Την ώρα που ο τυφώνας Επστάιν παρασέρνει τον κόσμο, την ώρα που αποκαλύπτεται η τόση βρομιά και θηριωδία εκείνων που αποφασίζουν για εμάς, μού φαίνεται παράξενο να γράφω άρθρα σε σχέση με το κυπριακό πρόβλημα. Παρά ταύτα, δεν μπορώ να συγκρατηθώ και να μην γράψω. Κοιτάξτε όμως. Τι δεξιότητες έχουν εκείνοι που λίντσαραν τον Καντάφι στη Λιβύη. Εκείνοι που απαγχόνισαν τον Σαντάμ στο Ιράκ. Εκείνοι που μετέτρεψαν σε ερείπια την Υεμένη με βόμβες. Εκείνοι που πίνουν το αίμα παιδιών για ελιξίριο νεότητας στο αρχοντικό του Επστάιν, ενώ αποκαλούν δικτάτορα τον Άσαντ. Είναι σωστά βαμπίρ! Η Χίλαρι Κλίντον χειροκροτούσε και έβγαζε κραυγές νίκης καθώς παρακολουθούσε πώς λίντσαραν άγρια τον Καντάφι στη Λιβύη. Βγήκαν τόσα βίντεο και έγγραφα για τους φακέλους Επστάιν που δεν έχουν τελειωμό οι περιγραφές του τι βασανιστήρια έκαναν στα παιδιά στο αρχοντικό. Σχεδόν όλοι συμφωνούν πως πίσω από όλα αυτά βρίσκεται η μυστική οργάνωση του Ισραήλ Μοσάντ. Ένας σχολιαστής λέει ότι «το Ισραήλ τους έπιασε από τα σώβρακα». Τους έπιασε και τους αιχμαλώτισε, λέει. Αυτός, λέει, είναι ο λόγος για τον οποίον κανένας δεν μπορεί να πει τίποτα στο Ισραήλ που διαπράττει γενοκτονία στη Γάζα. Μπορεί να σας φαίνεται παράξενο, όμως ακόμα και οι ανήθικοι στο ανώτατο επίπεδο εδώ σε εμάς ωχριούν μπροστά σε εκείνους του Επστάιν. Ο κόσμος βούλιαξε ολόκληρος στο βούρκο.
Τέλος πάντων, ας επιστρέψουμε στη δική μας υπόθεση. Άλλωστε, αφού είδαμε πώς μετατράπηκαν σε ανθρωποφάγους εκείνοι που μας κυβερνούν, δεν μάς έχει απομείνει πλέον τίποτα να περιμένουμε από εκείνους. Για αυτό πρέπει να αγκαλιάσουμε ο ένας τον άλλον πιο σφικτά σε αυτό το νησί. Αυτό είναι το πιο σημαντικό δίδαγμα που πρέπει να εξαγάγουμε από την ντροπιαστική υπόθεση Επστάιν. Δεν πρέπει να επιτρέπουμε να χορεύουν περισσότερο στο σβέρκο μας οι διεστραμμένοι στις εστίες των δισεκατομμυριούχων και της ισχύος. Τώρα είναι η ώρα να καθήσουμε και να συμφωνήσουμε αδελφικά. Μέσα σε 63 χρόνια έχουμε φθείρει, λέει, εφτά Γενικούς Γραμματείς του ΟΗΕ και είκοσι μεσολαβητές. Κανένας τους δεν μπόρεσε να γιατρέψει τον πόνο μας. Δεν μπόρεσε και ο τελευταίος Γενικός Γραμματέας Γκουτέρες. Αποχωρεί από τα καθήκοντά του στο τέλος του έτους. Μέχρι εδώ ήταν και ο δικός του δρόμος. Έκανε ό,τι μπορούσε αλλά δεν κατάφερε το ανέφικτο. Θα το αφήσει και αυτός κληρονομιά στους επόμενους.
Η πρώην υπουργός Εξωτερικών της Κυπριακής Δημοκρατίας Ερατώ Κοζάκου Μαρκουλλή έγραψε ότι η Μαρία Άνχελα Ολγκίν αποχώρησε πικραμένη, με μεγάλη απογοήτευση, από το τελευταίο της ταξίδι στην Κύπρο. Και δεν είναι βέβαιη αν θα έρθει ξανά στο νησί. Δεν βλέπει πολιτική βούληση στους ηγέτες, λέει. Ο δικός μας δεν έχει πολιτική βούληση, το καταλαβαίνω. Ούτε ο Χριστοδουλίδης έχει; Ούτως ή άλλως δεν περίμενα τίποτα από τον Τουφάν Έρχιουρμαν, ο οποίος υπάγεται πλήρως στην Άγκυρα. Όμως, μόλις εξελέγη ο Έρχιουρμαν, είχαν αρχίσει να κάνουν κενού περιεχομένου όνειρα μερικοί Ελληνοκύπριοι που για κάποιον λόγο ξεχνούν τον ρόλο της Τουρκίας στην Κύπρο και ότι εκείνη είναι η ανώτατη διοίκηση εδώ. Ακόμα δεν μπόρεσαν να καταλάβουν ότι δεν θα μπορέσει να λύσει το Κυπριακό κανένας Τουρκοκύπριος ηγέτης, ο οποίος δεν τολμά να βγει εκτός των οδηγιών της Άγκυρας. Όλοι οι Τουρκοκύπριοι ηγέτες που πέρασαν μιλούσαν πάντα νιώθοντας πίσω τους την Τουρκία. Αν δεν ένιωθαν πίσω τους αυτή την ισχύ, δεν θα μπορούσαν να είναι τόσο σκληροί. Όλοι ενήργησαν ως εκπρόσωποι του κατακτητή. Δεν το ξέρει αυτό μια έμπειρη διπλωμάτης όπως η Holguin; Το ξέρει φυσικά. Άλλωστε για αυτό λέει πως δεν υπάρχει πολιτική βούληση. Τι είχε πει όταν συναντηθήκαμε; «Οι Κύπριοι θεωρούν τον εαυτό τους Ευρωπαίους, όμως είναι Μεσανατολίτες».
Σύμφωνα με την κυρία Μαρκουλλή, δεν πρέπει να αποδεχτούμε ότι «το μόνο κλειδί» είναι η Τουρκία για τη λύση του Κυπριακού. Εκείνοι που το αποδέχονται αυτό πιάνονται από αυτό το γεγονός επειδή δεν θέλουν λύση, λέει. Επικρίνοντας το γεγονός, η Μαρκουλλή λέει «οδεύουμε προς τη διχοτόμηση που εξυπηρετεί τα συμφέροντα της Τουρκίας». Ναι, ίσως να μην είναι το μοναδικό κλειδί η Τουρκία, όμως εδώ και 52 χρόνια η Κύπρος είναι όμηρος της Τουρκίας. Ο νότος είναι ελεύθερη περιοχή, όμως ο βορράς βρίσκεται υπό κατοχή, έτσι δεν είναι; Τότε ρώτα και εμάς λίγο, αγαπητή Ερατώ. Είμαστε πολίτες της Κυπριακής Δημοκρατίας, όμως δεν είμαστε στην Κυπριακή Δημοκρατία. Είμαστε πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όμως μας κυβερνά η Τουρκία. Και το βόρειο τμήμα του νησιού έγινε «μικρή Τουρκία». Δεν έχετε καθόλου ανάγκη να παραγνωρίζετε αυτή την κατάσταση στον βορρά όταν επικρίνετε τη διοίκηση στον νότο και ενίοτε βλέπετε με πολλή ανοχή αυτή τη διοίκηση.
Ναι, πέρασαν εφτά Γενικοί Γραμματείς του ΟΗΕ και πέραν των είκοσι μεσολαβητών από αυτό το νησί μέσα σε 63 χρόνια. Κανένας τους δεν μπόρεσε να βρει θεραπεία. Μακάρι να δοκιμάζαμε και μόνοι μας. Χωρίς μεσολαβητές. Χωρίς μεσάζοντες. Δεν γίνεται;
