Η διαδικασία διορισμού των νέων διοικητικών συμβουλίων στους ημικρατικούς οργανισμούς αναζωπυρώνει μια συζήτηση που κάθε κυβέρνηση υποσχόταν ότι θα έκλεινε οριστικά και αυτή αφορά τη διαχρονική πρακτική της κομματικής επιρροής στις δημόσιες θέσεις. Ο Νίκος Χριστοδουλίδης εξελέγη προβάλλοντας την εικόνα μιας νέας πολιτικής κουλτούρας, με περισσότερη διαφάνεια, αξιοκρατία και αποδέσμευση από τις παραδοσιακές κομματικές εξαρτήσεις. Ωστόσο, οι τελευταίοι διορισμοί που έχει δρομολογήσει όχι απλώς δίνουν την εντύπωση αλλά φωνάζουν ότι οι προεκλογικές δεσμεύσεις ακόμη μια φορά αποδεικνύονται αφερέγγυες μπροστά στις ισορροπίες που δημιουργεί ο κομματισμός.
Το Γνωμοδοτικό Συμβούλιο παρουσιάστηκε ως μια σημαντική θεσμική τομή που θα περιόριζε τις κομματικές παρεμβάσεις και θα ενίσχυε την αξιοκρατία. Αν όμως η τελική απόφαση εξακολουθεί να υπηρετεί κυρίως πολιτικές σκοπιμότητες, τότε ο θεσμός, αν δεν μετατράπηκε, κινδυνεύει να μετατραπεί σε μια διαδικασία που προσφέρει απλώς ένα θεσμικό περίβλημα σε προειλημμένες αποφάσεις. Η αξιοπιστία τέτοιων μεταρρυθμίσεων κρίνεται από το αποτέλεσμα και όχι από την ύπαρξή τους στα χαρτιά.
Η κριτική που ασκείται από την αντιπολίτευση, ανεξάρτητα από τις δικές της πολιτικές σκοπιμότητες, δεν μπορεί να απορριφθεί εύκολα όταν ενισχύεται από την εικόνα ότι πρόσωπα με πολιτικές διασυνδέσεις ή κομματική εγγύτητα εξακολουθούν να καταλαμβάνουν σημαντικές θέσεις. Παράλληλα, οι δημόσιες αναφορές σε πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων, όπου υπάρχουν, καθιστούν ακόμη πιο επιτακτική την ανάγκη για πλήρη διαφάνεια και πειστικές απαντήσεις από την κυβέρνηση.
Οι ημικρατικοί οργανισμοί διαχειρίζονται κρίσιμες υποδομές, σημαντικούς οικονομικούς πόρους και υπηρεσίες ζωτικής σημασίας για τους πολίτες. Για τον λόγο αυτόν, οι διοικήσεις τους πρέπει όχι μόνο να είναι ικανές αλλά και να απολαύουν της εμπιστοσύνης της κοινωνίας ότι επιλέχθηκαν με αντικειμενικά και αξιοκρατικά κριτήρια.
Ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης είχε την ευκαιρία να αποδείξει ότι μπορεί να σπάσει τον φαύλο κύκλο του παλαιοκομματισμού. Μέχρι στιγμής, όμως, οι επιλογές του σε αυτό το πεδίο αφήνουν την εντύπωση της συνέχειας με ακόμη πιο ασύμβατους όρους και όχι ρήξης με πρακτικές που για δεκαετίες υπονόμευσαν την εμπιστοσύνη των πολιτών προς το πολιτικό σύστημα. Δυστυχώς ακόμη μια φορά οι πράξεις δεν συμβαδίζουν με τις εξαγγελίες. Και αυτό καλλιεργεί και στηρίζει την πεποίθηση ότι, ανεξάρτητα από το ποιος κυβερνά, οι ίδιες νοοτροπίες εξακολουθούν να καθορίζουν τις αποφάσεις, ενώ αυτές μετατρέπονται σε τροχοπέδη για τον εκσυγχρονισμό της ίδιας της κοινωνίας.
