Περισσότερο από δυο δεκαετίες, ο Γιώργος Λιναράς διόρθωνε τα κείμενα του Πολίτη.
Η ζωή τον αδίκησε όπως και τόσους άλλους. Η κατά πλάκας σκλήρυνση τον άρπαξε και τον κτύπησε αλύπητα…
Γράφω αυτές τις γραμμές μισή ώρα από την αναχώρησή μου από την εξόδιο ακολουθία για τον θείο Γιώρκο. Στον δρόμο της επιστροφής στον Πολίτη, αμέτρητες αναμνήσεις πηγαινοέρχονταν στο μυαλό μου. Πόσο δύσκολη μπορεί να σου κάνει τη ζωή η ίδια η ζωή με τα απρόβλεπτα χαστούκια της.
«Το να πεθαίνεις δεν είναι τίποτα, τρομακτικό είναι να μην ζεις», ξεστόμισε ο Βίκτορ Ουγκώ και οδηγώντας προς την παλιά Λευκωσία, κατάφερα και «κόλλησα» σε αυτό. Γύρω μου ο κόσμος έτρεχε να προλάβει χίλιες δυο ανάγκες και υποχρεώσεις, αδιαφορώντας για τις σκέψεις μου. Άλλωστε ο καθένας ήταν αιχμάλωτος στις δικές του…
Για ένα ήμουνα σίγουρος. Πως ο κύριος Γιώργος μέσα στο φέρετρο δεν είχε καμιά αγωνία, οδεύοντας προς την τελευταία του κατοικία. Πόσες φορές το φιλοσοφήσαμε στις αμέτρητες βάρδιες. Ζούσε την κάθε του στιγμή. Παλεύοντας με τον πόνο και την αμεριμνησία των ανθρώπων που δεν τον ήξεραν καλά. Πόσο πείσμα, να ανεβεί με το μπαστούνι τους ορόφους του κτηρίου. Πόσο πείσμα να μην ακουστεί παράπονο από το στόμα του…
Έχει απόλυτο δίκαιο ο Ουγκώ. Να μην ζεις είναι το τρομακτικό, όχι να πεθαίνεις. Μέχρι πριν λίγες μέρες επέμενε να μας διορθώνει τα κείμενα, ζούσε για να προσφέρει όσες υπηρεσίες μπορούσε και με το παραπάνω. Σαν έτοιμος από καιρό, μού παρέθετε τον Καβάφη και τον δικαίωνε με το ποίημά του: «όσο μπορείς»
«Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.
Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την,
γυρίζοντας συχνά κι εκθέτοντάς την
στων σχέσεων και των συναναστροφών
την καθημερινή ανοησία,
ώσπου να γίνει σα μια ξένη φορτική»
Αυτό το «όσο μπορείς» το κατάφερε και το έκανε καθημερινό του βίωμα.
Η στήλη αυτή, που αμέτρητες φορές τη διόρθωσε, τον αποχαιρετά σήμερα με αυτές τις λίγες γραμμές. Βγήκες νικητής της ζωής, έχε γεια, αγαπημένε θκιε Γιώρκο»….
