Οι περισσότεροι ξένοι υπήκοοι που έτυχε να βρίσκονται σε περιοχές της Μέσης Ανατολής βιώνουν κάθε λεπτό την αγωνία και την αβεβαιότητα. Όλοι αυτοί, όντας εγκλωβισμένοι σε περιοχές-στόχους της Τεχεράνης, προσπαθούν να παραμείνουν ψύχραιμοι, παρότι δεν γνωρίζουν τι τους περιμένει: Αν τα πράγματα θα επιδεινωθούν ή αν θα καταστεί δυνατή η επανέναρξη των πτήσεων και ο επαναπατρισμός τους.
Μια πολύ διαφορετική, ωστόσο, εκδοχή ακούσαμε από Κύπριο συμπολίτη μας που ζει και εργάζεται στο Άμπου Ντάμπι και βρίσκεται κι αυτός εγκλωβισμένος εκεί. Βγαίνοντας χθες το πρωί ζωντανά σε ενημερωτική εκπομπή της κυπριακής τηλεόρασης, χωρίς περιστροφές και μισόλογα, είπε: «Νιώθουμε πως τα Εμιράτα είναι δίπλα μας, μας βοηθούν, και με τα ξενοδοχεία, και με γεύματα, και με τα ρούχα μας, είναι όλα καλυμμένα. Νιώθουμε και κάποια ασφάλεια επειδή δεν έχει συμβεί μέχρι στιγμής κάποιο σοβαρό πλήγμα εδώ στην περιοχή, αν και σήμερα το πρωί ακούσαμε εκρήξεις, πολύ δυνατές. Σίγουρα είμαι ανήσυχος. Δεν ξέρουμε εάν ο επόμενος πύραυλος θα καταλήξει στην οροφή του ξενοδοχείου μας ή εκεί που θα πάμε να φάμε. Για να είμαι ειλικρινής, όμως, γνωρίζοντας πώς λειτουργεί η Κυπριακή Δημοκρατία, νιώθω πιο ασφαλής εδώ παρά στην Κύπρο».
Μία τοποθέτηση «πύραυλος» που ουσιαστικά μέσα σε λιγότερο από 30 δευτερόλεπτα ισοπέδωσε την επικοινωνιακή πολιτική που προσπαθεί, ανεπιτυχώς, να κτίσει ο ΠτΔ, οι υπουργοί του και οι λοιποί παρατρεχάμενοι της κυβέρνησης από την πρώτη μέρα που ανέλαβαν τη διακυβέρνηση της χώρας, επιχειρώντας να μας πείσουν πως ξέρουν τι κάνουν και πως τα έχουν όλα υπό έλεγχο.
Στην προκειμένη, την ακυβερνησία την αντιλήφθηκαν από την πρώτη στιγμή αυτής της κρίσης οι Κύπριοι πολίτες, όταν μέσα σε λίγες ώρες διαψεύστηκε με κρότο, μεγαλύτερο κι από αυτόν της πτώσης του στρατιωτικού drone στις Βάσεις, το κυβερνητικό αφήγημα ότι η Κύπρος δεν αποτελεί στόχο.
Ο συμπολίτης μας δεν είπε κάτι καινούργιο. Ζωγράφισε με λέξεις το αδιέξοδο που οι πλείστοι Κύπριοι αισθάνονται. Το οδυνηρό είναι οι συνθήκες κάτω από τις οποίες το είπε. Όντας μέσα σε συνθήκες πολέμου κι αβεβαιότητας. Είναι σαφές ότι η αίσθησή του δεν προήλθε από ένα μεμονωμένο περιστατικό. Μια εβδομάδα πριν είχε έλθει η διάψευση ότι είχαμε υπό έλεγχο τον κίνδυνο του αφθώδους πυρετού, πιο πριν ήταν οι τοποθετήσεις ότι ξέραμε τι κάναμε με τη λήξη του συμβολαίου για το τερματικό φυσικού αερίου στο Βασιλικό και η άτσαλη διαχείριση σε σχέση με την ηλεκτρική διασύνδεση, ήταν η αποκάλυψη του μεγέθους της υδατικής κρίσης, ήταν η μεγάλη πυρκαγιά στη Λεμεσό που άφησε πίσω της θύματα κι αποκαΐδια, είναι ο υπόκοσμος που κάνει κουμάντο, η ιστορία με το αγνώστου προελεύσεως βίντεο που αφήνει υπόνοιες για χρηματοδότηση της προεκλογικής του Προέδρου με μαύρο χρήμα που βαφτίζεται «κοινωνική εταιρική ευθύνη», είναι που δεν σπάει μύτη για όσα συμβαίνουν γιατί προσπαθούν με κάθε τρόπο να μας πείσουν πως υπάρχει, δήθεν, από πίσω σχέδιο μιας κυβέρνησης αντισυστημικής, με πολιτική διαύγεια κι εμπειρογνωμοσύνη, που ξέρει τι κάνει.
