Ο νέος πολιτικός χάρτης, που θα προκύψει από τις κάλπες των βουλευτικών της 24ης Μαΐου, θα καταδείξει, ότι η αμόρφωτη πολιτικά Κύπρος άρχισε να προσαρμόζεται στα δεδομένα του σύγχρονου κόσμου με καθυστέρηση 30-35 χρόνων. Όταν μετά την πτώση του τείχους του σιδερένιου παραπετάσματος, η περεστρόικα επέφερε κοσμογονικές αλλαγές στις χώρες του σοσιαλιστικού μπλοκ αλλά και ριζικές ανατροπές και ανακατατάξεις στην παγκόσμια πολιτική και κομματική σκακιέρα. Είδαμε πανίσχυρα κόμματα, όπως τα πλείστα κομμουνιστικά, να διαλύονται ή και να συρρικνώνονται αλλά και αστικά κόμματα να διαφοροποιούνται και είτε να ισχυροποιούνται ή και να σμικραίνουν. Ακόμα είδαμε πολλά νέα πολιτικά σχήματα με πρωτοφανείς ατζέντες - κυρίως περιβαλλοντικές - να γεννιούνται και άλλα παράξενα με ηθοποιούς και αστέρες να δημιουργούνται, ως εάν η πολιτική κονίστρα είχε αιφνιδίως αποκτήσει χαρακτήρα θεάτρου. Παράλληλα άρχισαν να κάνουν την εμφάνιση τους και ακραία δεξιά και φασιστικά κυρίως κόμματα, που προκαλούσαν τρόμο στην παλιά γενιά κυρίως, που γνώριζε τα έργα και τις ημέρες του χιτλεροφασισμού και ανατρίχιαζε στο ενδεχόμενο να εκκολαφθεί το θεριό του φασισμού ξανά στον πλανήτη. Πάντως εκείνο που έμεινε στο πηλίκο και χοντρικά χαρακτήριζε την εποχή εκείνη στην Ευρώπη ήταν το γεγονός, ότι τα κομμουνιστικά κόμματα κατά κανόνα είχαν ισχνή παρουσία στο πολιτικό τοπίο, πλην της Κύπρου, όπου το ΑΚΕΛ το οποίο αν και υπέστη μια εσωκομματική κρίση ηγεσίας, στις εκλογές του 1991 (19.05.1991) πήρε ποσοστό 30,63% με πρώτο το ΔΗΣΥ, που πήρε ποσοστό 35,81%, με το ΔΗΚΟ στο 19,55% και την ΕΔΕΚ στο 10,89%. Τέσσερα κόμματα στη Βουλή σιδεροκέφαλα που συγκροτούσαν ένα σκληρό κατεστημένο. Από το 1991 μέχρι σήμερα τα νούμερα και ο χάρτης των κομμάτων άλλαξαν άρδην.
Στην τελευταία δημοσκόπηση που είδα πριν γράψω τη στήλη αυτή, που ήταν της CYMAR Market Research Ltd, για λογαριασμό του ΑΝΤ1 Κύπρου, από 6/04/2026 -17/04/2026, με δείγμα 1009 ατόμων, με βάση την διευκρινισμένη ψήφο, ο ΔΗΣΥ φτάνει στο 22%, το ΑΚΕΛ στο 21%, το ΕΛΑΜ στο 13%, το ΔΗΚΟ στο 12%, η Άμεση Δημοκρατία στο 9%, το ΑΛΜΑ στο 8% ενώ ΒΟΛΤ και ΕΔΕΚ στο 4%.
Στα 35 χρόνια που διέρρευσαν τα κόμματα εκείνα άλλαξαν γραφεία, πρόσωπα και κουστούμια άλλαξαν και οικονομική διαχείριση. Το μόνο που δεν άλλαξαν είναι μυαλά. Μυαλά που να τα οδηγούν στο σύγχρονο κόσμο. Απλά διότι ο σύγχρονος κόσμος στα 30 αυτά χρόνια άλλαζε ταχύτητες προσαρμοζόμενος διαρκώς στην τεχνολογική ανάπτυξη και τη βιομηχανική αναβάθμιση, χωρίς το κομματικό κατεστημένο να μπορεί να αντιληφθεί, που οδηγούσε αυτή η ροή του σύγχρονου ρεύματος. Κυρίως δεν μπορούσε να αντιληφθεί, ότι δεν είναι δυνατό να παραμένει μονίμως στην εξουσία του κόμματος εμμένοντας στις σκληροπυρηνικές «αρχές», που στην πραγματικότητα υπήρχαν για να παραμένει ο ίδιος στην ηγετική του θέση… Έβλεπε το κόμμα να χάνει χιλιάδες ψήφους κι έδειχνε με το αρχηγικό του δάκτυλο άλλους, διότι απλά δεν μπορούσε, δεν ήθελε, να αντιληφθεί του ποιητή το απόφθεγμα, ότι «Την άνοιξη αν δεν τη βρεις, τη φτιάχνεις». Κι αυτός είχε βιώσει μια άνοιξη, αλλά ξέχασε πως φτιάχνεται μια καινούργια, διότι τα υλικά του είχαν μπαγιατέψει. Κι όμως και μπαγιάτικα όπως ήταν, δεν δέχθηκε να τα κάνει λίπασμα και τώρα έχουν πια σαπίσει. Κι όταν του υπέδειξαν, ότι ο κόσμος «φεύγει και μας αφήνει», θυμήθηκε τον γέρο καθοδηγητή, τον γκαουλάιτερ, ο οποίος έλεγε ότι «όσοι έφυγαν από μας ποτέ δεν ήταν δικοί μας»…
Και τι έγινε στα 30 αυτά χρόνια; Τα κόμματα με εκτόπισμα, αφού έθαψαν τους ιδρυτές τους που «αναχωρώντας», λησμόνησαν να πουν μια συγνώμη για τα λάθη τους, συρρικνώθηκαν και άφησαν πίσω τους παιδιά και εγγόνια κακομαθημένα, που θεωρούν, ότι μπορούν να φτιάξουν κι εκείνα ένα κόμμα και να πορευτούν χωρίς να είναι υποχρεωμένα να δίνουν λογαριασμό στον οποιονδήποτε, φτάνει να καταφέρουν να τσιμπήσουν ένα πόστο και να πληρώνονται από τον κρατικό κορβανά. Έτσι καταλήξαμε ένας λαός που χαρακτηρίζεται από έλλειψη λογοδοσίας, ατιμωρησία και ασυδοσία, κατ’ εικόνα και ομοίωση του μοντέλου, που σερβίρει ο σχεδόν σχιζοφρενής Τραμπ, ο οποίος τη μια μέρα βάζει δασμούς 50% και 100% στις μισές χώρες του πλανήτη, την άλλη μέρα αποβιβάζεται ο στρατός του στη Βενεζουέλα και απάγει το Πρόεδρο της χώρας και την μεθ’ άλλη μέρα «ενημερώνει» τον πλανήτη, ότι αφού σκότωσε όλη την ηγεσία του Ιράν, δεν έχει κάποιον με τον οποίο μπορεί να συνομιλήσει για τερματισμό του πολέμου. Αυτό δεν είναι παρά λογική τρελού, που δεν οδηγεί στην ειρήνη αλλά στο χάος. Και η Κύπρος με αυτά τα μυαλά στο χάος θα οδηγηθεί, αν η πολιτική μας ζωή κατευθυνθεί στον παραλογισμό του χάους…
