Στο απαλό φως της αυγής, εκεί που τα βουνά αγγίζουν τον ουρανό, ο βοσκός σφυρίζει χαμηλά, και το κοπάδι σκορπίζει σαν λευκό σύννεφο στη γη.
Το ποτάμι κυλά αργά, κουβαλώντας μυστικά από πέτρα σε πέτρα, κι ο άνεμος χαϊδεύει τα στάχυα, σαν να ψιθυρίζει ιστορίες παλιές, ιστορίες σαν εκείνες που ύμνησε ο Θεόκριτος, ο αρχαίος Έλληνας ποιητής που πρώτος έδωσε φωνή στην ήρεμη ζωή των βοσκών και της φύσης.
Κάτω απ’ τη σκιά μιας ελιάς, ο χρόνος μοιάζει να ξεχνά να περάσει, κι ένας άλλος ποιητής, ο Βιργίλιος, ακολουθεί τα βήματά του, μεταφέροντας την ίδια γαλήνη στη ρωμαϊκή γη, μέσα από τα δικά του ποιμενικά τραγούδια.
Εκεί όπου η ζωή είναι απλή, και η καρδιά βρίσκει χώρο να ανασάνει, οι φωνές των ποιητών ενώνονται με τον άνεμο, κρατώντας ζωντανή τη βουκολική ομορφιά μέσα στον χρόνο.
Εικόνες ζωής από την σημερινή επίσκεψη στον ακριτικό Πύργο Τηλλυρίας.
