Τηλ: 99966518
Οι δύο νεαροί, ο Αντρέας Πέτρου Γεωργίου και ο Χρίστος Σωκράτους Ιωάννου, είχαν βγει βόλτα με τη μοτοσυκλέτα τους στις 4 Φεβρουαρίου 1964. Δεν γνώριζαν ότι ο Fehim Mehmet και ο Kamil Huseyin Koushouri από το Πυρρόϊ είχαν απαχθεί πρόσφατα από κάποιους Ε/Κ και θεωρούνταν αγνοούμενοι. Κάποιοι Τ/Κ από την Κόσιη τους απήγαγαν μαζί με τη μοτοσυκλέτα τους, προκειμένου να τους χρησιμοποιήσουν σε μια πιθανή ανταλλαγή αιχμαλώτων, ώστε να πάρουν πίσω τον Fehim Mehmet και τον Kamil Huseyin Koushouri. Ο Αντρέας ήταν μόλις 24 και ο Χρίστος 20 χρονών. Από το σημείο που είχαν απαχθεί, μεταφέρθηκαν στη Λουρουτζίνα. Γιατί τους πήραν στη Λουρουτζίνα; Επειδή εκεί υπήρχε τ/κ αστυνομικό τμήμα και οι απαγωγείς τους πήραν εκεί, προκειμένου να χρησιμοποιηθούν σε μια ανταλλαγή με τους Fehim Mehmet and Kamil Huseyin Koushouri.
Οι δύο νεαροί κρατούνταν σε ένα σπίτι -σε ένα μπάνιο ή σε μια αποθήκη/αχυρώνα- για έξι μήνες. Η μοτοσυκλέτα τους θάφτηκε στον κήπο ενός Τ/Κ από τη Λουρουτζίνα. Μερικοί άνθρωποι προσπάθησαν να βοηθήσουν αυτούς τους δύο νεαρούς φυλακισμένους. Ένας βοσκός τους πήγαινε γάλα κάθε μέρα, καθώς ο ένας από τους δύο είχε πρόβλημα με το στομάχι του.
Καθώς περνούσαν οι μήνες, η ελπίδα ότι ο Fehim και ο Kamil ήταν ζωντανοί έσβηνε. Στην πραγματικότητα, ο Fehim και ο Kamil είχαν σκοτωθεί από τους Ε/Κ που τους είχαν απαγάγει. Τα οστά τους βρέθηκαν χρόνια αργότερα κατά τη διάρκεια των εκταφών της Κυπριακής Διερευνητικής Επιτροπής Αγνοουμένων (ΔΕΑ) και επιστράφηκαν στις οικογένειές τους για ταφή το 2008.
Άννα Πέτρου Καραλοΐζου.
Απόφαση να τους σκοτώσουν
Όταν, λοιπόν, δεν υπήρχε ελπίδα ότι αυτοί οι δύο νεαροί Ε/Κ θα χρησιμοποιούνταν για ανταλλαγή με τον Fehim Mehmet και τον Kamil Huseyin Koushouri, οι τουρκοκυπριακές αρχές στη Λουρουτζίνα αποφάσισαν να τους σκοτώσουν. Μερικοί από τους αναγνώστες μας μάς είπαν ότι η υγεία ενός από αυτούς είχε επιδεινωθεί και χρειαζόταν φάρμακα που δεν μπορούσαν να βρουν, αλλά αυτό ήταν απλώς ένα ακόμη πρόσχημα, πιστεύω, για να βρουν μια «δικαιολογία» για να «εξηγήσουν» γιατί τους σκότωσαν. Οι δύο νεαροί Ε/Κ, ο Αντρέας Πέτρου και ο Χρίστος Σωκράτους Ιωάννου, σκοτώθηκαν περίπου έξι μήνες μετά τη μέρα της απαγωγής τους και θάφτηκαν κάπου στη Λουρουτζίνα.
Πληροφορίες αναγνωστών
Όταν άρχισα να γράφω για τους αγνοούμενους άρχισα επίσης να λαμβάνω πληροφορίες σχετικά με πιθανούς τόπους ταφής αυτών των δύο νεαρών Ε/Κ. Ένας από τους αναγνώστες μου μού είπε ότι είχαν θαφτεί σε ένα πηγάδι στην περιοχή που ονομάζεται «Αλουπόλακκος», που κυριολεκτικά σημαίνει «Το Πηγάδι της Αλεπούς», και πήγα εκεί το 2008 αναζητώντας αυτό το πηγάδι. Μου έδειξαν την περιοχή και ενημέρωσα σχετικά τους ερευνητές της ΔΕΑ.
Ένας άλλος αναγνώστης μου έδειξε ένα άλλο πηγάδι σε διαφορετική περιοχή της Λουρουτζίνας. Πήγαμε και εκεί και προσπαθήσαμε να το εξερευνήσουμε. Ο αναγνώστης ισχυρίστηκε επίσης ότι σε αυτό το πηγάδι υπήρχε μια βόμβα που δεν είχε εκραγεί. Αλλά στην πραγματικότητα δεν υπήρχαν υπολείμματα σε αυτό το συγκεκριμένο πηγάδι που μας έδειξε. Ένας άλλος αναγνώστης είπε ότι είχαν ταφεί στο «χωράφι του Μούσκου».
Ένας αναγνώστης ήταν από τη Λουρουτζίνα και κατά τη διάρκεια της περιόδου που οι δύο νεαροί Ε/Κ είχαν σκοτωθεί και θαφτεί, είχε γίνει μάρτυρας του κλεισίματος ενός πηγαδιού, κάτι που του είχε φανεί παράξενο. Μου είχε πει τα εξής: «Εκείνες τις μέρες, ήμουν νεαρός στρατιώτης. Υπηρετούσα τη στρατιωτική μου θητεία. Περνούσα πάντα από το «χωράφι του Πασιουμάμμα» για να πάω για υπηρεσία σε ένα μέρος που ονομαζόταν «15ος Λόφος». Ο λόγος που περνούσα από εκεί ήταν η παρουσία μερικών συκιών. Μάζευα σύκα και τα έτρωγα. Γι' αυτό χρησιμοποιούσα πάντα αυτό το μονοπάτι. Σε αυτή την περιοχή, δίπλα στο ρυάκι, υπήρχε ένα αχρησιμοποίητο πηγάδι. Όταν βγήκα μια μέρα από τη βάρδια μου, είδα ότι αυτό το πηγάδι ήταν κλειστό και ότι δίπλα του είχε σκαφτεί ένα καινούργιο πηγάδι. Υποψιάστηκα ότι οι δύο νεαροί Ε/Κ είχαν θαφτεί στο πηγάδι που έκλεισαν ξαφνικά, καθώς ήταν εκείνες τις μέρες που τους πήραν από τον αχυρώνα όπου τους κρατούσαν για μήνες και τους σκότωσαν». Το χωράφι για το οποίο μιλούσε ονομαζόταν αρχικά «Το παχύ ψωμί» («Kalin Ekmek») και αργότερα «Το χωράφι του Τζίλη» ή «Το χωράφι της Ayshaba».
Αντρέας Πέτρου και Χρίστος Σωκράτους Ιωάννου
Μαζί με αυτόν τον αναγνώστη το 2008 δείξαμε στους Τ/Κ ερευνητές της ΔΕΑ τα πηγάδια για τα οποία μιλούσε. Απ' ό,τι γνωρίζω, τα πηγάδια αυτά δεν έχουν σκαφτεί ακόμα. Έτσι, κατά τη διάρκεια των ετών 2006, 2007, 2008, 2011 και 2013, επισκεπτόμουν τη Λουρουτζίνα αναζητώντας περισσότερες πληροφορίες, καλώντας επίσης αναγνώστες από το χωριό να δώσουν πληροφορίες προσπαθώντας να μάθω τι ακριβώς είχε συμβεί και να βρω πληροφορίες για τον πιθανό τόπο ταφής τους.
Περνώντας μέσα από την Κόσιη
Πήγαμε επίσης με τον βοηθό του Ε/Κ μέλους, Ξενοφώντα Κάλλη -ας αναπαυθεί εν ειρήνη- όχι όμως μέσω του τουρκοκυπριακού τομέα, αλλά μέσω του χωριού Κόσιη. Πήραμε μαζί μας έναν Τ/Κ μάρτυρα από το χωριό Πετροφάνι, ο οποίος γνώριζε λεπτομέρειες για τα γεγονότα που είχαν συμβεί στην περιοχή όταν ήταν νέος. Περάσαμε από την Κόσιη για να ανεβούμε στους λόφους, σε μια περιοχή εκεί. Ο αναγνώστης μου από το Πετροφάνι μας έδειξε κάποια σημεία. Στρατιώτες του ΟΗΕ ήρθαν στην περιοχή για να δουν τι κάναμε και ο Κάλλης και ο Τ/Κ ομόλογός του εκείνης της εποχής μίλησαν μαζί τους και τους εξήγησαν ότι ψάχναμε για πιθανούς τόπους ταφής. Αυτή ήταν μια περιοχή όπου οι άνθρωποι από το χωριό πήγαιναν συχνά για να μαζέψουν αγρέλλια.
Γιατί δεν είχαμε πάει από τον τουρκοκυπριακό τομέα της Λουρουτζίνας, αλλά από την Κόσιη; Μέχρι τα τελευταία χρόνια η είσοδος στη Λουρουτζίνα απαγορευόταν στους Ε/Κ ερευνητές της ΔΕΑ (και σε οποιονδήποτε Ε/Κ). Μόνο τα τελευταία χρόνια άρθηκε αυτή η απαγόρευση από την τουρκοκυπριακή πλευρά και σήμερα, είναι δυνατό για τους Ε/Κ να πάνε στη Λουρουτζίνα.
Μερικά από τα μέρη που είχαμε δείξει στους ερευνητές της ΔΕΑ σκάφτηκαν χωρίς αποτελέσματα και μερικοί από τους πιθανούς τόπους ταφής δεν έχουν εξερευνηθεί ακόμα. Πρόσφατα η ΔΕΑ έκανε επιφανειακή έρευνα σε ένα μέρος που ονομάζεται «Το Ρήγμα του Γίγαντα» («Σhίστρα του Δράκου», «Dev Yarighi/Dev Yirtighi»). Είχαμε δείξει αυτό το μέρος στους Τ/Κ ερευνητές στις 2 και 28 Απριλίου 2008. Μετά από 18 χρόνια, η ΔΕΑ αποφάσισε να πραγματοποιήσει έρευνα εκεί, αλλά δεν βρήκαν τίποτα.
Μερικά από τα άρθρα μου στην εφημερίδα Yeniduzen τον Απρίλιο και τον Μάιο του 2008 σχετικά με Ελληνοκύπριους αγνοούμενους από τη Λουρουτζίνα.
Οι συγγενείς
Στο μεταξύ, πήρα συνέντευξη από την αδελφή του Αντρέα Πέτρου, την Άννα Πέτρου Καραλοΐζου, και τη δημοσίευσα τον Μάιο του 2008. Η οικογένεια ήταν από την Ομορφίτα και είχε δύο κορίτσια και τρία αγόρια. Η Άννα ήταν η μόνη αδελφή που ήταν ζωντανή το 2008. Ο Αντρέας Πέτρου ήταν ο μικρότερος από τα πέντε παιδιά και εργαζόταν στην Ομορφίτα ως μαρμαράς. «Μια μέρα ο πατέρας μου, ο Πέτρος, ήρθε και μας είπε ότι ο αδελφός μας αγνοείται». Ζούσαν στην Ομορφίτα μέχρι το 1974.
«Εκείνη την εποχή ο Αντρέας είχε μόλις παντρευτεί την Αντρούλα. Δεν είχαν ακόμα παιδιά. Περιμέναμε συνεχώς την επιστροφή του. Μαγειρεύαμε τα φαγητά που του άρεσαν και περιμέναμε να γυρίσει. Όταν εξαφανίστηκε ο αδελφός μου, ο πατέρας μου έπεσε σε κατάθλιψη. Ο Αντρέας ήταν ένας καλόβολος άνθρωπος. Θέλουμε να βρεθούν τα οστά του, ώστε να τον θάψουμε στο νεκροταφείο στην Αγλαντζιά, όπου είναι θαμμένοι όλοι από την οικογένειά μας. Υπάρχει ένα πάρκο στα Λατσιά με το όνομα του αδελφού μου».
Πήρα επίσης συνέντευξη από την Ελένη Ιωαννίδου, την αδελφή του Χρίστου Σωκράτους Ιωάννου. Μου είπε ότι η μητέρα τους, παρ' όλο που στα τελευταία της χρόνια έπασχε από αλτσχάιμερ, δεν ξεχνούσε ποτέ τον αγνοούμενο γιο της. Ο πατέρας τους, ο Σωκράτης Ιωάννου, ήταν από την περιοχή του Αγίου Λουκά στη Λευκωσία και ήταν γνωστός κατασκευαστής χωριάτικων φούρνων. Ζούσαν για πολλά χρόνια στην περιοχή Ομορφίτας στη Νεάπολη. Όταν ο αδελφός του Σωκράτους, ο Αντώνης Μπλάκης, σκοτώθηκε από έναν Τ/Κ της TMT το 1959, έφυγαν από την περιοχή. Η Ελένη είπε: «Ο Χρίστος ήταν ψηλός, δυνατός. Είχε δύο μοτοσυκλέτες. Όταν οδηγούσε τη μοτοσυκλέτα του, η μητέρα μου έλεγε: «Πάει σαν τον άνεμο!» Δούλευε με τον πατέρα μου και ήταν ένας καλόβολος άνθρωπος. Ήταν πολύ καλός φίλος με τον Αντρέα Πέτρου. Τη μέρα που τους απήγαγαν, πήγαιναν εκδρομή με τη μοτοσυκλέτα. Άκουσα ότι η γυναίκα που τους μαγείρευε στη Λουρουτζίνα ικέτεψε την TMT να τους αφήσει ελεύθερους. Θέλω να ευχαριστήσω αυτή τη γυναίκα που τους φρόντιζε».
Η Τ/Κ γυναίκα στην οποία αναφέρεται, και ο σύζυγός της, πράγματι προσπάθησαν να σώσουν τον Αντρέα και τον Σωκράτους, αλλά αυτό ήταν πέρα από τις δυνάμεις τους. Γι' αυτό ένιωθαν άσχημα και το έλεγαν συνέχεια στα παιδιά τους.
Ελπίζω να γίνουν περισσότερες έρευνες για να βρεθούν οι τόποι ταφής τους και αν γνωρίζετε κάτι, παρακαλώ καλέστε με στο κινητό μου, επώνυμα ή ανώνυμα, στο 99966518 ή καλέστε τη ΔΕΑ, ώστε να δώσουμε παρηγοριά στους συγγενείς του Αντρέα και του Σωκράτους.
