Αυτό που αποκαλύπτεται από το βρετανικό Channel 4 περί άθλιων συνθηκών εργοδότησης και στέγασης, όπως και περιστατικά σεξουαλικής παρενόχλησης σε βάρος νεαρών Βρετανίδων στην Αγία Νάπα, δεν είναι ένα «ατυχές περιστατικό» ούτε μια κακή εξαίρεση. Είναι η αποκάλυψη ενός συστήματος ανοχής, συνενοχής και σιωπής. Όταν σε τουριστικό θέρετρο ευρωπαϊκής χώρας γυναίκες καταγγέλλουν ότι καλούνται να «πληρώσουν» την εργασία τους με το σώμα τους, τότε, μιλάμε για ωμή μορφή σύγχρονης εκμετάλλευσης, με το κράτος να κάνει το αυτονόητο: Να προχωρήσει σε απρόσκοπτη, και χωρίς ναι μεν αλλά, έρευνα σε βάθος για να σταματήσει αυτό το καρκίνωμα το οποίο δημιουργεί τεράστιες παρενέργειες στον κυπριακό τουρισμό.
Η Κύπρος έχει ξαναζήσει παρόμοιο διεθνή διασυρμό. Η υπόθεση του ομαδικού βιασμού νεαρής Βρετανίδας, το 2019, από Ισραηλινούς στην Αγία Νάπα δεν ήταν απλώς μια ποινική αποτυχία αλλά μια θεσμική ντροπή. Οι Αρχές τότε επέλεξαν να προστατεύσουν την «εικόνα» αντί το θύμα. Χρειάστηκαν χρόνια για να αποκατασταθεί στοιχειωδώς η δικαιοσύνη και μόνο επειδή το θύμα δεν σιώπησε. Χρειάστηκε να φθάσει η υπόθεση στο ΕΔΔΑ με τον ευρωπαϊκό θεσμό να καταδικάζει την Κύπρο το 2025, κρίνοντας ότι η διερεύνηση της υπόθεσης ήταν ελλιπής και παραβίασε τα ανθρώπινα δικαιώματα της Βρετανίδας, με την Κύπρο να πληρώνει και αποζημιώσεις. Τότε η Πολιτεία δεν προστάτεψε τη νεαρή Βρετανίδα.
Από την πρώτη στιγμή των όσων έχει παρουσιάσει το αγγλικό κανάλι, κάποιοι έτρεξαν να το χαρακτηρίσουν «μεμονωμένο περιστατικό». Είναι μια συνηθισμένη, εύκολη και βολική «δικαιολογία». Είναι όμως επικίνδυνη και προσβλητική.
Όταν οι καταγγελίες επαναλαμβάνονται, όταν προέρχονται από διαφορετικά πρόσωπα, όταν περιγράφουν πανομοιότυπες πρακτικές, τότε, δεν μιλάμε για εξαιρέσεις αλλά για μοτίβο και μια προκλητική «κουλτούρα». Μια τέτοια κατάσταση πραγμάτων δεν δημιουργείται τυχαία όμως αλλά καλλιεργείται εκεί όπου υπάρχει ατιμωρησία.
Το ερώτημα δεν είναι αν θα πληγεί ο τουρισμός. Το ερώτημα είναι πόσο ακόμη θα πληγώνεται η έννοια της δικαιοσύνης στο όνομα του τουρισμού. Πόσες γυναίκες πρέπει να εκτεθούν, να εξευτελιστούν ή να εκβιαστούν για να κινητοποιηθεί πραγματικά ο κρατικός μηχανισμός; Και πόσοι «επιχειρηματίες» πρέπει να αισθάνονται υπεράνω του νόμου για να παραδεχτούμε ότι το πρόβλημα είναι συστημικό;
Αν και αυτή η υπόθεση καταλήξει σε ανακοινώσεις χωρίς συνέπειες, τότε, το μήνυμα θα είναι σαφές και κυνικό: Στην Κύπρο, ο ισχυρός προστατεύεται, ο αδύναμος σιωπά και η Δικαιοσύνη λειτουργεί επιλεκτικά. Θα είναι, εν ολίγοις, μια ακόμη αποτυχία διαχείρισης μιας σοβαρής καταγγελίας η οποία αναποφεύκτως θα οδηγήσει σε μια ακόμη ηθική χρεοκοπία.
