Μετράμε πια ανάποδα. Σε ένα μήνα, όλοι οι... μεσσίες και σωτήρες του τόπου μας, θα σταθούν στο σημείο εκκίνησης κι όποιος προλάβει! Συνωστισμός μνηστήρων για να διασώσουν αυτόν τον παράξενο βράχο στη νοτιοανατολική Μεσόγειο. Τα πάντα «συζητήθηκαν»… χωρίς να εξάγεται κάποιο σίγουρο συμπέρασμα. Ένα απέραντο καφενείο, κυρίως τηλεοπτικό, ψυχοπλακώνει τους πάντες, ιδιαίτερα αυτούς που ηγούνται της εκστρατείας σωτηρίας των ψυχών ημών. Που πάμε; Οι πιο πάνω προβληματισμοί μου και κυρίως το ερώτημα «που πάμε;», δοκίμασα να το μοιραστώ με φίλους ψυχολόγους και ψυχίατρους που ζουν και δραστηριοποιούνται στον πιο ευαίσθητο και νευραλγικό τομέα της κοινωνίας.
Κατ αρχήν να σας πω, ότι όλοι τους είναι πνιγμένοι στα ραντεβού!.. Τι να το κάνω το ραντεβού σε έναν μήνα, όταν «εγώ» ταλαιπωρούμαι τώρα; Και είναι όντως αλήθεια. Το δεύτερο στοιχείο που είναι γεγονός είναι πως όλο και περισσότεροι νεαροί νιώθουν πιο πιεσμένοι και ανασφαλείς. Το νιώθουμε και το βλέπουμε κι εμείς οι μεγαλύτεροι, παρακολουθώντας τις συμπεριφορές τους.
Αυξάνονται σταθερά οι κρίσεις πανικού σε όλες τις ηλικίες κυρίως σε αυτούς που βρίσκονται στη μέση ηλικία. 45-55 είναι μια κρίσιμη δεκαετία όπου το άτομο αρχίζει να αντιλαμβάνεται την…κατηφόρα. Οι γυναίκες πιο νωρίς-πριν τα σαράντα- αν μάλιστα δεν έχουν παντρευτεί και δεν έχουν τεκνοποιήσει. Ρώτησα τον ειδικό: “Μήπως η κρίση πανικού μάς λέει ψέματα;” Μιλήσαμε για ένα θέμα που αφορά πολύ περισσότερο κόσμο απ’ όσο φανταζόμαστε: Η ανάλυσή του ήταν κάθετη.
Επειδή πολλοί θα διαβάζουν αυτές τι γραμμές με ζωηρό ενδιαφέρον και αγωνία, μου κατέθεσε τη γνώμη του τι πραγματικά συμβαίνει εκείνες τις στιγμές που:
- η καρδιά χτυπάει δυνατά
- η αναπνοή αλλάζει
- και το μυαλό πηγαίνει κατευθείαν στο χειρότερο σενάριο:
“Κι αν πεθάνω;”, “κι αν χάσω τον έλεγχο;”, “κι αν μου συμβεί μπροστά σε κόσμο;”
Πολλοί από τους… πολιτικούς, νέους και παλιούς, φρέσκους και ηλικιωμένους, χρησιμοποιούν όλο και πιο συχνά τον όρο «τοξικότητα».
Η έλλειψη αυτοπεποίθησης είναι ένα βασικό σύμπτωμα στους ανθρώπους του σήμερα. Οι κρίσεις πανικού δεν τροφοδοτούνται από τα συμπτώματα αλλά από τις φοβίες που αφήσαμε να κτίσουν μια φυλακή και να μάς κλείσουν μέσα.
Τροφοδοτούνται από τους φόβους που χτίζουμε γύρω από αυτά και μας εγκλωβίζουν σε ένα φαύλο κύκλο εξοντωτικής εσωστρέφειας.
Οι εκλογές σε ένα μήνα, δεν θα καταπιαστούν με αυτά τα θέματα, που ταλανίζουν χιλιάδες συμπολίτες μας. Μια απόδειξη είναι πως η πολιτική όλο και απομακρύνεται από τον ψυχικό κόσμο (ήταν ποτέ κοντά;) αυτών που καλούνται να ψηφίσουν και να αναδείξουν νέους ηγέτες. Νέους ηγέτες σε τι;
Ειλικρινά δεν ξέρω, αν υπάρχει ανάσχεση σ αυτήν την κάθοδο. Ρώτησα και τον φαρμακοποιό της περιοχής μου: «Πως πάμε από φάρμακα;» «Πάρε κόσμε», μου έριξε την βαλλιστική απάντηση του!.. Βέβαια αν ζούσε ο μακαρίτης ο Γιάγκος Μικελλίδης θα είχαμε μια πιο πυρηνική απάντηση…
