Μπαίνοντας στον Φεβρουάριο, μπαίνουμε ουσιαστικά και στην τελική ευθεία προς τις επόμενες βουλευτικές εκλογές, αφού από την ώρα της κάλπης μας χωρίζουν πλέον 100 και κάτι μόνο μέρες. Και σε αυτές τις 100 και κάτι μέρες, θα κριθούν πολλά για το ποια ή μάλλον πώς, θα είναι η νέα Βουλή που θα προκύψει από την ψήφο μας στις 24 Μαΐου του 2026 και με ποια Βουλή θα κλείσουμε την τρίτη δεκαετία του 2000 και θα πατήσουμε στην τέταρτη δεκαετία.
Όλες οι ενδείξεις δείχνουν ότι η νέα Βουλή δεν θα έχει καμία απολύτως σχέση με αυτές που ξέραμε έως τώρα. Τα παραδοσιακά κόμματα, μεγάλα και μικρά, θα δοκιμαστούν σκληρά και είτε θα μπουν στη νέα Βουλή, αισθητά αποδυναμωμένα, απ' ό,τι ήταν πριν, είτε κάποια δεν θα μπουν καν και θα οδηγηθούν στη διάλυση.
Αναμφίβολα υπάρχει εξήγηση γι' αυτό. Δεν έλαβαν σοβαρά υπόψη τους τα μηνύματα που εδώ και χρόνια τους έστελνε η κοινωνία, έμειναν προσκολλημένα σε πολιτικές και ατζέντες του παρελθόντος, δεν πάλεψαν ως όφειλαν τα φαινόμενα διαφθοράς και διαπλοκής, αποξενώθηκαν από τους πολίτες και συνέτειναν με τις στάσεις, τις επιλογές και τις πρακτικές τους, στη σταδιακή απαξίωση της πολιτικής.
Ίσως πει κάποιος ότι γι' αυτούς και για πολλούς άλλους λόγους αξίζει να τιμωρηθούν. Ουδεμία ένσταση.
Το ερώτημα όμως είναι αν υπάρχουν εναλλακτικές επιλογές, οι οποίες να θέλουν και να μπορούν να φέρουν το νέο ήθος, τις νέες πολιτικές και τη γενικότερη αλλαγή που απαιτεί η κοινωνία και αν οι άλλες επιλογές θα είναι καλύτερες από αυτές που με τα λάθη, αδυναμίες και ανικανότητές τους, κυριαρχούσαν στο πολιτικό μας σκηνικό εδώ και πολλά χρόνια;
Και επειδή το σκηνικό με το οποίο θα οδηγηθούμε στις κάλπες είναι ήδη διαμορφωμένο και τίποτα άλλο δεν μπορεί να προκύψει στις επόμενες 100 και κάτι μέρες, σε αυτό ακριβώς πρέπει να προβληματιστούμε ως πολίτες, πριν κάνουμε τις τελικές μας επιλογές.
Να σκεφτούμε δηλαδή σοβαρά ποια και τι αλλαγή προς το καλύτερο μπορεί να φέρει το ρατσιστικό και ακροδεξιό ΕΛΑΜ, ή το προσωποκεντρικό κίνημα του πρώην Γενικού Ελεγκτή, που το γέννησε, όχι η ανάγκη των καιρών, αλλά η προσωπική του ανάγκη για εκδίκηση, και που αν δεν απομακρυνόταν από τη θέση του από το δικαστήριο, δεν θα υπήρχε καν σήμερα ή ο περιθωριακός και πλήρως απολίτικος αχταρμάς του Φειδία;
Και θα πρέπει επίσης πριν φτάσουμε μπροστά στην κάλπη να σκεφτούμε σοβαρά πώς θα είναι αύριο μία Βουλή και πώς θα μπορεί αυτή να λειτουργεί και να καταλήγει σε αποτελέσματα και αποφάσεις, αν τα μισά και βάλε έδρανά της θα «κατοικούνται» -όπως τουλάχιστον δείχνουν οι έως τώρα δημοσκοπήσεις- από ακροδεξιούς, ρατσιστές, λαϊκιστές, ρεβανσιστές, απολίτικους και ανεύθυνους «χαβαλέδες».
Η ψήφος είναι η δύναμη του πολίτη για να διορθώνει καταστάσεις προς το καλύτερο. Και δεν πρέπει να πέφτει στην κάλπη αβασάνιστα ή με θυμό αλλά με λογική και υπευθυνότητα. Και οι επόμενες 100 συν κάτι μέρες είναι ακριβώς η καταλληλότερη στιγμή για τον καθένα μας, γι' αυτό τον υπεύθυνο προβληματισμό.
