Ο Ανδρέας Πολυδώρου καταθέτει τη δική του μαρτυρία για τα γεγονότα του πραξικοπήματος και τις τραγικές ημέρες που ακολούθησαν, περιγράφοντας με κάθε λεπτομέρεια όσα έζησε ο ίδιος και η οικογένειά του. Όπως θυμάται, όταν εκδηλώθηκε το πραξικόπημα, από το ραδιόφωνο ακουγόταν το τραγούδι «Το πουκάμισο το θαλασσί». Εκείνη την περίοδο η οικογένειά του διατηρούσε περιουσία στα Κάτω Περβόλια, ενώ ο πατέρας του εργαζόταν ως γεωργός. Την ημέρα του πραξικοπήματος, γύρω στις 12:30 το μεσημέρι, βρίσκονταν στο χωράφι και μάζευαν πατάτες. Στο χωράφι, όπως αναφέρει, τους επισκέφθηκαν ο αείμνηστος πρώην βουλευτής Πάφου του ΔΗΚΟ Νίκος Πιττοκοπίτης και ο πρόεδρος της Ένωσης Αγωνιστών κ. Μίκης Τεμπριώτης, φιλομακαριακοί, οι οποίοι ζήτησαν να επιτάξουν το Land Rover της οικογένειας. Ο πατέρας του, ωστόσο, αρνήθηκε κατηγορηματικά να τους το παραχωρήσει. Παρά τις επίμονες προσπάθειές τους, τελικά αποχώρησαν. Ακολούθως μετέβησαν άλλοι ζήτησαν το όχημά τους και τελικά ο πατέρας του συμφώνησε με την προϋπόθεση να το οδηγούσε ο γιος του.
Η διαδρομή
Σύμφωνα με όσα τους ανέφεραν, το όχημα χρειαζόταν για τη μεταφορά ομάδων που θα υποστήριζαν τον Πρόεδρο Μακάριο. Στη συνέχεια, όπως διηγείται, έβαλαν πετρέλαιο στο όχημα και κατευθύνθηκαν προς την Αστυνομία για να παραλάβουν όπλα. Αργότερα προχώρησαν προς τα Κούκλια και καθώς άρχισε να σουρουπώνει αποφάσισαν να συνεχίσουν την πορεία τους. Ο ίδιος θυμάται να αναρωτιέται πού ακριβώς θα πήγαιναν και τελικά ακολούθησαν ένα λεωφορείο. Όταν έφτασαν στην περιοχή του Κολοσσίου είχε ήδη νυχτώσει. Ο ίδιος δεν κρατούσε όπλο. Κοντά στον δρόμο υπήρχε ένα μικρό ντεπόζιτο, ενώ μπροστά τους βρισκόταν το λεωφορείο. Ξαφνικά, το λεωφορείο δέχθηκε πυρά. Ο κ. Πολυδώρου πετάχτηκε αμέσως κάτω στο έδαφος και κρύφτηκε πίσω από τον κορμό μιας μεγάλης αθασιάς. Όπως αναφέρει, δεν υπήρχε κανένα περιθώριο να σηκωθεί και να διαφύγει. «Μας πιάσανε. Δεν κρατούσαμε όπλο και μας ποδοπάτησαν», θυμάται χαρακτηριστικά, περιγράφοντας τον άγριο ξυλοδαρμό που ακολούθησε από την ομάδα της ΕΟΚΑ Β΄ που τους στήσανε την ενέδρα.
Κατά τη μεταφορά τους προς τη Λεμεσό, συνάντησαν ακόμη ένα μπλόκο στο οποίο συμμετείχαν και μέλη της ΕΟΚΑ Β΄. Οι ΕΟΚΑβητατζήδες, όπως αφηγείται, του ζήτησαν να πει «το σύνθημα» για να τον αφήσουν να περάσει ώστε να αντιληφθούν ότι είναι δικός τους. Το σύνθημα ήταν «Δύναμη» ωστόσο ο ίδιος δεν το γνώριζε.
Εκεί, σύμφωνα με τη μαρτυρία του, επιχείρησαν να τον χτυπήσουν ακόμη και με πιστόλι, επειδή έσπασε η «βασταρκά» που κρατούσε αφού είχε σπάσει το πόδι του. Τότε παρενέβη ένας ανθυπασπιστής από την Ελλάδα, ο οποίος φώναξε να σταματήσουν «με το αίμα το ελληνικό», αποτρέποντας τα χειρότερα. Στη συνέχεια τον έκλεισαν σε κελί, όπου αργότερα έφεραν και τον ηγούμενο της Χρυσορογιάτισσας. Παρά την κράτησή τους, οι ξυλοδαρμοί συνεχίστηκαν. Όπως θυμάται, ενώ βρίσκονταν μέσα στο κελί πέρασε ξανά ο ίδιος ανθυπασπιστής και το ξύλο άρχισε εκ νέου.
Στα κρατητήρια
Η νύχτα της Δευτέρας πέρασε μέσα στα κρατητήρια και το πρωί της Τρίτης του έφεραν γιατρό. Την Πέμπτη εμφανίστηκαν στρατιωτικά φορτηγά και οχήματα, γεγονός που τον έκανε να πιστέψει πως επρόκειτο να τους εκτελέσουν. «Λέω, πάνε να μας σκοτώσουν, να μας καθαρίσουν», αναφέρει χαρακτηριστικά. Αντί αυτού, μεταφέρθηκαν στα αστυνομικά κρατητήρια της Λεμεσού, όπου, όπως υποστηρίζει, ξεκίνησε ένα νέο μαρτύριο συνεχών ξυλοδαρμών.
Την ίδια νύχτα την Πέμπτη έφεραν στα κρατητήρια τον Φούλη από τη Λεμεσό. Σύμφωνα με τον κ. Πολυδώρου, ο Φούλης κατάφερε να περάσει κρυφά στη φυλακή ένα πολύ μικρό πιστόλι, χωρίς ο ίδιος να γνωρίζει πώς τα κατάφερε. Την Παρασκευή τον επισκέφθηκαν οι γονείς του, οι οποίοι μέχρι τότε τον θεωρούσαν νεκρό. Μαζί τους βρισκόταν ο ταξιτζής Ανδρέας Κουπής, τον οποίο ο κ. Πολυδώρου περιγράφει ως μέλος της ΕΟΚΑ Β΄ και οπλισμένο με καλάσνικοφ. Οι γονείς του τον είδαν λίγο και έφυγαν.
Η εισβολή
Το ίδιο απόγευμα, γύρω στις 17:00, ο Φούλης ενημέρωσε τους συγκρατούμενούς του ότι οι Τούρκοι είχαν πραγματοποιήσει απόβαση στην Κύπρο. Θυμάται τις σειρήνες που ακούστηκαν το Σάββατο το πρωί. Μέσα στις εξελίξεις εκείνων των ημερών, ο κ. Πολυδώρου θυμάται πως συνάντησε και τον ζωγράφο Χρύσανθο Όθωνος που νόμιζε ότι είχε πεθάνει.
Οι δύο τους κατευθύνθηκαν προς τις Πλάτρες, όπου συνάντησαν μία ομάδα ανθρώπων ξυπόλυτων. Στη συνέχεια επιβιβάστηκαν σε αυτοκίνητο με προορισμό τον Κύκκο. Κατά τη διαδρομή, τα αεροπλάνα βομβάρδιζαν ασταμάτητα. Όπως περιγράφει, ξέσπασε φωτιά και οι μοναχοί χτυπούσαν τις καμπάνες, προσπαθώντας παράλληλα να συμβάλουν στην κατάσβεσή της. Αργότερα, πηγαίνοντας προς την Παναγιά, συνάντησαν, όπως λέει, «τους δικούς μας, τους πατριώτες». Στη συνέχεια επέστρεψαν προς την Τσάδα και τελικά στη Χλώρακα.
«Βρήκα τη γυναίκα μου που εγκυμονούσε και τους γονείς μου», αναφέρει συγκινημένος. Ο κ. Πολυδώρου ανέφερε «πως δυστυχώς εκείνοι που βοηθήθηκαν από τον Μακάριο δεν πήγαν να τον βοηθήσουν και να τον στηρίξουν και περιμέναν από εμάς που δεν είδαμε καμία βοήθεια» συμπλήρωσε.
Ερωτηθείς για τα μηνύματα που πρέπει να σταλούν στις νεότερες γενιές, ο Ανδρέας Πολυδώρου τόνισε ότι εύχεται οι νέοι της Κύπρου να μην ζήσουν ποτέ ξανά ημέρες φανατισμού όπως εκείνες που βίωσε η δική του γενιά. «Εύχομαι οι νέοι της Κύπρου να μην φτάσουν σε μέρες φανατισμού όπως ζήσαμε εμείς και να μην επιτρέψουν ποτέ να επικρατήσουν ξανά τέτοιες καταστάσεις», κατέληξε.
