Είναι μπροστά μου μια παλιά εφημερίδα. Ημερομηνίας 7 Ιουνίου 1972. Η εφημερίδα «Μπόζκουρτ». Τότε ήταν η εφημερίδα με τη μεγαλύτερη κυκλοφορία από τις μερικές εφημερίδες που κυκλοφορούσαν στην κοινότητά μας. Τυπωνόταν με γράμματα από μόλυβδο. Ο πρωτοσέλιδος τίτλος εκείνης της ημέρας ήταν οκτάστηλος και έγραφε το εξής συνοδευόμενος από φωτογραφία: «Άρχισε η ιστορική επίσκεψη του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ. Ο Βάλντχαϊμ στην Κύπρο. Θα τύχει υποδοχής με εκδηλώσεις αγάπης ο Βάλντχαϊμ, ο οποίος θα περάσει στον τουρκικό τομέα σήμερα κοντά στο μεσημέρι». Ανάμεσα σε εκείνους που υποδέχτηκαν τον Κουρτ Βάλντχαϊμ στο Διεθνές Αεροδρόμιο Λευκωσίας ήταν και ο Οσμάν Ορέκ. Τον υποδέχτηκε εκ μέρους της Τουρκικής Διοίκησης ο Ορέκ, ο οποίος διατέλεσε Υπουργός Άμυνας στην Κυπριακή Δημοκρατία. Ο Βάλντχαϊμ, ο οποίος το βράδυ συναντήθηκε με τον Πρόεδρο Μακάριο, την επόμενη μέρα θα συναντιόταν, λέει, με τον Αντιπρόεδρο Δρ. Κιουτσιούκ και αργότερα με τους Τουρκοκύπριους ηγέτες. Αυτή ήταν η είδηση. Όμως, υπήρχε ακόμα μια είδηση στην πρώτη σελίδα. Έγραφε το εξής: «Οι ενώσεις τουρκικής αντίστασης και αγωνιστών εξέδωσαν μια κοινή ανακοίνωση απευθυνόμενες προς τον Κουρτ Βάλνταχαϊμ. Δεν θα αποδεχτούμε μορφές λύσεις που δεν εγγυάται η Τουρκία. Αντί να πεθαίνουμε κάθε μέρα, θα προτιμήσουμε να πεθάνουμε μια φορά».
Το 1972 ακόμα ούτε πραξικόπημα υπήρχε, ούτε εισβολή. Συνεχίζονταν στο νησί οι διακοινοτικές συνομιλίες που είχαν αρχίσει στη Βηρυτό το 1968 ανάμεσα στον Ντενκτάς και τον Κληρίδη. Συναντιόντουσαν και συνομιλούσαν οι δύο έμπειροι πολιτικοί. Αστειεύονταν. Κερνούσαν ο ένας τον άλλον, όμως δεν υπήρχε αποτέλεσμα από αυτές τις συνομιλίες. Μήπως ήταν οι καλές μέρες του νησιού εκείνες, κατά τις οποίες δεν είχε καεί και καταστραφεί ακόμα, χιλιάδες άνθρωποι δεν είχαν γίνει πρόσφυγες εκδιωκόμενοι από το σπίτια τους με τη βία των όπλων και το νησί δεν είχε μοιραστεί στη μέση σαν πεπόνι; Πάλι υπήρχε μια μεγάλη μετανάστευση στο νησί. Και πάρα πολλοί Τουρκοκύπριοι εργάζονταν στον ελληνοκυπριακό τομέα. Πήγαινε χαμένη η ζωή τους στα βουνά, στα φυλάκια. Αν δεν απελευθέρωνε μονομερώς τις διελεύσεις ο Μακάριος το 1968, οι Τουρκοκύπριοι θα ασφυκτιούσαν εντελώς στα γκέτο στα οποία είχαν εγκλωβιστεί. Από τον νότο ακούγονταν αιτήματα για ένωση. Συνέχιζε ως εξής η είδηση της «Μπόζκουρτ»: «Η ελληνοκυπριακή πλευρά ετοιμαζόταν να ενοχλήσει με φωνές για ένωση τον Κουρτ Βάλντχαϊμ κατά τη διάρκεια της παρουσίας του στην Κύπρο. Η Συντονιστική Επιτροπή της Εκστρατείας για την Ένωση θα διοργανώσει απόψε στη Λευκωσία ένα συλλαλητήριο για την ένωση. Στο μεταξύ, λέγεται ότι θα επιδώσουν ένα υπόμνημα στον Κουρτ Βάλτχαϊμ τρεις Επίσκοποι μέλη της Ιεράς Συνόδου. Υποστηρίζεται ότι στο υπόμνημά τους, οι Επίσκοποι θα ισχυρίζονται ότι το νησί είναι ελληνικό και θα ζητούν την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα».
Στη σελίδα υπάρχει και μια φωτογραφία που υποστηρίζει αυτή την είδηση. Έγραφε το εξής κάτω από τη φωτογραφία: «Κάποιοι Ελληνοκύπριοι νέοι, που συγκεντρώθηκαν στο Αεροδρόμιο Λευκωσίας για να προκαλέσουν έκτροπα μπροστά τον Βάλντχαϊμ, εκπλαγήκαν όταν ο Γενικός Γραμματέας αναχώρησε από το αεροδρόμιο με ελικόπτερο. Η φωτογραφία δείχνει τους Ελληνοκύπριους νέους που τρέχουν όλοι μαζί σαστισμένοι κρατώντας πλακάτ στα χέρια».
Ο Κουρτ Βάλντχαϊμ ήταν ο πρώτος Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ που ήρθε στην Κύπρο. Ανέλαβε καθήκοντα το 1972. Όμως, προκλήθηκαν μεγάλες αντιδράσεις διεθνώς όταν αποκαλύφθηκε ότι στα νιάτα του είχε υπηρετήσει στον ναζιστικό στρατό. Παρά ταύτα, εξελέγη Πρόεδρος της Αυστρίας το 1968. Κατά τη διάρκεια της θητείας του, πολλές χώρες, συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ, του είχαν απαγορεύσει να τις επισκέπτεται. Πέθανε το 2007 σε ηλικία 88 χρόνων από καρδιακή ανεπάρκεια. Εκείνος διεξήγαγε τις συνομιλίες Ντενκτάς-Μακαρίου και Ντενκτάς-Κυπριανού μετά το 1974.
Πέρασαν 54 χρόνια από το 1972 μέχρι σήμερα. Τις τελευταίες μέρες βρέθηκε στο νησί μας ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ Γκουτέρες. Είναι αλήθεια πως άλλαξαν πολλά από τότε μέχρι σήμερα, όμως όταν κοιτάξει κανείς την εικόνα της διπλωματίας και των διαπραγματεύσεων, είναι η ίδια. Όμως, το περιεχόμενο είναι πολύ διαφορετικό. Ο Βάλντχαϊμ ήρθε σε μια ενιαία Κύπρο, ο δε Γκουτέρες σε μια διαιρεμένη Κύπρο. Κανείς δεν φωνάζει για ένωση στον νότο. Στον δε βορρά ο πήχης έχει ψηλώσει πολύ. Θέλει όχι μόνο τις εγγυήσεις της Τουρκίας, αλλά και πολιτική ισότητα και κυριαρχική ισότητα. Η δουλειά του Βάλντχαϊμ ήταν πιο δύσκολη με την ελληνοκυπριακή πλευρά. Η δε δουλειά του Γκουτέρες είναι πιο δύσκολη με την τουρκική πλευρά. Εκείνο ήταν το πρώτο ταγκό. Και αυτό είναι το τελευταίο ταγκό;
