Σημαντική απόφαση αναφορικά στον τρόπο υπολογισμού της προθεσμίας των 75 ημερών, για την άσκηση προσφυγής, θέτει το Διοικητικό Εφετείο το οποίο έκρινε πρόσφατα ότι η ημερομηνία που αναγράφεται σε διοικητική επιστολή δεν αποδεικνύει από μόνη της πότε αυτή στάλθηκε, ενώ το βάρος απόδειξης της κοινοποίησης και του χρόνου αυτής φέρει η Διοίκηση και όχι ο πολίτης.
Με πρόσφατη απόφασή του, το Εφετείο ανέτρεψε πρωτόδικη κρίση, που απέρριπτε ως εκπρόθεσμη την προσφυγή Λοχία της Αστυνομίας, επαναφέροντας την υπόθεση στο Διοικητικό Δικαστήριο για εξέταση της ουσίας.
Το Δικαστήριο στην απόφασή του ξεκαθαρίζει ότι η ημερομηνία που αναγράφεται σε μια διοικητική επιστολή δεν αποδεικνύει από μόνη της ότι η επιστολή στάλθηκε εκείνη την ημέρα, ενώ τονίζει πως το βάρος απόδειξης ότι μια απόφαση κοινοποιήθηκε και πότε το έχει η Διοίκηση και όχι ο πολίτης.
Το ιστορικό της υπόθεσης
Ο εφεσείων προσελήφθη στην Αστυνομία το 1997 και προήχθη σε Λοχία το 2011, εντασσόμενος στη μισθολογική κλίμακα Α8.
Όπως αναφέρει η απόφαση του Διοικητικού Εφετείου, λόγω της εφαρμογής του Νόμος 192(I)/2011, που προέβλεπε πάγωμα προσαυξήσεων και τιμαριθμικών αυξήσεων για την περίοδο 2012–2016, δεν του παραχωρήθηκαν αυξήσεις στο επίμαχο διάστημα.
Το 2019, ο ίδιος απευθύνθηκε στο Υπουργείο Οικονομικών, ζητώντας εξηγήσεις για μισθολογικές διαφοροποιήσεις σε σχέση με συναδέλφους του και έλαβε απαντητική επιστολή ημερομηνίας 15 Φεβρουαρίου 2019, την οποία -όπως ισχυρίστηκε- παρέλαβε στις 25 Φεβρουαρίου του 2019.
Στις 9 Μαΐου του 2019 καταχώρησε προσφυγή (μαζί με άλλους τρεις συναδέλφους του), ζητώντας ακύρωση της απόρριψης του αιτήματός του για ίση ή ανάλογη μισθολογική μεταχείριση.
Η πρωτόδικη απόφαση
Το Διοικητικό Δικαστήριο απέρριψε την προσφυγή του συγκεκριμένου αιτητή ως εκπρόθεσμη, κρίνοντας ότι από τις 15 Φεβρουαρίου του 2019 (ημερομηνία της επιστολής) έως τις 9 Μαΐου του 2019 μεσολάβησαν 83 ημέρες, πέραν δηλαδή της συνταγματικής προθεσμίας των 75 ημερών.
Το πρωτόδικο Δικαστήριο θεώρησε ότι το βάρος απόδειξης για τυχόν καθυστερημένη γνώση της απόφασης μετατοπιζόταν στον αιτητή, ο οποίος δεν προσκόμισε επαρκή μαρτυρία για να τεκμηριώσει ότι έλαβε γνώση στις 25 Φεβρουαρίου.
Η κρίση του Διοικητικού Εφετείου
Το Διοικητικό Εφετείο εντόπισε «ουσιώδες σφάλμα» στον συλλογισμό αυτό και όπως επισημαίνει στην απόφασή του δεν υπήρχε στον διοικητικό φάκελο οποιοδήποτε αποδεικτικό στοιχείο ότι η επιστολή ημερομηνίας 15.2.2019 απεστάλη πράγματι εκείνη την ημέρα, η νομολογία δεν αποδέχεται ως κανόνα ότι η ημερομηνία που φέρει μια επιστολή τεκμαίρεται και ως ημερομηνία αποστολής της, το βάρος απόδειξης για το εκπρόθεσμο της προσφυγής βαραίνει τη Διοίκηση και ότι οποιαδήποτε αμφιβολία ως προς την έναρξη της προθεσμίας επιλύεται υπέρ του διοικούμενου.
Το Εφετείο υπογράμμισε ότι για να λειτουργήσει το τεκμήριο παράδοσης, πρέπει να αποδεικνύεται ότι η επιστολή ταχυδρομήθηκε και ότι δεν επιστράφηκε, στοιχεία που δεν προέκυπταν από τον φάκελο της υπόθεσης.
Κατά συνέπεια, έκρινε ότι η προσφυγή τεκμαίρεται ως εμπρόθεσμη και ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο εσφαλμένα μετέφερε το βάρος απόδειξης στον αιτητή.
Η κατάληξη
Η πρωτόδικη απόφαση παραμερίστηκε ως προς την κρίση περί εκπροθέσμου και τον καταλογισμό εξόδων, με το Εφετείο να την επιστρέφει στο Διοικητικό Δικαστήριο, ώστε να εξεταστούν τα ουσιαστικά ζητήματα της μισθολογικής διαφοράς.
Η απόφαση θεωρείται ιδιαίτερα σημαντική, καθώς επανακαθορίζει με σαφήνεια τα όρια της διοικητικής ευθύνης ως προς την κοινοποίηση πράξεων και ενισχύει τη δικαστική προστασία των πολιτών έναντι αυθαίρετων τεκμηρίων περί έναρξης της προθεσμίας προσφυγής.
ΚΥΠΕ
