Στις 5 Αυγούστου 1962, το Χόλιγουντ ξύπνησε χωρίς τη διασημότερη ξανθιά του. Η Μέριλιν Μονρόε είχε βρεθεί νεκρή στο σπίτι της στο Μπρέντγουντ του Λος Άντζελες, σε ηλικία μόλις 36 ετών. Έξι και πλέον δεκαετίες αργότερα, η τελευταία νύχτα της εξακολουθεί να μοιάζει με σκηνή ταινίας της οποίας το τέλος δεν εξηγήθηκε ποτέ ολοκληρωτικά.
Ήταν ένα ζεστό καλοκαιρινό βράδυ. Τα φώτα του Λος Άντζελες παρέμεναν αναμμένα, οι δρόμοι έσφυζαν από ζωή και το Χόλιγουντ συνέχιζε να παράγει όνειρα για εκατομμύρια ανθρώπους σε ολόκληρο τον κόσμο.
Σε ένα ήσυχο σπίτι, όμως, μακριά από τους προβολείς και τα φωτογραφικά φλας, ένα από τα μεγαλύτερα όνειρα της Αμερικής έσβηνε αθόρυβα.
Η γυναίκα που ο κόσμος γνώριζε ως Μέριλιν Μονρόε βρισκόταν μόνη στο υπνοδωμάτιό της. Πίσω από το διάσημο όνομα, το πλατινέ ξανθό μαλλί και το εκτυφλωτικό χαμόγελο υπήρχε ακόμη η Νόρμα Τζιν, το κορίτσι που πέρασε δύσκολα παιδικά χρόνια και αναζήτησε σε ολόκληρη τη ζωή του την ασφάλεια και την αγάπη. Τις πρώτες πρωινές ώρες της 5ης Αυγούστου, η οικονόμος της, Γιούνις Μάρεϊ, ανησύχησε όταν δεν κατάφερε να επικοινωνήσει μαζί της. Η πόρτα του υπνοδωματίου ήταν κλειδωμένη και η σιωπή μέσα στο σπίτι έμοιαζε ασυνήθιστα βαριά. Ειδοποιήθηκε ο ψυχίατρός της, δρ Ραλφ Γκρίνσον, ο οποίος μπήκε στο δωμάτιο από το παράθυρο. Εκεί αντίκρισε την εικόνα που θα έμενε για πάντα συνδεδεμένη με μία από τις πιο σκοτεινές ιστορίες του Χόλιγουντ.
Η Μέριλιν Μονρόε ήταν νεκρή. Η είδηση ταξίδεψε γρήγορα και προκάλεσε παγκόσμιο σοκ. Η γυναίκα που είχε μάθει το κοινό να χαμογελά, που είχε κατακτήσει τον κινηματογράφο και είχε μετατραπεί σε σύμβολο μιας ολόκληρης εποχής, είχε φύγει ξαφνικά. Επισήμως, ο θάνατός της αποδόθηκε σε υπερβολική δόση βαρβιτουρικών και χαρακτηρίστηκε πιθανή αυτοκτονία. Η επίσημη εκδοχή, ωστόσο, δεν κατάφερε να βάλει τέλος στις απορίες.
Οι αντιφατικές μαρτυρίες, οι σχέσεις της με ισχυρά πρόσωπα και τα κενά που πολλοί θεωρούσαν ότι υπήρχαν στη διερεύνηση της υπόθεσης γέννησαν αμέτρητες θεωρίες. Για δεκαετίες, βιβλία, ντοκιμαντέρ και δημοσιεύματα επιχείρησαν να ανασυνθέσουν τις τελευταίες ώρες της ζωής της. Καμία εκδοχή, όμως, δεν κατόρθωσε να διαλύσει οριστικά το μυστήριο. Πίσω από τη λάμψη της μεγάλης σταρ υπήρχε μια γυναίκα εύθραυστη, με ανασφάλειες και βαθιές πληγές. Η Μέριλιν είχε γνωρίσει από νωρίς τη μοναξιά, τις ανάδοχες οικογένειες και την αβεβαιότητα. Όταν έφτασε στο Χόλιγουντ, δημιούργησε από την αρχή τον εαυτό της και μεταμορφώθηκε στην εικόνα που επιθυμούσε η κινηματογραφική βιομηχανία.
Έγινε η απόλυτη ξανθιά σταρ. Το βλέμμα, η φωνή, το περπάτημα και το χαμόγελό της πέρασαν στην ιστορία. Οι ταινίες της γέμιζαν τις αίθουσες και κάθε δημόσια εμφάνισή της μετατρεπόταν σε γεγονός. Η ίδια, όμως, δεν ήθελε να παραμείνει απλώς ένα όμορφο πρόσωπο. Αναζητούσε πιο απαιτητικούς ρόλους και επιθυμούσε να αναγνωριστεί για το ταλέντο, την ευφυΐα και την ευαισθησία της. Πάλευε να ξεφύγει από την εικόνα που την έκανε διάσημη, αλλά ταυτόχρονα την κρατούσε παγιδευμένη.
Λίγο πριν από τον θάνατό της εξακολουθούσε να κάνει σχέδια. Η καριέρα της δεν είχε τελειώσει και η ίδια έδειχνε αποφασισμένη να επιστρέψει δυναμικά. Ήθελε να αποδείξει πως πίσω από τον μύθο υπήρχε μια ηθοποιός με φιλοδοξίες και μέλλον. Η μοίρα, ωστόσο, είχε γράψει διαφορετικό επίλογο. Η κηδεία της πραγματοποιήθηκε σε στενό κύκλο στο κοιμητήριο Westwood Village Memorial Park. Η εικόνα της νεαρής γυναίκας που έμοιαζε να μην μπορεί να γεράσει είχε ήδη αρχίσει να περνά στην αιωνιότητα. Η Μέριλιν Μονρόε δεν έμεινε στην ιστορία μόνο ως ηθοποιός ή σύμβολο ομορφιάς. Έγινε η προσωποποίηση της λάμψης που κρύβει μοναξιά, της επιτυχίας που συνοδεύεται από φόβο και της αιώνιας αναζήτησης για αποδοχή. Κάθε χρόνο, στις 5 Αυγούστου, η μνήμη επιστρέφει σε εκείνο το ήσυχο σπίτι του Μπρέντγουντ. Στο δωμάτιο όπου σταμάτησε η ζωή της Νόρμα Τζιν και άρχισε να ζει για πάντα η Μέριλιν.
