκία βιώνει τις χειρότερές της μέρες σήμερα. Τις πιο σκοτεινές της. Το βαθύτερο της σκοτάδι. Θα δείτε τι θα γίνει από εδώ και στο εξής. Μπορεί να είναι και ο Μητσοτάκης ανάπηρος στο κεφάλι αγαπητέ Χρόνη, αλλά ακόμα και κάποιος σαν τον Μητσοτάκη είναι μόνο όνειρο για την Τουρκία αυτή τη στιγμή!
