Τα λεγόμενα του Φειδία περί «πελλών», στο επίμαχο podcast των τελευταίων ημερών, προκάλεσαν, ευλόγως, τον αποτροπιασμό της κυπριακής κοινωνίας. Στο συγκεκριμένο βίντεο, ωστόσο, υπάρχουν και άλλα ενοχλητικά στοιχεία. Το να τρως ενώ παίρνεις συνέντευξη δηλώνει απαξίωση προς τον συνομιλητή και φιλοξενούμενό του αλλά και απαξίωση προς τον θεσμό που εκπροσωπεί, την Ευρωβουλή, και εντέλει προς τους ψηφοφόρους του.
Η αντισυμβατικότητα που θέλει να πρεσβεύει ο κ. Παναγιώτου και βεβαίως κι άλλοι αλεξιπτωτιστές που επιθυμούν να πάρουν μία θέση στο πολιτικό σκηνικό ενόψει και των βουλευτικών εκλογών –και οι οποίοι αξιοποιούν κατά κόρον τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης για να γίνουν γνωστοί και να αποκτήσουν έρεισμα στην κουρασμένη από το παλαιοκομματικό σύστημα μάζα- δυστυχώς δεν περνά από τις σταθερές αξίες της ανθρώπινης ύπαρξης. Στην προκειμένη περίπτωση και σε πολλές άλλες όπου ο χλευασμός, η αγένεια, οι χαρακτηρισμοί και η εξύβριση βαφτίζονται «χαλαρό στυλ» ή «καταγγελίες», τότε, οδηγούμαστε με μαθηματική ακρίβεια στη ζούγκλα. Ο σεβασμός δεν είναι μία τυπικότητα μέσα στην κοινωνία, είναι μια αδιαπραγμάτευτη αξία.
Ναι, αυτός ο τόπος χρειάζεται να επαναδιαπραγματευτεί τους εκπροσώπους του. Η ανάγκη είναι εκεί γιατί τα παραδοσιακά κόμματα και οι ηγέτες έχουν πτωχεύσει. Δεν ήταν μόνο το podcast του Φειδία που ταρακούνησε την κοινή γνώμη τις τελευταίες εβδομάδες. Είναι το βίντεο με τους στενούς συνεργάτες του ΠτΔ, είναι η δράση του υποκόσμου και οι σχέσεις του με θεσμούς, είναι οι έρευνες σε βάρος πολιτικών προσώπων. Όταν όμως οι δήθεν αντισυμβατικοί το μόνο που κάνουν είναι να κατεβαίνουν στο επίπεδο μιας πρόχειρης παράστασης, αυτό δεν είναι καλό για το μέλλον αυτής της χώρας. Μιας χώρας η επιβίωση της οποίας κινδυνεύει, όχι μόνο λόγω του εθνικού ζητήματος, όπως έμαθαν να πιπιλίζουν οι πολιτικοί μας, ούτε επειδή βρισκόμαστε σε μία φλεγόμενη περιοχή του πλανήτη αλλά επειδή η κλιματική κρίση μάς οδηγεί στον αφανισμό.
Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, άτομα που αναδύονται στην πολιτική και διεκδικούν την ψήφο μας αλλά δεν διαθέτουν επάρκεια και δεν στηρίζονται σε ένα σύστημα αξιών που να πρεσβεύει τις θεμελιώδεις ανθρώπινες αξίες οδηγούν στα ίδια αδιέξοδα που μας έχει οδηγήσει το παλαιοκομματικό σύστημα και, ακόμη χειρότερα, στον κυνισμό.
Σε λίγους μήνες θα κληθούμε να αποφασίσουμε τους εκπροσώπους μας στη Βουλή. Υπάρχει συσσωρευμένη κόπωση στην κοινωνία από τα σκάνδαλα και την αναξιοπιστία; Ναι. Υπάρχει ψήφος αντίδρασης; Ναι. Ακόμη και η αποστασιοποίηση είναι ψήφος αντίδρασης. Νιώθουμε απελπισία; Ναι; Ακόμη και σε ένα τέτοιο περιβάλλον μια χαραμάδα ελπίδας υπάρχει. Ας ψάξουμε νέα άτομα, νούσιμα, που σέβονται και που μπορούν να μας εκπροσωπήσουν με σύνεση, ειλικρίνεια και εμπιστοσύνη στον πολιτικό στίβο. Κάποιοι θα υπάρχουν, ακόμη και αν δεν είναι από αυτούς που «ωρύονται» στα social media.
