Η διαχείριση κρίσεων είναι ίσως το πιο αυστηρό τεστ επάρκειας για κάθε κυβέρνηση. Και μέχρι στιγμής, η κυβέρνηση του Νίκου Χριστοδουλίδη φαίνεται να αποτυγχάνει επαναλαμβανόμενα σε αυτό το πεδίο. Όχι γιατί βρέθηκε αντιμέτωπη με απρόβλεπτες καταστάσεις αλλά γιατί πολλές από αυτές θα μπορούσαν να είχαν προληφθεί ή, τουλάχιστον, να είχαν περιοριστεί.
Η τελευταία ψηφίδα είναι η κρίση με τον αφθώδη πυρετό. Σε μια χώρα με ισχυρό κτηνοτροφικό αποτύπωμα και υπαρκτές υγειονομικές απειλές -ήταν γνωστά τα κρούσματα με αφθώδη πυρετό στα κατεχόμενα- η πρόληψη, οι έλεγχοι και τα πρωτόκολλα βιοασφάλειας δεν μπορεί να λειτουργούν αποσπασματικά. Κι όμως, για ακόμη μία φορά, η αντίδραση μοιάζει να έρχεται εκ των υστέρων, με καθησυχαστικές δηλώσεις και επικοινωνιακές παρεμβάσεις αντί για έγκαιρη κινητοποίηση.
Δυστυχώς, η κυβέρνηση Χριστοδουλίδη έχει «χτίσει» ένα αρνητικό ιστορικό στη διαχείριση κρίσεων. Ενδεικτικά αναφέρουμε την έξαρση της εγκληματικότητας που συνδέεται με το οργανωμένο έγκλημα, τις καταστροφικές πυρκαγιές στην ορεινή Λεμεσό και στην αρχή της θητείας της τα φαινόμενα βίας κατά μεταναστών στη Λεμεσό. Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, το κράτος έδειξε να τρέχει πίσω από τα γεγονότα. Η απουσία προληπτικής στρατηγικής, η ελλιπής επιχειρησιακή ετοιμότητα και η αδυναμία συντονισμού υπηρεσιών συνθέτουν ένα ανησυχητικό μοτίβο.
Το πρόβλημα δεν είναι μόνο επιχειρησιακό. Είναι και πολιτικό. Σε ένα περιβάλλον αυξημένης αβεβαιότητας –γεωπολιτικής, οικονομικής, κοινωνικής– οι πολίτες χρειάζονται ένα κράτος που να αποπνέει σοβαρότητα και επαγγελματισμό. Αντί γιa αυτό, βλέπουν μια κυβέρνηση που επενδύει περισσότερο στη διαχείριση της εικόνας παρά στη διαχείριση του κινδύνου.
Και σε αυτό το κλίμα, ο Πρόεδρος επέλεξε να καλέσει χθες στο Προεδρικό συντεχνίες και κοινωνικούς φορείς, μοιράζοντας «καθρεφτάκια», υποσχέσεις για αυξήσεις στις συντάξεις και ενίσχυση κοινωνικών δαπανών.
Κανείς δεν αμφισβητεί την ανάγκη κοινωνικής πολιτικής. Όμως, όταν αυτή εμφανίζεται ως αντίβαρο σε μια ακολουθία αποτυχιών στη διαχείριση κρίσεων, η κοινωνική πολιτική επιστρατεύεται ως επικοινωνιακός αντιπερισπασμός. Οι πολίτες δεν βλέπουν ένα συνεκτικό σχέδιο διακυβέρνησης.
Η επιμονή στην εκ των υστέρων επικοινωνιακή διαχείριση εντείνει το αίσθημα ανασφάλειας. Το κράτος δείχνει να διοικείται από ερασιτέχνες, χωρίς κουλτούρα πρόληψης, χωρίς σχέδιο για τα κακά σενάρια.
Και όταν η αποτυχία στη διαχείριση κρίσεων είναι επαναλαμβανόμενη, τότε το πρόβλημα δεν είναι η συγκυρία αλλά η ίδια η διακυβέρνηση.
