Τα ισχύοντα όρια ταχύτητας σε αυτοκινητόδρομους και εθνικές οδούς φαίνεται πως μπαίνουν εκ νέου στο μικροσκόπιο, όπως αποκαλύπτει η νέα αυτή πρακτική που ακολουθείται σε μια ευρωπαική χώρα.
Μπορεί η Ευρωπαϊκή Ένωση να μην έχει θεσπίσει κάποια ενιαία οδηγία για τα όρια ταχύτητας στους αυτοκινητόδρομους, ωστόσο στην πράξη η πλειονότητα των κρατών-μελών ακολουθεί μια παρόμοια φιλοσοφία, διαμορφώνοντας τις περισσότερες φορές το ανώτατο επιτρεπόμενο όριο μεταξύ 120 και 130 χλμ./ώρα.
Φυσικά, υπάρχουν και χώρες όπως η Γερμανία ,όπου oρισμένα τμήματα της εμβληματικής Autobahn δεν έχουν καθόλου όριο ταχύτητας ή η Μάλτα, όπου το ανώτατο όριο στους κύριους οδικούς άξονες περιορίζεται στα... 80 χλμ./ώρα.
Ωστόσο, οι παραπάνω χώρες αποτελούν περισσότερο εξαιρέσεις, αφού ο «κανόνας» των 120–130 χλμ./ώρα είναι η συνηθισμένη προσέγγιση σε αυτοκινητόδρομους και εθνικές.
Μια χώρα που επιχειρεί να αλλάξει αυτή την πεπατημένη είναι η Ισπανία, η οποία υιοθετεί μια μεθοδολογία που δεν βασίζεται σε άμεση αλλαγή της νομοθεσίας, αλλά σε εκτεταμένες παρεμβάσεις στη σήμανση.
Επισήμως, το ανώτατο όριο ταχύτητας στους ισπανικούς αυτοκινητόδρομους παραμένει στα 120 χλμ./ώρα. Στην πράξη όμως, μεγάλα τμήματα βασικών οδικών αξόνων φέρουν πλέον μόνιμη σήμανση που περιορίζει την ταχύτητα στα 100 χλμ./ώρα.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ο αυτοκινητόδρομος AG-55 στην περιοχή της Λα Κορούνια, όπου το όριο μειώθηκε πρόσφατα, ακολουθώντας μια τάση που έχει ήδη εφαρμοστεί σε έως και έξι διαφορετικά σημεία του δρόμου AP-8, του λεγόμενου Κανταβρικού αυτοκινητοδρόμου που συνδέει τα γαλλικά σύνορα (Ιρούν) με το Μπιλμπάο, περνώντας από το Σαν Σεμπαστιάν.
Ανάλογες παρεμβάσεις έχουν καταγραφεί και σε άλλες περιοχές της χώρας, όπως στην Καταλονία και τη Βαλένθια, στον αυτοκινητόδρομο AP-7, αλλά και σε δύο τμήματα της A-15 στη Ναβάρα, με κατεύθυνση προς τον βορρά.
Ουσιαστικά, ενώ το γενικό όριο των 120 χλμ./ώρα εξακολουθεί να ισχύει σε νομοθετικό επίπεδο, η εκτεταμένη χρήση χαμηλότερης σήμανσης οδηγεί σε μια de facto μείωση της ταχύτητας κίνησης σε μεγάλα μήκη των αυτοκινητοδρόμων.
Σύμφωνα με ισπανικές πηγές, οι συγκεκριμένες ρυθμίσεις εφαρμόζονται κυρίως σε οδικά τμήματα με αυξημένο ιστορικό ατυχημάτων, τα οποία συχνά συνδέονται με δυσμενή καιρικά φαινόμενα, όπως η συσσώρευση νερού στο οδόστρωμα κατά τη διάρκεια έντονων βροχοπτώσεων.
Παρότι δεν πρόκειται για επίσημη ή θεσμοθετημένη αλλαγή του ανώτατου ορίου ταχύτητας, αρκετοί αναλυτές εκτιμούν ότι η τακτική αυτή αποτελεί ένα πρώτο, προσεκτικά σχεδιασμένο βήμα προς τη σταδιακή καθιέρωση χαμηλότερων ταχυτήτων στους αυτοκινητόδρομους και ένα είδος «ομαλής προσαρμογής» των οδηγών σε μια νέα πραγματικότητα ορίων ταχύτητας.
carandmotor.gr
