Είναι πράγματι προσηλωμένοι στην ομοσπονδιακή λύση οι υποστηρικτές της ομοσπονδίας ανάμεσά μας ή μήπως και αυτοί επιθυμούν δύο κράτη; Για παράδειγμα, αν ο Χριστοδουλίδης ή ο Έλληνας Πρωθυπουργός Μητσοτάκης πουν «τα δύο κράτη είναι η πιο ρεαλιστική λύση», θα πάρουν στάση ενάντια σε αυτό; Ή μήπως θα το αρπάξουν αμέσως στον αέρα; Δηλαδή, αν δεν απορρίπτει η ελληνοκυπριακή πλευρά τη λύση δύο κρατών, αυτοί θα την απορρίπτουν;
Ο Ταγίπ Ερντογάν είναι δικτάτορας, όμως του αρέσει να εμφανίζεται σαν ένας «δημοκρατικός» ηγέτης και να τον βλέπει έτσι ο κόσμος. Εκτός από μερικά άτομα κανείς εντός των κύκλων της αντιπολίτευσης στην Κύπρο δεν αποκαλεί τον Ερντογάν δικτάτορα και φασίστα. Κανένα κόμμα, καμία οργάνωση. Και καμία εφημερίδα, εκτός από τη δική μας, την «Αβρούπα». Κανείς εδώ δεν νοιάζεται για τους χιλιάδες πολιτικούς καταδίκους και κρατουμένους των οποίων μαυρίζει τη ζωή ρίχνοντάς τους στη φυλακή στην Τουρκία. Παραγνωρίζεται η συνεργασία που κάνει εδώ και χρόνια με τους αιμοβόρους ψυχασθενείς τζιχαντιστές στη Συρία. Όλοι εκφράζουν τα συλλυπητήριά τους στον Ερντογάν για τη μεγάλη δολοφονία που διέπραξε ένα παιδί πραγματοποιώντας έφοδο σε ένα σχολείο. Όμως, αυτός είναι ο κύριος υπεύθυνος για το σύστημα που εξέθρεψε «το παιδί-δολοφόνο». Τα θρησκευτικά τάγματα που ίδρυσε προσπαθούν να ανοίξουν περισσότερο δρόμο για τον εαυτό τους υποδεικνύοντας το κοσμικό σύστημα Εκπαίδευσης σαν τον λόγο για αυτό το έγκλημα. Δηλαδή, εκμεταλλευόμενα την ευκαιρία, υψώνουν τη φωνή τους για τον ισλαμικό νόμο. Κατά την άποψή μου, ο Ταγίπ Ερντογάν είναι ένας τύραννος, ο οποίος οδήγησε την Τουρκία στο σκοτάδι, τον θρησκευτικό φανατισμό και την εξαθλίωση. Και μετά τον θάνατό του θα γραφτούν και θα λεχθούν πολλά από όλους. Μετά τον θάνατό του θα αλλάξει και το όνομα του Γυμνασίου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στην Καρπασία. Και οι πρώτοι που θα γράψουν άρθρα εναντίον του θα είναι αναμφίβολα οι τωρινοί κόλακές του.
Ο δικτάτορας αρέσκεται στο να παρουσιάζεται σαν ένας δημοκρατικός ηγέτης και τώρα διοργάνωσε ένα Φόρουμ Διπλωματίας στην Αττάλεια. Προσκάλεσε και κάποιους πολιτικούς από εμάς εδώ. Και κυρίως τον Τουφάν. Στο μεταξύ, έκανε και μια συνάντηση με τον Τουφάν στην Κωνσταντινούπολη. Και σε αυτή τη συνάντηση παρέστη και ο επικεφαλής της ΜΙΤ, Ιμπραχίμ Καλίν. Σίγουρα υπάρχουν και ζητήματα που αφορούν τη ΜΙΤ. Αφού βρήκε μπροστά του τον επικεφαλής της ΜΙΤ εκεί, ο Τουφάν μήπως δεν θα μπορούσε να τον ρωτήσει: «Γιατί δεν επιτρέπετε σε κάποιους πολίτες μας να εισέλθουν στην Τουρκία; Κατά την άποψή σας, είναι πράγματι τρομοκράτες; Απειλούν πράγματι την ασφάλεια της Τουρκίας;» Θα μπορούσε να τον ρωτήσει αλλά δεν τον ρώτησε. Μας χρειάζεται ηγέτης που θα μπορεί να ζητήσει λογοδοσία για αυτό. Αλλά φαίνεται πως ακόμα δεν γεννήθηκε ένας τέτοιος ηγέτης.
Ο Ερντογάν έκανε μια ομιλία στο Φόρουμ της Αττάλειας. Επαίνεσε τη δέσμευση των Τουρκοκυπρίων «στους δύο λαούς και στα δύο κράτη». Το είπε αυτό κοιτάζοντας κατάματα τον Τουφάν που ήταν στην αίθουσα. Εκεί ήταν και η ηγέτις του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης CTP, Σιλά Ουσάρ. Κανείς τους δεν έβγαλε άχνα. Κανείς δεν έφερε αντίρρηση στον Ερντογάν. Δεν είπε «εμείς δεν υποστηρίζουμε τα δύο κράτη, υποστηρίζουμε την ομοσπονδία και η ομοσπονδία είναι η πιο ρεαλιστική λύση στην Κύπρο». Ο Ερντογάν φωνάζει για ακόμα μια φορά σε όλο τον κόσμο «δύο κράτη στην Κύπρο» και ζητά στήριξη από όλους για αυτό. Και οι ομοσπονδιακοί μας που βρίσκονται εκεί σωπαίνουν. Δεν εξέλεξα εγώ τον Τουφάν. Εσείς τον εκλέξατε. Για αυτό τον εκλέξατε; Μας χρειάζεται ένας ηγέτης που δεν θα υποκύπτει σε έναν φασίστα δικτάτορα και δεν θα επιτρέπει να κυβερνάει αυτός τη μοίρα μας. Ακόμα δεν γεννήθηκε ένας τέτοιος ηγέτης.
Πώς θα σωθούμε με αυτό μας το χάλι, πώς θα βρούμε γαλήνη; Η κοινωνία μας είναι μια συντηρητική κοινωνία. Έμεινε στριμωγμένη ανάμεσα σε δύο κόμματα. Δεν μπορεί να ανανεωθεί. Ακόμα δεν έχει απαλλαχτεί από τους φόβους της περιόδου της υπόγειας δράσης. Ακόμα και εκείνοι από εμάς που είναι οι μεγαλύτεροι υποστηρικτές της λύσης και της ειρήνης επιδεικνύουν μια παράξενη έλλειψη εμπιστοσύνης έναντι των Ελληνοκυπρίων. Άλλωστε, για αυτό ζητούν μια διζωνική λύση. Ονειρεύονται τη λύση και την ειρήνη με τους «Ελληνοκυπρίους σε εκείνη την πλευρά και εμάς σε αυτή την πλευρά». Επικρατεί η επιθυμία της χωριστής διαβίωσης και όχι η θέληση για συμβίωση.
Τότε να ρωτήσω ακόμα μια φορά. Αν η ελληνοκυπριακή πλευρά πει «αποδεχόμαστε τα δύο κράτη», θα λυπηθείτε ή θα χαρείτε;
