Σε μια κοινωνία στην οποία έχει επικρατήσει προ πολλού ο νόμος της ζούγκλας, όπου ο ισχυρός επιβάλλεται πατώντας επί πτωμάτων αγνοώντας νόμους και ηθική, σε ένα πολιτειακό σύστημα στο οποίο οι ταγοί συμπεριφέρονται σαν συμμορία ρημάζοντας τον τόπο, σε μια Πολιτεία όπου η ατιμωρησία έχει καταντήσει κανόνας, το αίσθημα των πολιτών για κατάφωρη παραβίαση της αρχής της ισονομίας οδηγεί στην παντελή απαξίωση όλων. Του νόμου, των θεσμών αλλά και των ατόμων που τους εκπροσωπούν. Τα γεγονότα που στιγμάτισαν τα τεκταινόμενα και σφράγισαν την επικαιρότητα τις τελευταίες εβδομάδες –σε πολλαπλά επίπεδα- καταδεικνύουν την παντελή ισοπέδωση των πάντων. Ακόμα και της ίδιας της ανθρώπινης ζωής.
Ας ξεκινήσουμε από τα περιστατικά μικροπαραβατικότητας. Είναι η εισαγωγή, η κατοχή και η χρήση κροτίδων παράνομη; Είναι. Πώς τότε η μισή Κύπρος έμοιαζε τον τελευταίο μήνα εμπόλεμη ζώνη από τις εκρήξεις και τη μυρωδιά από μπαρούτι; Πώς και γιατί για άλλη μια χρονιά χιλιάδες νεαροί αφέθηκαν σε μία επικίνδυνη και περιβαλλοντικά επιβλαβή δραστηριότητα, το στήσιμο και άναμμα της λαμπρατζιάς, αφού πρώτα επιδόθηκαν στο «καθάρισμα» των γειτονιών από μπάζα ξύλων, πασσάλων και επίπλων; Γιατί κανείς δεν έμαθε από τον θάνατο του 22χρονου από τη Ρουμανία, μόνιμου κατοίκου Κύπρου, που τραυματίστηκε θανάσιμα από πτώση ξύλινης δοκού σε λαμπρατζιά πριν από έναν χρόνο;
Αυτό το συγκλονιστικό δυστύχημα μαάς οδηγεί στο τραγικό συμβάν της κατάρρευσης επικίνδυνης πολυκατοικίας στη Λεμεσό που στοίχισε τον θάνατο σε δύο μετανάστες. Οι τρύπιες διαδικασίες, τα θεσμικά κενά και καθυστερήσεις, που δεν υποχρέωσαν τους αρμοδίους στη λήψη άμεσων δυναμικών μέτρων για αποτροπή του θλιβερού δυστυχήματος, αδιαφορώντας εάν οι ιδιοκτήτες του επικίνδυνου υποστατικού -που είχαν προσωπική ευθύνη αλλά δεν την ανέλαβαν γιατί σε αυτή τη χώρα η παρανομία «δεν μας αφορά»- συνέχιζαν να εισπράττουν ενοίκια από τα διαμερίσματα που έμελλε να γίνουν ο τάφος δύο νέων ανθρώπων, ανθρώπων που θα επιστρέψουν στις οικογένειές τους μέσα σε μια κάσα, καταδεικνύει το μέγεθος της ανομίας στη χώρα μας. Σχεδόν 1300 επικίνδυνες οικοδομές έχουν καταγραφεί παγκύπρια, αποτελώντας μία εν δυνάμει ωρολογιακή βόμβα που ανά πάσα στιγμή μπορεί να εκραγεί.
Όσο δε αφορά τις καταγγελίες μέσα από τις οποίες προβάλλονται ισχυρισμοί για την ύπαρξη ενός δικτύου αξιωματούχων, δικαστών και δικηγόρων που λειτουργεί σαν πανεθνική συμμορία οικονομικού εγκλήματος, είτε αυτές αποδειχτούν χαλκευμένες είτε βασίζονται σε στέρεες βάσεις, αυτό που καταδεικνύουν είναι η έλλειψη εμπιστοσύνης των πολιτών στους θεσμούς για να τις διερευνήσουν. Αυτό αναδεικνύει και τον βαθμό της διάβρωσης της δημοκρατίας, την αποσάθρωση του συστήματος και την παρακμή της κοινωνίας. Πώς θα σπάσει αυτός ο φαύλος κύκλος της ανομίας και της απαξίωσης; Απ’ εκεί που ξεκίνησε. Από τους ανθρώπους που εκπροσωπούν τους θεσμούς της δημοκρατίας. Χωρίς επικοινωνιακά τεχνάσματα. Με ενίσχυση της διαφάνειας και της λογοδοσίας. Με αποκατάσταση και εμπέδωση της Δικαιοσύνης. Με αυστηρή και ισότιμη εφαρμογή των νόμων. Θα είναι μια αργόσυρτη διαδικασία, φτάνει να ξεκινήσει.
