Υπάρχει η συγγνώμη. Και υπάρχει κι εκείνη η συγγνώμη που έρχεται με ουρά, σαν εκείνη του Φειδία Παναγιώτου. Όχι απλώς ουρά, ουρά παγωνιού, ανοιγμένη διάπλατα, να φαίνεται το «εγώ», ένεκα «άθελά μου» και «καλά μου εκάμαν», όλα μαζί σε ένα ωραίο φτερωτό πακέτο.
Για να ξεκαθαρίσουμε κάτι από την αρχή: προσωπικά δεν αμφισβητώ την ευαισθησία κανενός. Όπως δεν αμφισβητώ και την ευαισθησία εκείνων που αντέδρασαν κι ας το έκαναν -κυρίως οι πολιτικοί- επειδή βλέπουν τα ποσοστά τους στην κατηφόρα και το δικαίωμά τους, και την ανάγκη, να ζητηθεί σεβασμός στον δημόσιο λόγο. Αυτό όμως που δικαιούται επίσης να μπει στο μικροσκόπιο είναι η ίδια η απολογία. Όχι ως πράξη αλλά ως τάιμινγκ και ως περιεχόμενο.
Γιατί, βλέπετε, η συγγνώμη είναι σαν το γάλα. Έτσι και αργήσει, ξινίζει. Και όταν συνοδεύεται από «δεν το έκανα επίτηδες», «μου την έπεσαν όλοι», «θέλουν να με φάνε ζωντανό» και «εντάξει, καλά μου εκάμαν αλλά», τότε δεν είναι συγγνώμη. Είναι το γνωστό που λέμε «η συγγνώμη είναι μισό…». Ω ναι, και τρεις τελείες!
Ένας άνθρωπος που κατέχει δημόσιο αξίωμα, και μάλιστα σε ευρωπαϊκό επίπεδο, δεν ζει σε σπηλιά. Πόσο μάλλον αν το ολίσθημα οφείλεται σε κάποιον σαν τον Φειδία που ξέρει την ταχύτητα της τεχνολογίας και τα τερτίπια του αλγόριθμου. Ξέρει πολύ καλά ο συγκεκριμένος πότε κάτι φουντώνει, ξέρει πότε οφείλει να μιλήσει και το ξέρει καλύτερα απ’ όλους.
Με το που έκανε την πατάτα να αποκαλέσει την κατηγορία των S14 των παραολυμπιακών «πελλούς», μασουλώντας τη σαλάτα του, είδε αμέσως στην οθόνη του τις αρνητικές αντιδράσεις στα σχόλια και σήκωσε το φρύδι και χαμογέλασε ειρωνικά. Είχε λοιπόν πολύ χρόνο να καταλάβει πως ο κόσμος ενοχλήθηκε και μπορούσε αυτόματα να απολογηθεί. Αντ’ αυτού το έκανε την επομένη, γιατί απλά όφειλε, υποχρεώθηκε.
Και όταν του παίρνει ένα 24ωρο -ε τότε σόρι κι από εμένα- αλλά η καθυστέρηση με υπολογισμό επιδέχεται ερμηνείας. Η αυθόρμητη συγγνώμη δεν περιμένει να μετρήσει αντιδράσεις, ανακοινώσεις και καταγγελίες. Βγαίνει μπροστά αμέσως. Γιατί δεν αντέχει το βάρος του λάθους. Όταν όμως έρχεται αφότου «αντέδρασε το παγκόσμιο», τότε μοιάζει περισσότερο με υποχρέωση παρά με επίγνωση.
Οι αρχαίοι κάτι ήξεραν όταν έλεγαν ότι το μισό είναι χειρότερο από το τίποτα. Εδώ έχουμε μισή συγγνώμη, μισή ευθύνη και μισή αυτοκριτική. Και το αποτέλεσμα; Μια απολογία που αντί να κλείσει το θέμα το σέρνει από πίσω της.
Συγγνώμη, λοιπόν. Αλλά χωρίς ουρά. Γιατί, αλλιώς, ακυρώνεται μόνη της!
