Τις δικές της πολύτιμες μνήμες από τον Κατακλυσμό της Πάφου μοιράζεται η μελετήτρια της παράδοσης, Άννα Τσέλεπου, ανακαλώντας εικόνες και συνήθειες που σημάδεψαν γενιές Παφιτών.
Όπως αναφέρει, ο Κατακλυσμός στην Πάφο ήταν άρρηκτα συνδεδεμένος με τους λουκουμάδες του Πρέστου, σε σημείο που κανείς δύσκολα μπορούσε να ξεχωρίσει το ένα από το άλλο.
Από τις πρώτες πρωινές ώρες, οι γειτονιές γέμιζαν με το χαρακτηριστικό «πιτσίκλισμαν» μικρών και μεγάλων παιδιών. Λάστιχα, σίκλες και μασπραπούθκια μετατρέπονταν στα απαραίτητα «εργαλεία» της ημέρας, καθώς όλοι συμμετείχαν στο αγαπημένο έθιμο του αλληλοβρεξίματος.
Το απόγευμα, το ενδιαφέρον μεταφερόταν στο λιμανάκι της Κάτω Πάφου, όπου οι βαρκάδες με τα μικρά καΐκια, τα θαλάσσια παιχνίδια, οι χοροί και τα τσιαττιστά δημιουργούσαν μια μοναδική γιορτινή ατμόσφαιρα, γεμάτη ζωντάνια και παράδοση.
Και βέβαια, όπως σημειώνει η Άννα Τσέλεπου, καμία γιορτή του Κατακλυσμού δεν μπορούσε να ολοκληρωθεί χωρίς μια στάση στην «καλίφι» του Πρέστου για λουκουμάδες.
Ο Πρέστος κατάφερε να συνδέσει το όνομά του με το πιο αγαπημένο γλύκισμα της γιορτής, αφήνοντας ανεξίτηλο το αποτύπωμά του στην τοπική παράδοση.
Η ίδια διερωτάται πόσα εκατομμύρια λουκουμάδες παρασκεύασε, τηγάνισε, σιρόπιασε και πούλησε στη διάρκεια της ζωής του, προσφέροντας γλυκές αναμνήσεις σε ντόπιους και επισκέπτες.
Για την Πάφο, ο Πρέστος δεν αποτελεί απλώς έναν επαγγελματία της γεύσης, αλλά ένα κομμάτι της συλλογικής μνήμης και της πολιτιστικής ταυτότητας του τόπου.
Η προσφορά του, τονίζει η μελετήτρια της παράδοσης, αξίζει τον σεβασμό και την εκτίμηση όλων, καθώς αποτελεί μέρος μιας «γλυκιάς» ιστορίας που γράφτηκε στην Πάφο της καρδιάς μας. Για τους Παφίτες, ο Πρέστος δεν είναι απλώς ένα όνομα. Είναι ιστορία.
