Η προχθεσινή πυρκαγιά στη Αγία Άννα της Λάρνακας, που ξεκίνησε από το πεδίο βολής Καλού Χωριού, δεν είναι τίποτα άλλο από μία ακόμα αποτύπωση της κυπριακής προχειρότητας, του σικιμέ και του ό,τι ήθελε προκύψει. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος που να μπορεί να δικαιολογηθεί ότι στρατιωτικοί αποφάσισαν να καταστρέψουν στρατιωτικό εξοπλισμό εν μέσω σκληρού καύσωνα, ημέρα με άνεμο και χωρίς προφανώς να λάβουν τα απαραίτητα μέτρα προστασίας. Και δεν είναι μόνο αυτό, είναι και το γεγονός ότι ενημέρωσαν μέσω γραπτών επιστολών διαφόρους άλλους, οι οποίοι δεν αντέδρασαν, δεν βγήκαν πάνω στα τραπέζια για να φωνάξουν, να τους σταματήσουν.
Αλλά επειδή ζούμε στην Κύπρο, το ένα λάθος δεν σταματά ούτε διορθώνεται χωρίς να γίνουν μερικά ακόμα. Σύμφωνα με τον κοινοτάρχη της Αγίας Άννας (που να με συγχωρήσουν οι κοντοχωριανοί της ορεινής Λεμεσού αλλά τους έβαλε γυαλιά), οι αντιπυρικές λωρίδες δεν καθαρίστηκαν, ενώ προχώρησε κιόλας λέγοντας ότι στο πεδίο βολής αφήνουν τη φωτιά να κάψει όσα μπορεί για να μην χρειάζεται μετά να καθαρίζουν τον χώρο από την άγρια βλάστηση. Λοιπόν, και αφού έκαναν τη βλακεία και έριξαν τα πυρομαχικά για να τα καταστρέψουν, κατάφεραν μετά να τους ξεφύγει η φωτιά, γιατί προφανώς δεν είχαν την παραμικρή έγνοια να ειδοποιήσουν το Τμήμα Δασών ή την Πυροσβεστική Υπηρεσία να είναι εκεί κοντά, σε περίπτωση που πάει κάτι λάθος. Λάθος; Μα στην Κύπρο είμαστε, τι μπορεί να πάει λάθος με την Ε.Φ., τα πυρομαχικά, τον Ιούλιο και τις φωτιές;
Και, άντε, έγινε το λάθος. Πήρε η φωτιά, φύσηξε ο άνεμος, μας ξέφυγε. Ευτυχώς επιτέλους το 2026 έχουμε το CY-Alert και θα εκκενώσουμε τα χωριά γρήγορα. Μα έλα που ούτε αυτό λειτούργησε. Από τις δοκιμαστικές δοκιμές και το κόμπιασμα ότι επιτέλους τα καταφέραμε, το χρειαστήκαμε δύο φορές. Μια στον αυτοκινητόδρομο που είχαμε το απόλυτο χάος αλλά δεν συγκινήθηκε κανείς και μια στις φωτιές όπου ανακαλύψαμε ξαφνικά ότι είχε τεχνικό πρόβλημα και στείλαμε το μήνυμα εκκένωσης σχεδόν όταν έσβησε η φωτιά. Εν τω μεταξύ ζούμε στη χώρα που κάθε 15 και 20 Ιουλίου καταλαβαίνουμε ότι δεν λειτουργούν όλες οι σειρήνες.
Δεν ξέρω αν είμαι μίζερος και αν τα βλέπω όλα λάθος, αλλά το μόνο σταθερό σημείο κάθε πυρκαγιάς είναι ο άνεμος που πάντα είναι εναντίον μας και οι καμπάνες της εκκλησιάς που δεν μας προδίδουν ποτέ. Ζήσαμε από πολύ κοντά την περσινή φονική πυρκαγιά της ορεινής Λεμεσού αλλά δεν βάλαμε μυαλό, τουλάχιστον όσο έπρεπε. Επαναλαμβανόμενα λάθη, ο καθένας του κεφαλιού του, αδυναμία τεράστια στην πρόληψη και πάντα κάποιοι να «κρεμάζουν» όλους τους υπόλοιπους, αυτή τη φορά ήταν οι στρατιωτικοί. Θυμάστε που θα κάναμε το Υπουργείο Εσωτερικών Υπουργείο Πολιτικής Προστασίας και Εσωτερικών; Δεν έγινε τίποτε, άσχετο ότι τότε έμοιαζαν όλα πανέτοιμα και ήταν θέμα χρόνου. Από εξαγγελίες πάμε καλά.
Άλλη μια φορά που γλυτώσαμε τα χειρότερα από τύχη και μόνο. Άλλη μια φορά που προλάβαμε -όσα προλάβαμε- στο τσακ και άλλη μια φορά που ξέρουμε το λάθος αλλά δεν θα το διορθώσουμε. Άλλη μια φορά που χρειάστηκε να κινητοποιήσουμε πολλαπλάσιες δυνάμεις για να προλάβουμε την καταστροφή, επειδή το «σικιμέ» κυριαρχεί.
