Η συμφωνία για εκεχειρία ανάμεσα στις ΗΠΑ και το Ιράν, έστω και για δύο εβδομάδες, προσφέρει αναμφίβολα ανακούφιση.
Όχι τόσο γιατί δημιουργεί ιδιαίτερες ελπίδες για τον οριστικό τερματισμό του πολέμου, αλλά γιατί δείχνει τουλάχιστον, ότι και οι δύο πλευρές δεν έχουν παραφρονήσει πλήρως και συνειδητοποιούν, ότι η πλήρης και άνευ ορίων στρατιωτική τους σύγκρουση δεν συμφέρει κανέναν από τους δύο.
Η περιοχή μας - γιατί δυστυχώς είμαστε και εμείς στην αχτίνα δράσης των εμπόλεμων μερών - έφθασε τα ξημερώματα της Τετάρτης ένα βήμα πριν τον πλήρη όλεθρο. Αν και δεν είναι ακόμα απόλυτα σαφές και ξεκάθαρο ποιος έκανε την τελευταία στιγμή το βήμα πίσω, αυτό δεν έχει καμία σημασία. Σημασία έχει, ότι στο βήμα πίσω συμφώνησαν και οι δύο πλευρές και αποφεύχθη προς το παρόν τουλάχιστον, εκείνο που πριν μερικά 24ωρα φαινόταν αδύνατο.
Ελπίδα όλων μας είναι, η ευκαιρία που δίνεται στη διαπραγμάτευση με τις συνομιλίες ΗΠΑ - Ιράν, που είναι προγραμματισμένο να αρχίσουν αύριο στο Πακιστάν, να έχει συνέχεια και κυρίως αίσιο τέλος, δηλαδή μία ολοκληρωμένη συμφωνία που να επαναφέρει την ειρήνη στην περιοχή μας.
Από την πρώτη στιγμή ωστόσο φαίνεται, πως τα πράγματα δεν είναι και τόσο εύκολα. Ανάμεσα στις δύο πλευρές υπάρχουν ακόμα μεγάλες διαφορές, που πρέπει να ξεπερασθούν. Υπάρχει επίσης εκατέρωθεν προκατάληψη και καχυποψία.
Το μεγαλύτερο όμως εμπόδιο, για να αντέξει αυτή η εκεχειρία, αλλά και για να μπορέσει αυτή να βάλει τις βάσεις για μία ολοκληρωμένη συμφωνία ειρήνευσης στην περιοχή, αποδεικνύεται δυστυχώς ότι είναι το Ισραήλ.
Από την πρώτη στιγμή άρχισε να την υποσκάπτει με εντατικοποίηση των κτυπημάτων και επιθέσεων του κατά του Λιβάνου, επιδιώκοντας προφανώς να «σπρώξει» το Ιράν στην παραβίασή της.
Ανεξαρτήτως αν ο Λίβανος συμπεριλαμβάνεται ή όχι στην αρχική συμφωνία ΗΠΑ-Ιράν για εκεχειρία, είναι αυτονόητο ότι η συνέχιση των επιθέσεων του Ισραήλ κατά του Λιβάνου, με πρόσχημα πάντα τη Χεζμπολάχ, δεν συμβάλλει στην ομαλοποίηση της κατάστασης. Πολύ περισσότερο που τα χτυπήματα αυτά, δεν μπορούν σε αυτό τουλάχιστον το στάδιο, να «δικαιολογηθούν» ως δικαίωμα στην αυτοάμυνα.
Αποδεικνύεται λοιπόν για μία ακόμα φορά ο αποσταθεροποιητικός ρόλος του Ισραήλ στην περιοχή και δικαιώνονται όσοι θεωρούν, ότι εκείνο είναι που συμπαρέσυρε σε αυτό τον πόλεμο τον «παρορμητικό και ευκολόπιστο» Τραμπ, για να εξυπηρετήσει τα δικά του συμφέροντα και στοχεύσεις στην περιοχή.
