Στον Αριστοφάνη, και συγκεκριμένα στη Λυσιστράτη, η Μυρρίνη δεν είναι μια συνηθισμένη σύζυγος. Δεν βρίσκεται στο έργο ως ουδέτερη φιγούρα του ιδιωτικού βίου, αλλά αντιθέτως, η «προσωπική» σχέση με τον σύζυγό της γίνεται πολιτικό όπλο. Για να μπάσουμε τους μη μυημένους, στο δημοφιλές έργο του Αριστοφάνη, οι γυναίκες αποφασίζουν να απεργήσουν από το σεξ και η Μυρρίνη, όταν εμφανίζεται με τον Κινήσια, μετατρέπει τη συμβατική προσωπική σχέση μαζί του σε μέσο πίεσης για κάτι που αφορά όλους: την ειρήνη. Η ατομική σχέση με λίγα λόγια δεν εξαργυρώνεται ως «προνόμιο» αλλά χρησιμοποιείται ως μέσο διαπραγμάτευσης και διαχείρισης εξουσίας. Δεν είναι η ουσία το σεξ αυτό καθεαυτό, είναι πως η προσωπική σχέση μετατρέπεται σε δημόσιο ρήγμα. Όταν του λέει πως δεν θα κάνουν σεξ όσο διαρκεί ο πόλεμος, δεν είναι μια άρνηση σε μια ιδιωτική συνομιλία. Υποδηλώνει μια διαπραγμάτευση εξουσίας όπου η προσωπική σχέση μπλέκεται με συλλογικό στόχο και πολιτικό αποτέλεσμα.
Αυτή ακριβώς ήταν η σχέση της φιλενάδας τους Γιώργου Χρυσοχόου, ο οποίος βέβαια ισχυρίζεται πως δεν εννοούσε τον Νίκο Χριστοδουλίδη, αλλά κάποιον άλλον, χωρίς να μας λέει και ποιον βέβαια. Έτσι ακριβώς λειτουργεί όμως η φιλενάδα. Δεν λέει «τον ξέρω προσωπικά» για να μιλήσει απλώς για μια γνωριμία. Λέει «είμαι σαν φιλενάδα του» για να υπονοήσει πρόσβαση, επιρροή και έναν δεσμό που υπερβαίνει τον τυπικό επαγγελματικό/πολιτικό. Το ιδιωτικό γίνεται δημόσιο, και αυτό που θα έπρεπε να είναι προσωπικό μια λέξη, μια σχέση, μια φράση μετατρέπεται σε σήμα εξουσίας ή ισχύος.
Φυσικά, ακόμη και στη Λυσιστράτη, η Μυρρίνη, με τον ίδιο τρόπο, δεν λέει στον Κινήσια «σε αγαπώ» ή «σε μισώ». Λέει «δεν θα σε ικανοποιήσω μέχρι να γίνει αυτό που θέλω». Η σκηνή είναι για να δείξει πόσο εύθραυστη και διαπραγματεύσιμη είναι η δύναμη όταν την καλείς «προσωπική σχέση».
Πέραν από την όποια σχέση είχε ο Χρυσοχόος με τον Χριστοδουλίδη και αν απευθυνόταν σε αυτόν ή όχι, η φιλενάδα στο βίντεο μετατρέπεται στο απόλυτο πρόσωπο του βίντεο, και γίνεται σύμβολο της εξουσίας και του τρόπου διαχείρισής της. Γιατί το βασικό μας πρόβλημα, είναι αυτό. Πως οι πολιτικοί αντιμετωπίζουν την εξουσία ως φιλενάδα τους. Από το βίντεο του Αλ Τζαζίρα μέχρι το βίντεο που της Emily Thompson ακόμη και αν είναι υβριδικός πόλεμος ή όχι, δεν αλλάζει την ουσία του τρόπου συναλλαγής και κυρίως του τρόπου συμπεριφοράς απέναντι στην πολιτική, την εξουσία, τον έλεγχο του συστήματος, του τρόπου συναλλαγής. Οι πρωταγωνιστές βλέπουν την εξουσία ως φιλενάδα τους και θεωρούν πως την ελέγχουν απόλυτα, χωρίς να είναι υπόλογοι σε κανέναν, έχουν πληροφορίες, είναι οι μάστροι του «έχω το» γι’ αυτό και λειτουργούν ως Προέδροι λες και είναι ο Χριστοδουλίδης (τι φιλενάδα τι εγώ), συμπεριφέρονται αλαζονικά. Από τον Συλλούρη μέχρι τον Λακκοτρύπη και τον Χρυσοχόο, δεν φαίνεται να αλλάζει ούτε καν ο τρόπος ομιλίας. Και δυστυχώς όταν η εξουσία βαφτίζεται φιλενάδα, η πολιτική γίνεται παζάρι, η αλαζονεία κανόνας και η δημοκρατία κομπάρσος χωρίς φωνή και λογοδοσία.
