Πρώτα έγινε μπαλάκι από το ένα νοσοκομείο στο άλλο. Εν τέλει κατέληξε στο νοσηλευτήριο στο οποίο είχε χειρουργηθεί αρχικά και, αφού στο μεταξύ παρουσίασε σοβαρές επιπλοκές, χειρουργήθηκε ξανά. Το Υπουργείο Υγείας διέταξε, λέει, έρευνα. Εκτός συγκλονιστικού απροόπτου, θα μπει και αυτή στο συρτάρι μαζί με όλες εκείνες τις έρευνες που κατά καιρούς διατάχθηκαν και για τις οποίες δεν μάθαμε ποτέ τι ακριβώς συνέβη, ποιος έφταιξε και, κυρίως, τι άλλαξε για να μην ξανασυμβεί.
Ο δε ΟΑΥ δεν μπήκε καν στον κόπο να εκδώσει μιαν ανακοίνωση. Όχι για να ρίξει ακόμη περισσότερο λάδι στη φωτιά της κόντρας μεταξύ των νοσηλευτηρίων. Ούτε για να αποφανθεί δημοσίως ποιος είχε δίκιο και ποιος άδικο. Αλλά για να δείξει στους δικαιούχους του ΓεΣΥ ότι υπάρχει ένας Οργανισμός, τον οποίο οι ίδιοι χρηματοδοτούν κάθε μήνα, και ο οποίος είναι εκεί για να προασπίζεται τα δικαιώματα καθενός από εμάς που αύριο μπορεί να βρεθεί στη θέση αυτής της γυναίκας.
Γιατί αυτή είναι η ουσία της υπόθεσης. Όχι εάν είχε δίκιο το Απολλώνειο, όταν έκρινε ότι η ασθενής έπρεπε να μεταφερθεί στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας. Ούτε εάν είχε δίκιο το Γενικό όταν έκρινε ότι, εφόσον ήταν ιατρικά ασφαλές, τις επιπλοκές έπρεπε να αναλάβουν το νοσηλευτήριο και οι γιατροί που γνώριζαν το περιστατικό. Αυτά πρέπει να διερευνηθούν και να απαντηθούν από εκείνους που έχουν την αρμοδιότητα. Το πραγματικό ερώτημα είναι άλλο. Πώς γίνεται, τόσα χρόνια μετά την εφαρμογή του ΓεΣΥ, ο ασθενής να μπορεί ακόμη να βρεθεί στη μέση;
Ένα σύστημα υγείας δεν μπορεί να περιμένει να προκύψει το δύσκολο περιστατικό για να αρχίσει τότε η συζήτηση για το ποιος έχει την ευθύνη να το αναλάβει. Πρέπει να έχει ήδη απαντήσει. Να υπάρχουν σαφή πρωτόκολλα, καθορισμένες διαδρομές και διαδικασίες που ενεργοποιούνται αυτομάτως όταν ένα νοσηλευτήριο δεν μπορεί να διαχειριστεί μιαν επιπλοκή. Ο ασθενής δεν χρειάζεται να γνωρίζει ποιος έχει συμβόλαιο με ποιον, ποιος διαθέτει ποια ειδικότητα ή πού σταματά η ευθύνη του ενός και αρχίζει του άλλου. Χρειάζεται περίθαλψη.
Και ακριβώς γι' αυτό η συγκεκριμένη υπόθεση δεν μπορεί να κλείσει με το «τέλος καλό», επειδή η γυναίκα τελικά χειρουργήθηκε. Ούτε με μιαν ανακοίνωση του ενός νοσηλευτηρίου και μια απάντηση του άλλου. Το γεγονός ότι τελικά βρέθηκε λύση δεν αναιρεί ότι μέχρι να βρεθεί, ένας άνθρωπος με σοβαρές μετεγχειρητικές επιπλοκές βρέθηκε στη μέση μιας διαφωνίας για το ποιος έπρεπε να τον αναλάβει.
Ακόμη πιο προβληματικό είναι ότι, όπως προέκυψε μέσα από το ίδιο το περιστατικό, ο ΟΑΥ τώρα επεξεργάζεται κριτήρια για τις υποδομές και τις δυνατότητες που πρέπει να διαθέτουν τα νοσηλευτήρια ώστε να αναλαμβάνουν και να αποζημιώνονται για εξειδικευμένες πράξεις. Καλώς τα επεξεργάζεται. Το ερώτημα είναι γιατί χρειάστηκε να φτάσουμε στο 2026 για να συζητάμε ακόμη πώς διασφαλίζεται ότι εκείνος που αναλαμβάνει μια σύνθετη επέμβαση μπορεί να αντιμετωπίσει και τις πιθανές επιπλοκές της.
Το ΓεΣΥ δημιουργήθηκε για να καταργήσει, μεταξύ άλλων, τα τείχη ανάμεσα σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα. Για τον δικαιούχο υπάρχει ένα σύστημα. Και έτσι πρέπει να λειτουργεί. Αν ένας πάροχος δεν μπορεί να τον περιθάλψει, τότε το σύστημα οφείλει να είναι εκεί, να βρει άμεσα λύσεις και κυρίως να προστατεύσει τον δικαιούχο από την όποια ταλαιπωρία.
Γι' αυτό και η έρευνα που διατάχθηκε έχει αξία μόνο εάν αυτή τη φορά μάθουμε το αποτέλεσμά της. Όχι για να κρεμάσουμε κάποιον στα μανταλάκια, αλλά για να μάθουμε πού έσπασε η αλυσίδα και να τη διορθώσουμε.
