Για ακόμη μία φορά, οι ηγέτες της Κύπρου εμφανίζονται αποφασισμένοι… να «παίζουν με τον χρόνο». Η τριμερής συνάντηση μεταξύ Νίκου Χριστοδουλίδη, Τουφάν Έρχιουρμαν και της Μαρία Άνχελα Ολγκίν κατέληξε σε συγκρατημένες προτάσεις και νηπιακά βήματα, χωρίς ουσιαστική πρόοδο, κάτι που άλλωστε κανείς δεν περίμενε. Η αξιωματούχος του ΟΗΕ ανέφερε ότι καμία αξιοσημείωτη πρόοδος δεν προέκυψε, και πως για να προχωρήσει η διαδικασία απαιτούνται συγκεκριμένα αποτελέσματα.
Το κόστος του «παιχνιδιού» εξαπλώνεται και με τραγικό τρόπο. Το μεσημέρι στις ειδήσεις, η υπόθεση κακοποίησης βρέφους και η σύλληψη του πατέρα διακόπηκε αρκετές φορές για τη σύνδεση με την κάλυψη του Κυπριακού, ρίχνοντας ξανά την καθημερινότητα στον παιδότοπο των πολιτικών ελιγμών. Διότι όταν «παίζουν με τον χρόνο», οι ηγέτες καταναλώνουν όχι μόνο τον χρόνο, αλλά και την ενέργεια δημοσιογράφων, ψηφοφόρων και κοινής γνώμης. Όταν τα μωρά παίζουν οι γονείς παρακολουθούν υπομονετικά. Όσο μεγαλώνουν, η υπομονή των γονιών εξαντλείται, περιμένεις ότι κάποια στιγμή θα ωριμάσουν. Το ίδιο και με το Κυπριακό. Η καθυστέρηση αφορά την ειρήνη αλλά αφορά και το ίδιο το μέλλον της Κύπρου.
«Δεν είμαι απογοητευμένος», είπε ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης, κρύβοντας μια τακτική παράτασης υπό το πρόσχημα της ετοιμότητας. Τονίζοντας τη συγκέντρωση συγκλίσεων από το Κραν Μοντανά, τη διαδοχή εσωτερικών και εξωτερικών θεμάτων και το θέμα των σημείων διέλευσης, δείχνει δέσμευση χωρίς να πιέζει για ουσιαστικά αποτελέσματα. «Όταν υπάρξει κάτι συγκεκριμένο, θα το ακούσετε πρώτοι» μας υπόσχεται. Κλασική ρητορική καθυστέρησης.
Στην αντίπερα όχθη οι καθυστερήσεις του Τουφάν Έρχουρμαν είναι πιο αναμενόμενες καθώς περιμένει την έγκριση της Άγκυρας. Ωστόσο, η έλλειψη θάρρους ενισχύει τον ίδιο κύκλο αναβολών, κρατώντας την ουσία σε απόσταση. Και οι δύο ηγέτες, για τους δικούς τους λόγους, χειραγωγούν λέξεις, χρονοδιαγράμματα και εμφανίσεις.
Οι ηγέτες παίζουν γιατί οι Κύπριοι είναι κουρασμένοι ή τα βολεύουν μια χαρά, στην πραγματικότητα, το εθνικό μας πρόβλημα δεν αποτελεί προτεραιότητα στη ζωή. Όμως, υπάρχουν ακόμη κάποιοι που παρακολουθούν, οι πρόσφυγες, οι αόρατοι, οι συγγενείς των θυμάτων. Όσοι βίωσαν την απώλεια η αγωνία και πόνος μεγαλώνουν. Αν οι ηγέτες δεν μπορούν να τους δουν, η ελπίδα είναι ότι η διεθνής κοινότητα παρακολουθεί στενά, και ότι η Ολγκίν, με τη στήριξη του ΓΓ Γκουτέρες και άλλων καθοριστικών παικτών, δεν θα επιτρέψει να την παρασύρουν στο ατέρμονο κρυφτούλι των ηγετών.
