Ο Νίκος Χριστοδουλίδης θα μπορούσε να είναι ο υπασπιστής της αδελφότητας των Ροδόσταυρων; Μήπως αρχιθαλαμηπόλος του Βγενόπουλου; Μπάτλερ του Αναστασιάδη πάντως δεν είναι κάτι που αποκλείεται. Δεν ξέρω τι ακριβώς φταίει σε αυτή τη χώρα, αλλά έχουμε μια μοναδική ικανότητα να μετατρέπουμε κάθε πολιτική συζήτηση σε σενάριο μεταξύ μυθιστορήματος του Νταν Μπράουν και κυπριακού πούρου-πούρου σε συνοικιακό καφενέ. Η περιρρέουσα ατμόσφαιρα πάντως δεν αποκλείει τίποτα, οπότε ναι ο Νίκος Χριστοδουλίδης, θα μπορούσε να είναι άνετα υπασπιστής και της αδελφότητας των Ροδόσταυρων αλλά και της αδελφότητας των Ροδοπέταλων. Why not; Σε μια χώρα που κάθε δεύτερη κουβέντα περιλαμβάνει «κύκλωμα», «δίκτυο» και «σκοτεινές δυνάμεις να επενεργούν», το να βάλεις και μια μυστική αδελφότητα μέσα δίνει ένα ωραίο δραματουργικό βάθος. Λείπει μόνο ένα κερί από τα Ιεροσόλυμα, μια λευκή στολή με ροζ σταυρό στη μέση και ένας χάρτης με παράξενα σύμβολα που ζητούν κάποιον ειδικό όπως τον Τομ Χανκς, να τα αποκρυπτογραφήσει.
Όλα αυτά γιατί ο Χριστοδουλίδης είναι υπερδραστήριος. Δεν του έφταναν ο πόλεμος στο Ιράν, η προεδρία της ΕΕ η λειψυδρία, και ο αφθώδης πυρετός, αποφάσισε επιπλέον να ασχοληθεί με την υπόθεση της Σάντης και του Νίκου Κληρίδη... βάλε και ολίγον Μακάριο Δρουσιώτη. Το σίγουρο είναι ότι τον εν λόγω δημοσιογράφο δεν τον χωνεύει από τότε που έγραψε το βιβλίο Κράτος Μαφία παρουσιάζοντάς τον να παίρνει και να φέρνει έναν χαρτοφύλακα με ρευστό και έγγραφα στον Βγενόπουλο. Εκείνο που ενόχλησε περισσότερο είναι εκείνη η σκηνή έξω από το ξενοδοχείο Μεγάλη Βρετανία, όπου τον εμφανίζει να μπάζει και να βγάζει από την πίσω πόρτα της σουίτας του Αναστασιάδη τον καλαμαρά τραπεζίτη Βγενόπουλο που ήρθε στην Κύπρο τα πήρε όλα και έφυγε.
Ο Αναστασιάδης πάντως που πέρασε αυτές τις άγιες μέρες στο Κολωνάκι πίνοντας ιερό εσπρέσο στου Μισιέλ, πανηγυρίζει, αφού θεωρεί ότι το αφήγημα της Σάντης μπάζει από παντού, εν τοιαύτη περιπτώσει ο Δρουσιώτης απαξιώνεται, οπότε και το Κράτος Μαφία θα καταρρεύσει ως αναξιόπιστο. Εν ολίγοις ο Βόλντεμορτ επιστρέφει πιο δυνατός και αλίμονο στον Χάρι Πότερ.
Μετεωρίτες
Μετά βέβαια προσγειώνεσαι, αφού οι διακοπές τέλειωσαν και η κυπριακή πραγματικότητα δεν φαντάζει και τόσο ποιητική. Είναι πολύ πιο… πεζή. Κάπου ανάμεσα σε δημόσιες σχέσεις, ισορροπίες και εκείνη τη γνωστή, σχεδόν οικογενειακή εγγύτητα εξουσίας και επιχειρηματικών συμφερόντων, τα ερωτηματικά πέφτουν σαν μετεωρίτες:
1. Πόσο γλυκομίλητος είναι ο δικαστής από το Φοινί;
2. Πόσο ονειροπαρμένη είναι η Σάντη, σε σημείο που να δέχεται παρατηρήσεις και νουθεσίες από την Άννυ να σοβαρευτεί;
2. Η έπαυλη Παράδεισος μεταξύ Μονακό και Νίκαιας σε ποιον ανήκει;
3. Είναι δυνατό να υπάρχουν διεφθαρμένοι δικηγόροι, αστυνομικοί και δικαστές στην αγία νήσο Κύπρο;
4. Υπήρχε Fund και ποιος υπέγραφε για τη μεταφορά των χρημάτων στους δικαιούχους του;
Σενάριο Β
Κάπου εκεί ξεπετάγεται και ένα άλλο σενάριο. Μήπως τελικά δεν μιλάμε ούτε για υπασπιστή μυστικής αδελφότητας, ούτε για αρχιθαλαμηπόλο του Ανδρέα Βγενόπουλου ή μπάτλερ του Νίκου Αναστασιάδη; Ο Χριστοδουλίδης είναι μάλλον ο Πρόεδρος της κυπριακής καθημερινότητας, ο οποίος σε κάθε στιγμή επαίρεται και βροντoφωνάζει: This is Cyprus.
Στην Κύπρο, η πολιτική δεν είναι ποτέ μόνο πολιτική με στόχο την επίλυση προβλημάτων. Είναι σχέσεις, εξυπηρετήσεις, σκιές και μια διαρκής μάχη αφήγησης. Ο καθένας γράφει το δικό του σενάριο και ελπίζει ότι το κοινό θα αγοράσει εισιτήριο για να παρακολουθήσει τον κυπριακό πέλλαρο πρώτο τραπέζι πίστα. Όλοι έχουν παρόμοιες φιλοδοξίες: Να γίνουν πολιτικοί για να γίνουν πλούσιοι. Με αυτή τη σειρά. Αν είσαι πλούσιος δεν θέλεις να γίνεις πολιτικός. Μόνον αν είσαι κώλος τίτσιρος σε ενδιαφέρει και για να το πετύχεις είσαι έτοιμος να πουλήσεις ακόμα και τη μάνα σου.
Το πρόβλημα εδώ είναι ότι υπάρχει και μια -πενιχρή βέβαια- μειοψηφία που έχει αρχίσει να βαριέται. Όχι γιατί δεν πιστεύει στις θεωρίες. Αλλά γιατί πλέον δεν χρειάζονται θεωρίες. Η πραγματικότητα είναι αρκετά περίπλοκη από μόνη της. Αυτοί οι λίγοι, κάπου εκεί ανάμεσα σε Ροδόσταυρους, επιχειρηματίες και προεδρικά γραφεία, προσπαθούν να καταλάβουν ποιος δουλεύει ποιον και κυρίως για ποιον. Και συνήθως καταλήγουν στο ίδιο συμπέρασμα που καταλήγεις κι εσύ. Ότι μάλλον δεν έχουμε να κάνουμε με μια μυστική μικρή αδελφότητα. Μιλάμε για μια πολύ γνώριμη ιστορία εξουσίας που εκτυλίσσεται στο μεγάλο κυπριακό μπουρδέλο με μότο τη γνωστή κυπριακή παροιμία: «Από 'ν φορτώνει πόσω σου τάνα του να φορτώσει».
Κύπρος
Κάπως έτσι καταλήγουμε στη συνολική κυπριακή αδελφότητα των Ροδόγαρων των Ακαλλίκωτων. Ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης θα μπορούσε να χριστεί Ιππότης της αδελφότητας στο παράρτημα της Χούλου από την οποία κατάγεται. Ο Αναστασιάδης θα μπορούσε να αναλάβει έξαρχος στο Πέρα Πέδι, κι εγώ γαϊδούρα με τα ούλα μου στην περιοχή του Temple Bar του Δουβλίνου.
Κάπου εδώ μπαίνουμε σε λογικές κυπριακής ροδοσαλάτας. Παίρνουμε 100 γραμμάρια Λεμεσιανούς Ροδόσταυρους, πέντε ιππότες Λουζινιάν από το χωριό Λαζανιά της Λάρνακας, τρία γαϊδουράκια γάλακτος Χούλου, δκυο Σαρακηνούς που το Παραλίμνι, έναν ξηπετσισμένο κουρκουτά από το χωριό Κάτω Δίκωμο και έναν ματσί οξινούδκια από το χωριό Δωρός από το οποίο κατάγεται η πρώτη κυρία και τα ανακατεύουμε μέχρι να δέσουν. Βασικά πάμε για νέο νέο franchise αλά Τζύμπρος της αγάπης και του ονείρου.
Λίγη αυτοσυγκράτηση πάντως δεν βλάπτει αν και το «Ιππότης της αδελφότητας των Ροδόγαρων» ακούγεται ωραίο και έχει μια ποιητική αφαίρεση που αγγίζει μέχρι την τρέλα.
