Η συζήτηση ως προς την πολιτική κατεύθυνση που θα πρέπει να έχει o ΔΗΣΥ άνοιξε εκ νέου αυτή τη βδομάδα με την παρέμβαση του Γιάννη Καρούσου στον Reporter. Ο αντιπρόεδρος του ΔΗΣΥ τόνισε την ανάγκη -παρά τη μεγάλη νίκη που, όπως είπε, κατέγραψε το κόμμα- όπως αναγνωριστούν λάθη και επιλογές που το αποξένωσαν από την παραδοσιακή του βάση, αφού, όπως εξήγησε, οι σημαντικότερες απώλειες του κόμματος στις Βουλευτικές καταγράφηκαν σε περιοχές όπου διαχρονικά ο ΔΗΣΥ στηριζόταν στην «εθνικόφρονα, πατριωτική και λαϊκή Δεξιά». Υπέδειξε ότι «η βάση της εθνικόφρονος πατριωτικής Δεξιάς αποτελεί διαχρονικά τη ραχοκοκαλιά του ΔΗΣΥ», κάτι που «η ηγεσία του κόμματος δεν πρέπει ούτε να ξεχνά ούτε να υποτιμά». Και εξέφρασε την πρόθεσή του να αναλάβει δράση για μια «πιο δεξιά και εθνικόφρονα κατεύθυνση», διαμηνύοντας προς όσους προσπαθούν, όπως είπε, να στείλουν το κόμμα στ’ αριστερά πως θα τον βρουν απέναντί τους. Προτάσσοντας, παράλληλα, την ανάγκη το κόμμα να ενισχύσει την πολιτική του ταυτότητα.
Είναι προφανές ότι ο Γιάννης Καρούσος προσπαθεί να προετοιμάσει το έδαφος ενόψει πιθανών εσωκομματικών εξελίξεων. Παρουσιαζόμενος ως ο εκπρόσωπος της λαϊκής Δεξιάς. Πέραν της προφανούς υποκρισίας, όμως, αφού ο ίδιος στήριξε την ψήφο κατά συνείδηση πριν τρία χρόνια (χωρίς να ανησυχεί ότι το κόμμα κινείται προς τ’ αριστερά), οι θέσεις που προτάσσει, και σε λανθασμένα δεδομένα βασίζονται, και πολιτικά παράδοξες είναι.
Κατ’ αρχάς ο ΔΗΣΥ δεν κινήθηκε προς τ’ αριστερά. Αντίθετα, αν υπήρξε μια αλλαγή κατεύθυνσης την τελευταία 10ετία, αυτή ήταν προς τα δεξιά. Ξεκίνησε επί Αναστασιάδη-Αβέρωφ με επιλογές όπως αυτές των Νουρή και Πελεκάνου και μια ρητορική στο μεταναστευτικό η οποία ελάχιστα διέφερε από αυτήν του ΕΛΑΜ και «κλείδωσε» επί της νέας ηγεσίας. Η οποία, σε μια προσπάθεια να μειώσει τις διαρροές προς το ΕΛΑΜ, κινήθηκε δεξιότερα, μπαίνοντας σ’ έναν άτυπο διαγωνισμό με το κόμμα της Ακροδεξιάς σχεδόν για τα πάντα: Ποιος θα προστατεύσει με μεγαλύτερη αυταπάρνηση τον θεσμό της οικογένειας και της Εκκλησίας, ποιος θα ταχθεί με μεγαλύτερη ένταση απέναντι από δικαιώματα των ΛΟΑΤΚΙ, ποιος στην προσπάθεια να τιμήσει τον Γρίβα θα ξεπεράσει τον άλλο σε γραφικότητα, ποιος θα οικειοποιηθεί περισσότερο τον ηρωισμό του Αυξεντίου. Ενώ με άλλες επιλογές του, όπως ήταν, π.χ., η τοποθέτησή του στο θέμα της ευθανασίας ή η καταψήφιση νομοσχεδίου το οποίο θα επέτρεπε στον καθένα να ορίζει αυτόν/ην που επιθυμεί να διαχειριστεί τις υποθέσεις του εφόσον καταστεί ανίκανος να το πράξει ο ίδιος, επιβεβαίωσε τη στροφή του προς τον άκρατο συντηρητισμό. Σε αυτό που διαφοροποιείται ο ΔΗΣΥ σε σημαντικό βαθμό σήμερα από το ΕΛΑΜ είναι στο Κυπριακό. Ποιοι προσπαθούν, λοιπόν, να οδηγήσουν τον ΔΗΣΥ προς τ’ αριστερά; Και όταν προτάσσει την ανάγκη το κόμμα να προσεγγίσει την «εθνικόφρονα και λαϊκή Δεξιά», εννοεί ότι θα πρέπει ο ΔΗΣΥ να γίνει ΕΛΑΜ στη θέση του ΕΛΑΜ; Ή να αλλάξει τη θέση του στο Κυπριακό;
Την ίδια στιγμή λανθασμένη είναι και η ανάγνωση ότι ο ΔΗΣΥ, για να διατηρήσει ή να αυξήσει τα ποσοστά του, οφείλει να κινηθεί περαιτέρω προς τα δεξιά. Είναι γεγονός ότι υπήρξε μια υποχώρηση σε περιοχές όπου ο ΔΗΣΥ στηριζόταν στη λαϊκή ή «πατριωτική» ψήφο όπως τη χαρακτηρίζει. Αυτό όμως έγινε επειδή υπάρχει πλέον η εναλλακτική του ΕΛΑΜ. Είναι λάθος να πιστεύει κανείς ότι θα μπορούσε ο ΔΗΣΥ να μειώσει τις διαρροές αν είχε κινηθεί ακόμα πιο δεξιά. Ή ότι θα μπορούσε να είχε υιοθετήσει σε βαθμό απόλυτο τη ρητορική του. Το ΕΛΑΜ, απαλλαγμένο από την πολιτική ευθύνη και την πολιτική ορθότητα, ελκύει ένα κομμάτι που βρίσκεται στο άκρο της Δεξιάς, το οποίο ο ΔΗΣΥ δεν μπορεί να ελκύσει. Πολύ απλά γιατί στον ΔΗΣΥ υπάρχουν και οι κεντροδεξιές και φιλελεύθερες τάσεις, που επιβάλλουν στο κόμμα να κρατά μια ισορροπία.
Απόδειξη τούτου αποτελεί το ότι, παρά τις απώλειες σε συγκεκριμένες «λαϊκές» περιοχές, δεν είχε ουσιαστική μείωση επειδή ένα σημαντικό κομμάτι του φιλελεύθερου ΔΗΣΥ στήριξε το κόμμα. Ένα κομμάτι που σε μεγάλο ποσοστό απείχε την τελευταία 10ετία επανήλθε στις τελευταίες εκλογές -λόγω του διακυβέυματος της επόμενης μέρας- στέλνοντας το μήνυμα ότι θα πρέπει το κόμμα να ξαναβρεί τους βηματισμούς του. Στη Λευκωσία, π.χ., επικράτησαν δύο βουλευτές οι οποίοι αποτελούν τους κύριους εκφραστές της φιλελεύθερης σχολής. Η ψήφος που κινήθηκε προς αυτούς ήταν που κράτησε τον ΔΗΣΥ στα ποσοστά του. Την ίδια στιγμή η πολιτική κατεύθυνση δεν μπορεί να αποφασίζεται στη βάση μιας καθαρά οπορτουνιστικής προσέγγισης αριθμητικών δεδομένων. Αλλά στη βάση ενός πολιτικού πλαισίου: Ποιους στόχους θέλει να υπηρετήσει ο ΔΗΣΥ, πού θέλει να πάει τη χώρα; Με ποιες πολιτικές ή επιλογές εξυπηρετούνται αυτοί οι στόχοι; Όχι στο τι εξυπηρετεί τον Γιάννη Καρούσο και τις φιλοδοξίες του σήμερα.
Ο ΔΗΣΥ (εκτός κι αν θα καταστεί κόμμα του περιθωρίου) δεν έχει άλλη επιλογή από το να εκσυγχρονιστεί. Μακριά από ανύπαρκτα διλήμματα, να τοποθετήσει εαυτόν στον κομματικό χάρτη με τρόπο που θα του επιτρέψει να γίνει ξανά κεντρικός παίχτης στην πολιτική ζωή της χώρας. Κι αυτό δεν θα το πετύχει στρεφόμενος στο παρελθόν, υιοθετώντας τον απόλυτο συντηρητισμό ή τον σκοταδισμό για να κρατήσει το ακροδεξιό κομμάτι του, όπως κάποιοι υποστηρίζουν. Ούτε αγκαλιάζοντας τον οπορτουνισμό. Αλλά κάνοντας ανοίγματα στην κοινωνία και σπρώχνοντάς την στην επόμενη μέρα.
Ο ΔΗΣΥ χρειάζεται μια ξεκάθαρη πολιτική πρόταση, μια σύγχρονη πολιτική ταυτότητα, ένα αφήγημα που να χωρεί στο σήμερα, που θα του επιτρέψει να γίνει ξανά φορέας πολιτικής. Διότι το πραγματικό δίλημμα δεν είναι Ακροδεξιά ή Κεντροδεξιά. Είναι να μπορέσει το κόμμα να αποτελέσει καθοριστικό κομμάτι της δημόσιας σφαίρας την επόμενη μέρα. Και να καταστεί ξανά εκφραστής της λογικής.
https://x.com/AntonisPolydoro
