Φτάνουμε σχεδόν στη μία βδομάδα από τότε που δημοσιεύτηκε το περιβόητο βίντεο για το οποίο συζητά η Κύπρος όλη, ενώ έχει περάσει από την πρώτη στιγμή και σε ελλαδικά και άλλα διεθνή ΜΜΕ κάνοντας ρεζίλι την κυβέρνηση, τον ίδιο τον Πρόεδρο, αλλά και την Κύπρο διεθνώς. Η κυβέρνηση Νίκου Χριστοδουλίδη, αφού πρώτα προσπάθησε να μας πείσει ότι είμαστε λίγο πολύ ηλίθιοι και δεν ξέρουμε τι είναι το μοντάζ, κατάλαβε ότι δεν της βγαίνει και έκαναν -έστω και αργοπορημένα- αυτό που έπρεπε να έκαναν από το πρώτο δευτερόλεπτο. Και αυτό όμως, κατά το ήμισυ. Η παραίτηση της συζύγου του Προέδρου από την προεδρία του φορέα, λες και τη διόρισε κάποιος, αλλά και η αργότερα «ηρωική» παραίτηση του σύγαμπρού του από τη θέση του διευθυντή του γραφείου του Προέδρου της Δημοκρατίας είναι για όσους έχουν κοινή λογική, αυτονόητες. Πέρα από τις σάλτσες του Προέδρου για «καθαρά χέρια» και για πράξη «αυτοπεποίθησης», στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτα άλλο από την πληρωμή ενός λογαριασμού που έφτασε κοντά τους λόγω της αλαζονείας που κυριάρχησε στους προεδρικούς κύκλους.
Από την πρώτη στιγμή αποφεύγουν όπως η γάτα το ποντίκι να μιλήσουν για την ουσία του περιεχόμενου του βίντεο, ανακαλύπτοντας «εξωτερικό εχθρό» ως πρώτη γραμμή άμυνας, μαθητευόμενοι στις καλύτερες σχολές προπαγάνδας. Έβγαλαν από το γραφείο τον Βίκτωρα Παπαδόπουλο που δεν έμεινε εκπομπή που να μην βγει, προσπαθώντας -κυρίως με ψέματα- να κάνει το άσπρο-μαύρο. Μεταξύ μας, όποιος έχει δει πολλές φορές τον Βίκτωρα Παπαδόπουλο να μιλά για πολιτική, οι στιγμές που εκνευρίζεται και λέει αναγκαστικά ψέματα, βγάζουν μάτι, και αυτή τη βδομάδα ήταν πολλές.
Και όπως πάντα, μετά τον χαμό και αφού είδαν ότι δεν μπορούν να το χειριστούν και να τη βγάλουν αλώβητοι, ξεκίνησαν οι θυσίες, ως άλλες Ιφιγένειες. Η πρώτη κυρία θυμωμένη από την κριτική, έμπλεξε από μόνη της και τα παιδιά της. Ο σύγαμπρος έκανε παλικαρίσια έξοδο, ζητώντας και τα ρέστα χωρίς να απολογηθεί και ο Πρόεδρος κάνει δηλώσεις σε δημοσιογράφους δείχνοντας σε ύφος κακού ηθοποιού αλά «οικογενειακές ιστορίες», τα «καθαρά του χέρια» για να σωπάσουμε όλοι.
Η πρώτη του σκέψη ήταν η κατάργηση του φορέα, αλλά δεν θα παρανομήσει να δώσει στη δημοσιότητα τον κατάλογο των δωρητών. Εδώ σκέφτηκε την παρανομία ο Πρόεδρος, όταν οι συνεργάτες του «μολοούσαν το κόζι» on camera -και off the record- δεν είδε κάτι μεμπτόν, δεν έπιασε κάτι από παρανομίες το αφτί του.
Δυστυχώς, όμως η μεγαλύτερη ζημιά έγινε μέσα από τα χρόνια στην ίδια την κοινωνία των πολιτών. Φτάσαμε στο σημείο σήμερα να βλέπουμε τέτοια βίντεο και να μην τολμά κανείς να ζητήσει την παραίτηση του ίδιου του Προέδρου. Έχουμε συνηθίσει τόσο τη μορφή του τέρατος που αρχίσαμε να της μοιάζουμε. Έχουμε εθιστεί τόσο στα σκάνδαλα και τη διαφθορά που δεν εκπλησσόμαστε όταν αξιωματούχοι και λοιποί παρατρεχάμενοι ομολογούν on camera αυτά που συζητάμε ολημερίς μεταξύ μας. Φτάσαμε στο σημείο που είναι υπερασπιστική γραμμή το «σιγά το πράμα», το «ούλλοι κάμνουν τα» και το «δεν έφαγαν πολλά, οι άλλοι ήταν καλύτεροι;». Αντί να ντρέπονται και να ανοίγουν λάκκους και τρύπες για να χωστούν, έχουν και το θράσος να μας κουνάνε το δάκτυλο για την επόμενη μέρα.
Όταν καταλαγιάσει όλο αυτό, θα πρέπει επιτέλους να μιλήσουμε ξεκάθαρα -που λέει και ο Πρόεδρος- για την περιβόητη φιλανθρωπία και την εταιρική κοινωνική ευθύνη. Εκεί είναι η ρίζα του κακού, εκεί γεννιέται και θεριεύει η διαπλοκή. Στο χέρι που παρακαλά για ψίχουλα τις απανταχού φιλενάδες.
