Η Φιλίππα Καρσερσά κατηγορεί την Νικολέτα Τσικκίνη, ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης κάνει μια ομιλία στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και λέει πολλά, αλλά δεν λέει τίποτα και περιορίζεται στις γενικότητές του σαν κλασικός Χριστοδουλίδης. Παράλληλα κάπου στο βάθος εκτός από τον κήπο, υπάρχει και ένα video που περιμένουμε ακόμη τις απαντήσεις. Μια TikToker που τη μαθαίνουμε χάρη στην Αστυνομία που την ψάχνει, απειλεί Θεούς και δαίμονες πως θα τα βγάλει όλα στη φόρα, όχι επειδή θέλει να καθαρίσει την Κύπρο, αλλά επειδή θέλει να καθαρίσει με τις δικές της υποθέσεις, όπως εξηγεί στην, ίσως πιο σουρεάλ ιστορία συνωμοσίας ή και όχι, στην ιστορία του τόπου μας. Και παράλληλα, ένας ευρωβουλευτής δίνει εξηγήσεις για το γραφείο, τα σπίτια του στη Λεμεσό, τα application που έχει λέει μισα-μισά με το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.
Είναι τόσα πολλά και τόσο σουρεάλ που σκέφτεσαι πολλές φορές τους προγόνους σου που σου μιλούσαν για το τέλος του κόσμου και λες δεν μπορεί, να υπάρχει και πιο πάτος απ’ αυτόν που βρισκόμαστε. Μα στο ραδιόφωνο παίζει εκείνο το τραγούδι του Σαββόπουλου που λέει πως φτάσαμε στ’ ανείπωτα και κουμπώνει μαγικά. Είναι τόσα που θες να σχολιάσεις και έρχεται εκείνη η στιγμή που σου ανατρέπει τα πάντα, γιατί εκείνη τη στιγμή δεν έχει καμία σημασία αν ο τάδε είπε ψέματα, αν ο άλλος δεν απάντησε, αν το βίντεο θα βγει ή αν θα θαφτεί κάτω από δέκα άλλα σκάνδαλα μέχρι να ξεχαστεί. Δεν έχει σημασία αν η Κύπρος καθαρίζει ή απλώς αλλάζει λεκέδες. Όλα μοιάζουν μικρά, σχεδόν γελοία, μπροστά στο απόλυτο γεγονός: ότι ένας άνθρωπος που αγαπάς έφυγε. Χωρίς προειδοποίηση, χωρίς δράμα, χωρίς εκείνο το «τουλάχιστον να το περιμένουμε». Ένα ξαφνικό τέλος και εσύ μένεις να κοιτάς σαν, ξέρεις πως, το κενό σαν να σου τράβηξαν το χαλί από κάτω.
Και μετά πρέπει να συνεχίσεις. Να πας στη δουλειά, να μιλήσεις ευγενικά, να γελάσεις στα αστεία που δεν ακούς, να κάνεις πως όλα είναι εντάξει γιατί «έτσι είναι η ζωή». Μόνο που δεν είναι, αφού ο γαμημένος ο χρόνος κόλλησε σε εκείνη τη στιγμή, σε εκείνο το τελευταίο τηλεφώνημα. «Θα σου τηλ. εγώ να κανονίσουμε». Και όλες οι κατηγορίες, τα σκάνδαλα, είναι θόρυβος χωρίς νόημα απ’ το διπλανό δωμάτιο.
Μετά σκέφτεσαι ενοχικά. Πως φταίει η αδιαφορία σου που άφησες το βίντεο ασχολίαστο που δεν είπες κάτι για την Annie, που δεν είπες κάτι για την άδεια ομιλία του Χριστοδουλίδη και εκείνη τη μεγάλη επιτυχία για το Παγκόσμιο Συμβούλιο Ειρήνης του Τραμπ που κατέληξε σε φιάσκο. Αλλά ίσως αυτή να είναι η πιο ειλικρινής απάντηση. Όχι η σιωπή από αδιαφορία, αλλά από όρια. Γιατί κάποιες μέρες απλώς δεν χωράνε όλα. Kαι εντάξει, ας το παραδεχθούμε. Πολλές φορές, σε κάποιες υποθέσεις δεν είναι για να κάνουμε όλοι τους έξυπνους, τους ειδικούς. Κάποιες φορές καλύτερα να μιλάνε οι ειδικοί. Και ας το σκεφτόμαστε σε... πιο ειδικές περιπτώσεις όπως αυτή της απώλειας.
