Υπάρχει μια θεμελιώδης διαφορά ανάμεσα σε μια κυβέρνηση που κάνει λάθη και σε μια κυβέρνηση που χάνει την αξιοπιστία της. Τα λάθη είναι αναπόφευκτα. Καμία κυβέρνηση, όσο ικανή κι αν είναι, δεν μπορεί να προβλέψει τα πάντα ή να υλοποιήσει στο ακέραιο το πρόγραμμά της. Οι πολίτες είναι συνήθως διατεθειμένοι να δείξουν κατανόηση όταν βλέπουν ειλικρίνεια, ανάληψη ευθύνης και πραγματική προσπάθεια διόρθωσης. Η αξιοπιστία, όμως, χάνεται όταν η απόσταση ανάμεσα στα λόγια και στα έργα γίνεται μεγαλύτερη από την απόσταση ανάμεσα στις προεκλογικές υποσχέσεις και στην πραγματικότητα. Ο Νίκος Χριστοδουλίδης δεν εξελέγη επειδή υποσχέθηκε απλώς καλύτερη οικονομία ή περισσότερα έργα. Εξελέγη γιατί παρουσίασε τον εαυτό του ως τον Πρόεδρο της αποτελεσματικότητας, της αξιοκρατίας, της διαφάνειας και της γρήγορης υλοποίησης των μεταρρυθμίσεων. Υποσχέθηκε ότι θα έσπαζε τις παθογένειες που ταλαιπωρούν διαχρονικά το κράτος. Σήμερα, όμως, η καθημερινότητα των πολιτών αφηγείται μια διαφορετική ιστορία.
Το ηλεκτρικό ρεύμα παραμένει από τα ακριβότερα στην Ευρώπη. Το κυκλοφοριακό επιδεινώνεται. Η απονομή της δικαιοσύνης εξακολουθεί να κινείται με εξαιρετικά αργούς ρυθμούς. Η στεγαστική κρίση βαθαίνει. Η λειψυδρία αντιμετωπίζεται με καθυστέρηση. Η προστασία του περιβάλλοντος εξακολουθεί να υστερεί. Τα προβλήματα στο ΓεΣΥ ταλαιπωρούν καθημερινά τους ασθενείς. Οι υποδομές, από τους δρόμους μέχρι τα σχολικά λεωφορεία, εξακολουθούν να δημιουργούν ανησυχία αντί αίσθημα ασφάλειας. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, μια σειρά πολιτικών υποθέσεων τραυμάτισαν την εικόνα της κυβέρνησης. Το videogate, οι δημόσιες συζητήσεις για συγκρούσεις συμφερόντων, η υπόθεση Μυλωνόπουλου, οι διορισμοί που προκάλεσαν αντιδράσεις και οι επαναλαμβανόμενες επικοινωνιακές παλινωδίες δημιούργησαν την εντύπωση ότι η κυβέρνηση αφιερώνει περισσότερη ενέργεια στη διαχείριση της εικόνας της παρά στην αντιμετώπιση της ουσίας. Δεν είναι τυχαίο ότι η Κύπρος καταγράφει σταθερά πολύ αρνητικές επιδόσεις στις ευρωπαϊκές έρευνες για την αντίληψη της διαφθοράς. Όταν η μεγάλη πλειονότητα των πολιτών πιστεύει ότι η διαφθορά είναι ευρέως διαδεδομένη, δεν πρόκειται απλώς για πρόβλημα εικόνας. Πρόκειται για βαθιά κρίση εμπιστοσύνης προς το πολιτικό σύστημα και τους θεσμούς. Και μια κυβέρνηση που εξελέγη με σημαία τη διαφάνεια όφειλε να ανατρέψει αυτή την εικόνα, όχι να τη διαιωνίσει.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα, όμως, δεν είναι ούτε οι καθυστερήσεις ούτε οι επιμέρους αποτυχίες. Είναι η επιμονή να παρουσιάζονται ως επιτυχίες. Είναι η αίσθηση ότι η επικοινωνία προηγείται της πολιτικής και ότι τα δελτία Τύπου έχουν μεγαλύτερη βαρύτητα από τα αποτελέσματα. Καμία διαφημιστική καμπάνια δεν μειώνει τον λογαριασμό του ηλεκτρικού. Κανένα βίντεο δεν εξαφανίζει τις ουρές στο ΓεΣΥ. Καμία εξαγγελία δεν επισκευάζει έναν επικίνδυνο δρόμο, δεν αποκαθιστά την εμπιστοσύνη στη δικαιοσύνη και δεν αναστρέφει την εντύπωση ότι η αξιοκρατία παραμένει ζητούμενο. Οι κυβερνήσεις κρίνονται τελικά όχι από το πόσο καλά περιγράφουν τις προθέσεις τους, αλλά από το αν αλλάζουν τη ζωή των πολιτών προς το καλύτερο. Η μεγαλύτερη αποτυχία της διακυβέρνησης Χριστοδουλίδη δεν είναι ότι δεν υλοποίησε όλες τις προεκλογικές της δεσμεύσεις. Αυτό συμβαίνει σχεδόν σε όλες τις κυβερνήσεις. Η μεγαλύτερη αποτυχία της είναι ότι επέτρεψε να χαθεί το πολυτιμότερο πολιτικό κεφάλαιο που διαθέτει κάθε εκλεγμένος ηγέτης, η αξιοπιστία. Και όταν χαθεί η αξιοπιστία, κάθε νέα εξαγγελία ακούγεται λιγότερο ως υπόσχεση και περισσότερο ως υπενθύμιση όσων είχαν ήδη υποσχεθεί και δεν έγιναν.
