Όταν τέλειωσε εκείνος ο τελικός που διεξήχθη στο Στάδιο της Νέας Υόρκης, έπρεπε να παίζει το τραγούδι «Don’t cry for me Argentina». «Μην κλαις για μένα Αργεντινή». Η Αργεντινή είναι η χώρα του ταγκό, των φασιστικών πραξικοπημάτων και των πιο ηλικιωμένων Ναζί. Είχε πάρει θέση και ο Τραμπ στις εξέδρες, τις οποίες γέμισαν ασφυκτικά ογδόντα χιλιάδες άτομα. Υποστήριζε την Αργεντινή. Αγαπούσε τον Μέσι. Και όλο το Ισραήλ ήταν με την Αργεντινή. Δεν αγαπούσαν την Ισπανία. Μισούσαν τον Πρωθυπουργό Πέδρο Σάντσεθ. Διότι, όπως ο Τζον Κένεντι, που κάποτε ευρισκόμενος στο Βερολίνο είχε ξεσηκώσει τον κόσμο λέγοντας «Είμαι Βερολινέζος», έτσι και ο Σάντσεθ ήταν από τη Γάζα. Ήταν ο μόνος ηγέτης στην Ευρώπη που αντιτάχθηκε σε αυτή τη γενοκτονία. Νέος και δυναμικός. Αλλά υπήρχε ακόμα κάποιος, ο οποίος αντιτάχθηκε σε αυτή την ανηλεή γενοκτονία. Ηλικίας 19 χρόνων. Ο Λαμίν Γιαμάλ. Ταρακούνησε τον κόσμο σε αυτή την ηλικία. Θα ήταν πιο σωστά αν λέγαμε τον συντάραξε. Εκείνο το βράδυ μαζεύτηκαν όλοι στη Γάζα και παρακολουθούσαν τον αγώνα σε μια γιγαντιαία οθόνη. Μόλις ο διαιτητής σφύριξε για τελευταία φορά, έζωσε ένα τρομερό κύμα χαράς τη Γάζα. Και στην οδό που μένω εγώ, στη Λευκωσία, άρχισαν μεμιάς τα κορναρίσματα. «Τι συμβαίνει; Έχουμε Ισπανούς ανάμεσά μας;» ρώτησα. Τελικά ήταν Παλαιστίνιοι, λέει. Έκλαιγε ο Μέσι. Δεν μπόρεσε να συγκρατήσει τα δάκρυά του καθώς κοιτούσε τις εξέδρες. Όλοι θαυμάζουν το ποδόσφαιρό του. Και εγώ το θαυμάζω. Αλλά εκείνη τη στιγμή κανείς δεν πίστεψε στα δάκρυα αυτά.
Κέρδισε η Ισπανία. Ηττήθηκε το Ισραήλ. Αλλά υπήρχε ακόμα ένας χαμένος: Ο Τραμπ! Υπήρχε ακόμα ένας κερδισμένος: Η Παλαιστίνη. Οι νεαροί καλλιτέχνες από τη Γάζα ζωγράφισαν μια τεράστια εικόνα του Γιαμάλ σε έναν τοίχο που είχε μείνει όρθιος ανάμεσα στα χαλάσματα. Ήταν ένα «ευχαριστώ» σε αυτόν. Ο Γιαμάλ ανέμιζε στον αέρα τη σημαία της Παλαιστίνης πάνω σε έναν τεράστιο ιστό. Ανέβηκε απρόθυμα στην εξέδρα κατά τη διάρκεια της τελετής επίδοσης των μεταλλίων στο στάδιο, έσφιξε με το στανιό το χέρι του Τραμπ, ο οποίος του κρέμασε το μετάλλιο στον λαιμό, και ύστερα τον κοίταξε πολύ άσχημα καθώς έφευγε. Δεν γεννιόταν μόνο ένα αστέρι στα γήπεδα, αλλά και ένα πνεύμα αντίστασης ενάντια στην καταπίεση, στη θηριωδία και στην κατοχή. Ένας ήρωας 19 χρόνων παρέδιδε παθήματα ανθρωπιάς σε όλους. Δεν τον ένοιαζε το τίμημα για το γεγονός ότι αντιτάσσεται στο Ισραήλ. Όταν τον βλέπω, γίνονται ακόμα πιο μικροί στα μάτια μου οι Ευρωπαίοι ηγέτες που αγκαλιάζουν τον Νετανιάχου, ενώ εκείνος γιγαντώνεται μπροστά τους με το μικρό του ανάστημα.
Θυμήθηκα τον Ρονάλντο. Είχε σπρώξει με το χέρι την Κόκα-Κόλα που είχε τοποθετηθεί μπροστά του σε μια διάσκεψη Τύπου και άπλωσε το χέρι του σε ένα ποτήρι νερό. Τι χαλασμός κόσμου είχε ξεσπάσει… Ο Ρονάλντο έχει περίπου 700 εκατομμύρια ακολούθους. Αυτή η ενέργειά του, κόστισε 4 δισεκατομμύρια δολάρια στην εταιρεία της Κόκα-Κόλα. Οι μετοχές της εταιρείας υπέστησαν μεγάλη απώλεια. Ο καπιταλιστικός κόσμος διέγραψε τον Ρονάλντο μετά από αυτό το γεγονός, που συνέβη πριν πέντε χρόνια. Ο θρυλικός παίκτης αποκλείστηκε από παντού. Πήγε στα εδάφη της Σαουδικής Αραβίας. Λέτε τώρα να βάλουν στο στόχαστρο και τον Γιαμάλ; Να κάνουν και σε αυτόν ό,τι έκαναν στον Ρονάλντο; Ο Ισραηλινός υπουργός Άμυνας πνέει μένεα. Ο Γιαμάλ, λέει, προσπαθεί να προκαλέσει μίσος ενάντια στο Ισραήλ. Την καλύτερη απάντηση σε αυτόν την έδωσε ο Πρωθυπουργός της Ισπανίας, Σάντσεθ. «Ο Γιαμάλ είναι το καμάρι μας», είπε. Και το δικό μας!
Θαυμάζω όσους χρησιμοποιούν τη φήμη τους και το κέρδος τους για την ανθρωπότητα, όποιο και αν είναι το κόστος. Το καλύτερο παράδειγμα γι' αυτό είναι ο Μαραντόνα. Στο ένα του πόδι είχε τατουάζ τον Φιντέλ Κάστρο και στο άλλο τον Τσε Γκεβάρα. Κάθε σουτ του ήταν είτε για τον Κάστρο είτε για τον Τσε. Δηλαδή δεν είχε μόνο το «Χέρι του Θεού» ο Μαραντόνα. Είχε και τον Κάστρο και τον Τσε. Μακάρι να ήταν έτσι και ο Μέσι.
Στην Αργεντινή παίζουν το τραγούδι «Don’t cry for me Argentina». Και εγώ ακούω το μουρμουρητό εκείνων που δολοφονήθηκαν στην Κύπρο και θάφτηκαν σε έναν ομαδικό τάφο: Don’t cry for me Cyprus…
