Για πολλούς είναι το «νόμιμο ναρκωτικό». Δεν είναι μία, αλλά ποικιλία ουσιών, οι οποίες σου δίνουν την ψευδαίσθηση της ζωής, την ώρα που αργοπεθαίνεις. Ο αλκοολισμός είναι μια μάστιγα που στις μέρες μας ταλαιπωρεί χιλιάδες συμπολίτες μας, νέους αλλά και γέρους, την ώρα που εκείνοι που κατάφεραν να βγουν νικητές προειδοποιούν για τις συνέπειες που μπορεί να έχει το αλκοόλ στο σώμα αλλά και στην ψυχή του ανθρώπου. Ένας από αυτούς τους «νικητές» είναι ο Μαρίνος, ο οποίος είναι καθαρός τα τελευταία 2 χρόνια. Ο ίδιος δέχθηκε να μιλήσει με την προϋπόθεση να μην αποκαλυφθεί η πραγματική του ταυτότητα.
Η πρώτη φορά
Ο Μαρίνος σήμερα είναι 32 ετών και ζει μαζί με την οικογένειά του στη Λευκωσία. Έχει ένα γιο και μια κόρη, οι οποίοι, όπως ο ίδιος σημειώνει, είναι ο λόγος πίσω από την επιλογή του να μείνει καθαρός. Το αλκοόλ, όπως ο ίδιος επισημαίνει, είχε μπει στη ζωή του από πολύ νωρίς, συγκεκριμένα από την ηλικία των 10 ετών. «Την πρώτη φορά που έβαλα αλκοόλ στο στόμα μου ήταν όταν άρπαξα σε ένα οικογενειακό τραπέζι το ποτήρι με τη ζιβανία από τον πατέρα μου», λέει ο Μαρίνος, ο οποίος μάλιστα θυμάται τον πατέρα του να τον χαστουκίζει. «Το χαστούκι που έφαγα από τον πατέρα μου εκείνο το βράδυ, δεν ήταν αρκετό για να με σταματήσει», υποστηρίζει ο 32χρονος, σημειώνοντας ότι το αλκοόλ τον γοήτευε γιατί ήταν κάτι στο οποίο είχαν πρόσβαση μόνο οι μεγάλοι.
«Κινητήριος δύναμη»
Όταν ήταν 15 ετών, ο πατέρας του τους εγκατέλειψε, με τον ίδιο, λίγους μήνες μετά, να πιάνει δουλειά part time σε καφεστιατόριο, ούτως ώστε να μπορεί να συνεισφέρει στα οικογενειακά έξοδα. «Ο πατέρας μου, μια καλή ημέρα, άνοιξε την πόρτα του σπιτιού και έφυγε. Από τότε, δεν μας έψαξε ποτέ. Για εμένα, τούτο ήταν η δικαιολογία μου για να ξεκινήσω να πίνω στα κρυφά», τόνισε ο Μαρίνος. Λόγω του νεαρού της ηλικίας του, τότε δεν μπορούσε να έχει απευθείας πρόσβαση σε αλκοόλ, ωστόσο λόγω της δουλειάς, κατάφερνε και έβρισκε λύσεις. «Άρχισα με το να δοκιμάζω κρυφά ό,τι ποτό έμενε στα ποτήρια των πελατών και στη συνέχεια αποφάσισα ότι ήταν καλή ιδέα να κλέβω μικρά-μικρά μπουκαλάκια από το μαγαζί», θυμάται ο νεαρός άντρας, ο οποίος υιοθέτησε παρόμοιες τακτικές και όταν πήγε για σπουδές στην Αθήνα. Εκεί σπούδαζε το πρωί και το βράδυ εργαζόταν σε ένα μπαρ, ή αλλιώς στο «βασίλειο του αλκοολικού», όπως το αποκαλεί. Το αλκοόλ ήταν η «κινητήριος δύναμή» του, με τον Μαρίνο να θυμάται τον εαυτό του να σηκώνεται το πρωί, να πίνει μισό λίτρο βότκα και στη συνέχεια να πηγαίνει στη σχολή. Όσον αφορά δε τα κόλπα που είχε βρει για να πίνει χωρίς να τον καταλάβουν οι άλλοι, ο ίδιος σημείωσε ότι άδειαζε τα μπουκαλάκια με το νερό και έβαζε μέσα βότκα, ούζο ή οποιοδήποτε άλλο άχρωμο ποτό, την ώρα που στον καφέ του για να μπορέσει να τον πιεί έσταζε μέσα 3-4 σταγόνες ρούμι, το οποίο είχε βαπτίσει «σιρόπι καραμέλας».
Όπως ο ίδιος εξηγεί, την «πρακτική» με το ρούμι στον καφέ την έμαθε αφού τελείωσε τις σπουδές του και αναγκάστηκε να επιστρέψει πίσω στην Κύπρο. «Όταν επέστρεψα, για κάποιους μήνες έμενα στο πατρικό μου, επομένως έπρεπε να βρω τρόπους να πάρω τη δόση μου χωρίς να με καταλάβει κανείς», ανέφερε ο Μαρίνος, για να συμπληρώσει ότι «κανείς δεν με είχε καταλάβει για μεγάλο χρονικό διάστημα. Οι φίλοι μου πίστευαν ότι έπινα ό,τι πίνουν και οι υπόλοιποι, το ίδιο και η κοπέλα μου, μέχρι που με παντρεύτηκε και έμαθε πως είναι να ζεις με έναν αλκοολικό», σημείωσε ο 32χρονος.
Η ελπίδα για το μέλλον
Στην αρχή, έβρισκε τρόπους να πίνει κρυφά, με τα προβλήματα να αρχίζουν όταν τον ανακάλυψε η σύζυγός του και άρχισε να του βάζει χέρι. «Άρχισα να γίνομαι επιθετικός», ανέφερε ο Μαρίνος, ο οποίος θυμάται τον εαυτό του, μετά τη δουλειά να καθυστερεί να πάει στο σπίτι, να καταλήγει σε μπαρ, με την ελπίδα ότι όταν επέστρεφε, η σύζυγος θα είχε κοιμηθεί. Ο ίδιος μάλιστα υποστηρίζει ότι έπινε γιατί είχε την ψευδαίσθηση ότι αυτό θα του έδινε την απαραίτητη δύναμη να αντιμετωπίσει τη γυναίκα του, η οποία του φώναζε επειδή πίνει. «Μια ημέρα, η γυναίκα μου με είδε στο μπαρ να πίνω. Μέχρι να πάω σπίτι να της εξηγήσω, είχε μαζέψει τα πράγματα της και είχε φύγει», είπε ο Μαρίνος με δάκρυα στα μάτια. Η σύζυγος του Μαρίνου δεν έφυγε μόνη της από το σπίτι, αλλά πήρε μαζί της τους δύο γιους τους, ηλικίας 2 ετών και 3 μηνών, τους οποίους ο Μαρίνος έκανε να δει τότε πάνω από τέσσερις μήνες. «Ήμουν μέσα σε ένα σπίτι μόνος μου, έπινα από το πρωί έως το βράδυ, με τη δικαιολογία ότι με εγκατέλειψε η γυναίκα μου», λέει ο 32χρονος, σημειώνοντας παράλληλα ότι αυτό το χαστούκι του χρειαζόταν για να πάρει την απόφαση να βάλει ένα τέλος. «Είμαι καθαρός εδώ και τρία χρόνια και έτσι σκοπεύω να παραμείνω, με την ελπίδα ότι μια μέρα θα μπορώ να δω τα μωρά μου για περισσότερο από δύο ώρες», σημείωσε ο ίδιος. Όσον αφορά το μήνυμα που θα ήθελε να περάσει προς όσους καταχράζονται το αλκοόλ, ανέφερε τα εξής: «Εγώ άφησα το αλκοόλ να μου στερήσει τα μωρά μου. Εσένα μπορεί να σου στερήσει τη ζωή σου».
Δεκαπέντε χρόνια αλκοολικός, δεκαπέντε χρόνια στεγνός
Στέφανος Φαρμακάς: «Οι γιατροί δεν μου έδιναν περισσότερα από 3 χρόνια ζωής»
Θυμάσαι την πρώτη φορά που ήπιες;
Συγκεκριμένα την πρώτη φορά όχι. Θυμάμαι όμως ότι ήμουν εκεί γύρω στα 12-13, όπου σε διακοπές στην Πάφο πίναμε στα κρυφά καμιά μπύρα. Οι γονιοί τότε ήταν σε πλήρη άγνοια και με λυπεί που το λέω, αλλά το ίδιο συμβαίνει και σήμερα.
Από εκείνη τη μια μπύρα, πώς έφτασες στο σημείο του να είσαι αλκοολικός;
Τα τρία στάδια από τα οποία περνά ένας αλκοολικός είναι χρήση, κατάχρηση και εξάρτηση. Το πρόβλημα όμως με το ναρκωτικό αυτό που φέρει το όνομα αλκοόλ είναι ότι δεν ξέρεις πότε φεύγεις από το ένα στάδιο και περνάς στο άλλο. Για να εθιστεί κάποιος άνθρωπος, χρειάζεται βάθος χρόνου. Μπαίνοντας στην εφηβεία, πλέον αυξάνεις και την ποσότητα της αλκοόλης που πίνεις. Ειδικά αν έχεις μια γενετική προδιάθεση προς την αλκοόλη, όπως συμβαίνει στη δική μου περίπτωση. Η μητέρα μου αλλά και όλη της η οικογένεια ήταν αλκοολικοί. Εγώ έχασα τη μητέρα μου στα 50 της λόγω του ποτού. Οι δύο θείοι μου πέθαναν πριν καν πατήσουν τα 50. Εγώ σταμάτησα να πίνω στα 37 μου. Αυξάνεις την ποσότητα της μπύρας που πίνεις, γιατί το σώμα σου πλέον ξεκινά και αποκτά οργανική και σωματική ανοχή. Την ώρα λοιπόν που οι φίλοι μου έπιναν τέσσερις μπύρες, εγώ έπινα έξι και εφτά. Με αποκαλούσαν ο «βασιλιάς της μπύρας» και εγώ περηφανευόμουν. Ύστερα πήγα στον στρατό, για σπουδές στο εξωτερικό και συνέχισα να πίνω. Χθες έκλεισα 15 χρόνια στεγνός. Ο νευρολόγος στην κλινική τότε δεν μου έδινε πολλά χρόνια ζωής λόγω του ότι έπασχα από αλκοολική νευροπάθεια. Πάσχω ακόμη, αλλά ευτυχώς είναι το μόνο κατάλοιπο που μου άφησε η περιπέτειά μου με το αλκοόλ. Θα μπορούσα να είχα πεθάνει.
Μιλάς για το αλκοόλ λες και είναι ναρκωτική ουσία.
Μα είναι. Η διαφορά με τα άλλα ναρκωτικά, είναι ότι το αλκοόλ είναι πιο σκληρό. Είναι εύκολα προσβάσιμο, κοινωνικά αποδεκτό και κυρίως νόμιμο. Στην αρχή, κάνεις χρήση του ναρκωτικού που ονομάζεται αιθανόλη, σε φέρνει σε ευφορία, όπως συμβαίνει και με πολλά άλλα ναρκωτικά. Μετά τη συνεχιζόμενη χρήση κατά τη διάρκεια της ίδιας ημέρας, επέρχεται μια υπνηλία, ένας λήθαργος. Πρόκειται για νάρκωση και όχι για ύπνωση.
Αρχίζεις να πίνεις σταδιακά. Πότε συνειδητοποιείς ότι βουλιάζεις;
Στα 22 μου ήταν εκεί που ξεκίνησα να συνειδητοποιώ ότι βουλιάζω. Πάω για σπουδές στην Αγγλία, και εκεί ήταν που με τα λεφτά άλλων κάνεις τη λεγόμενη αναβάθμιση στο ποτό που πίνεις. Από την μπύρα πέρασα στο κρασί. Επέστρεψα στην Κύπρο και εκεί ήταν που πέρασα στο «τρίτο στάδιο». Με δικά μου λεφτά πλέον πέρασα στο σκληρό αλκοόλ. Άρχισα τα ουίσκια, τις βότκες. Όσο πάει τόσο σκληραίνεις το ναρκωτικό που κάνεις χρήση, ενώ αυξάνεις και την ποσότητα. Η σωματική αντοχή και ανοχή συνεχώς αυξάνεται. Είναι ένα ανήφορο του οποίου η κλίση συνεχώς μεγαλώνει, μέχρι να έρθει το κατήφορο
Ποιο είναι το πιο ακραίο πράγμα που έκανες όντας αλκοολικός;
Άδειαζα το μπουκάλι με το νερό και έβαζα μέσα βότκα ή ούζο. Έπιανα την μπύρα, άδειαζα το περιεχόμενό της, έβαζα μέσα στο μπουκάλι βότκα και λίγη μπύρα από πάνω για να φαίνεται ότι πίνω μπύρα. Το πιο ακραίο όμως ήταν όταν, ενώ ήμουν μεθυσμένος, με 250mgr, έβαλα τις κόρες μου μέσα στο αυτοκίνητο να της πάρω βόλτα. Ήξερα ότι ήμουν μεθυσμένος. Έτυχε να συλληφθώ μάλιστα επειδή ήμουν μεθυσμένος, με πήγαν στο κρατητήριο και τρεις ημέρες μετά πάλι οδηγούσα μεθυσμένος. Πού είναι οι ποινές στην Κύπρο; Δυστυχώς, είμαστε πολύ πίσω στο συγκεκριμένο θέμα. Στην Αγγλία, αν οδηγείς μεθυσμένος, σου παίρνουν την άδεια για έξι μήνες. Γιατί δεν εφαρμόζουν το ίδιο σύστημα και στην Κύπρο;
Προηγουμένως, αναφέρθηκες στη μητέρα σου και στο ότι ήταν και εκείνη αλκοολική. Τι θυμάσαι από αυτή;
Από όταν ήμουν εγώ μωρό, θυμούμαι τη μαμά μου να ξυπνά η ώρα 11 το πρωί και να ξεκινά να πίνει. Όταν είσαι 7-8 χρονών και βλέπεις τη μητέρα σου συνέχεια με ένα ποτήρι στο χέρι, αναπτύσσεις το σύνδρομο του μιμητισμού, το οποίο πολλές φορές είναι πολύ πιο δυνατό από όποια επιχειρήματα μπορεί να προβάλει κάποιος κατά του ποτού. Όταν επέστρεψα πίσω από τις σπουδές, πήγαινα και έβρισκα τη μητέρα μου, με την οποία ήμασταν οι λεγόμενοι «drinking-buddies». Πίναμε μαζί γιατί κανένας από τους δύο δεν θα κατέκρινε τον άλλο. Η μητέρα μου ήταν πάντα πιο μεθυσμένη από ό,τι εγώ.
Ναι αλλά, βλέποντας τις αρνητικές συνέπειες του αλκοολισμού, αυτό δεν σου δημιουργεί ένα αίσθημα αποστροφής;
Μια φορά, κατά τη διάρκεια μιας ομαδικής θεραπείας, ζήτησα να βγω έξω και να κάνω ένα τηλέφωνο. Πήρα τον αδερφό μου τον Σάιμον και τον ρώτησα αν πήρα ποτέ όλα τα μπουκάλια με το αλκοόλ που είχε η μητέρα μας και τα πέταξα στον δρόμο. Η απάντησή του ήταν ότι δεν το είχα κάνει μόνο μια φορά, αλλά 3-4. Το θυμήθηκα 25χρόνια μετά. Το είχα κάνει λόγω της απέχθειάς μου απέναντι στο ότι έπινε η μαμά μου, και όμως αυτό δεν λειτούργησε αποτρεπτικά.
Πόσο χρονών ήσουν όταν πέθανε η μητέρα σου;
Ήμουν 28 ετών και ήμουν κάτω από την επήρεια όταν πήγα στην κηδεία. Ήταν η ώρα 11 το πρωί, και θυμάμαι ελάχιστα πράγματα. Είχα μουδιάσει, το συναίσθημα του πένθους. Πέντε χρόνια αφού βγήκα από την αποτοξίνωση, όταν πέθανε ο πατέρας μου ένιωσα το εξής παράδοξο. Θλίψη αλλά και χαρά μαζί. Χαιρόμουν που πλέον ήμουν νηφάλιος για να μπορέσω να ζήσω ανθρώπινα τον χαμό του πατέρα μου.
Πώς παίρνεις την απόφαση να σταματήσεις να πίνεις;
Για 3-4 χρόνια γύριζε μέσα στο μυαλό μου το ότι πρέπει να σταματήσω. Είχα αποδεχθεί ότι είμαι αλκοολικός τουλάχιστον 7-8 χρόνια πριν, αλλά κορόιδευα τον κόσμο. Την απόφαση την παίρνεις όταν φτάνεις στο σημείο να έχεις μόνο δύο επιλογές: Ζωή ή θάνατο. Όταν ακούς την ατάκα «συνέχισε έτσι και σε τρία χρόνια θα έρθω στην κηδεία σου», αντιλαμβάνεσαι ότι κάτι δεν πάει καλά. Σκληρή κουβέντα αλλά δυστυχώς ο αλκοολικός χρειάζεται ένα γερό μπάτσο για να καταλάβει ότι υπάρχει θέμα. Μα ήμουν 37 ετών και να μου λέει ο γιατρός ότι σε τρία χρόνια θα έρθει στην κηδεία μου; Το πρώτο βήμα που πρέπει να κάνει ένας αλκοολικός είναι να αποδεχθεί το πρόβλημα. Όταν κάνεις αυτό το πρώτο βήμα και αποδεχθείς, τότε αρχίζει και η διαδικασία της ανάρρωσης. Όταν είσαι εξαρτημένος, είσαι και σε άρνηση. Λες ψέματα πρώτα στον εαυτό σου και μετά στους άλλους.
Ο περίγυρός σου επομένως είχε αντιληφθεί;
Σαφέστατα.
Πώς αντέδρασαν;
Στην αρχή ήταν το να βρούμε τρόπους να βοηθήσουμε τον Στέφανο. Πρώτα άρχισαν οι επικρίσεις. Τον αλκοολικό δεν πρέπει να τον επικρίνεις. Είναι τόσο εγωιστής που όσο τον επικρίνεις τόσο παραπάνω θα πίνει. Οι αλκοολικοί πίνουν για να μουδιάσουν συναισθήματα και δεν μιλούμε μόνο για τα συναισθήματα εκείνων των ημερών. Υπάρχουν και τραύματα μέσα τους τα οποία υποβόσκουν. Το πρόβλημα όμως είναι ότι δεν πίνουμε μόνο όταν αισθανθούμε τα τοξικά συναισθήματα, πίνουμε και στα χαρούμενα. Όπως μας έλεγαν και στην Αθήνα, «ο αλκοολικός πίνει για ένα και μοναδικό λόγο, τον οποιοδήποτε λόγο». Ένα εθισμένο άτομο θέλει αγκαλιά και αγάπη. Αν τα απορρίψει, θα πρέπει να τον εγκαταλείψεις. Ο αλκοολικός θα πρέπει να φτάσει πάτο. Αν είναι βολεμένος, θα συνεχίσει να πίνει και να είναι σε άρνηση. Πρέπει να τον αφήσεις να φάει τον μπάτσο, και υπάρχουν πολλών ειδών μπάτσοι. Μόνο και μόνο το ότι απομακρύνονται οι φίλοι σου και η οικογένειά σου, είναι ένα γερό χαστούκι. Στην αρχή είναι μια χαρά, γιατί δεν σου μουρμουρούν, αλλά στη συνέχεια αναρωτιέσαι πού είναι όλοι τους. Όταν σταματά το τηλέφωνο, τότε αντιλαμβάνεσαι ότι είσαι μόνος σου. Είναι πολύ οδυνηρό και για τον περίγυρο αυτό το πράγμα, αλλά είναι μια θυσία που πρέπει να γίνει.
Τι ήταν εκείνο που σε ώθησε να ζητήσεις βοήθεια;
Ο θάνατος της μητέρας μου αλλά και η σωματική μου κατάσταση. Στα 37 μου είχα καταντήσει ένα ερείπιο. Δεν μπορούσα να σταθώ στα πόδια μου και σερνόμουν μέσα στο σπίτι. Ήμουν κλεισμένος μέσα σε ένα διαμέρισμα, όπου έβαζα τη μουσική δυνατά για να μην με ακούν έξω που φώναζα, έκλαιγα και κτυπούσα τον τοίχο. Η μόνη μου έγνοια, κάθε λεπτό της ημέρας, ήταν πού έχει ποτό μέσα στο σπίτι, να πάω να το βρω ούτως ώστε να ξαναγεμίσω το ποτήρι μου και να σιγουρευτώ ότι έχω αλκοόλ και για την επόμενη ημέρα. Δεν με ένοιαζε τίποτε άλλο. Κάποια στιγμή αντιλαμβάνεσαι ότι για να βγεις από αυτήν την κόλαση, πρέπει να σταματήσεις. Αυτό έκανα και εγώ. Υπάρχουν δύο λέξεις μαγικές. «Θέλω βοήθεια». Είναι οι δύο λέξεις που είπα εγώ. Μια Παρασκευή πρωί, αντί να πάρω το ποτήρι με τη βότκα, πήρα το τηλέφωνο, κάλεσα τον πατέρα μου και του είπα «παπά, θέλω βοήθεια».
Πόσο εύκολο είναι να παραμείνεις «στεγνός»;
Η αποτοξίνωση από το αλκοόλ είναι πιο δύσκολη από ό,τι από τα υπόλοιπα ναρκωτικά, μιας και το αλκοόλ είναι παντού. Θυμάμαι όταν ήμουν στο κέντρο αποτοξίνωσης στην Αθήνα, ήταν Χριστούγεννα, και γύρισε ένα παιδί και με ρώτησε πώς αντέχεις να βλέπεις τις διαφημίσεις ποτών στην τηλεόραση. Το πιο δύσκολο, βέβαια, είναι το δεύτερο στάδιο της αποτοξίνωσης, εκεί όπου ζεις μόνος σου. Πήγαινα στην υπεραγορά και υπήρχαν παντού διαφημίσεις, καλάθια με ποτά. Με λίγα λόγια, πήγαινα στο «στόμα του λύκου» και έπρεπε να καταφέρω να αντισταθώ. Στην αποτοξίνωση, σε μαθαίνουν πώς να διαχειρίζεσαι τη σκέψη σου, για να μπορείς να διαχειρίζεσαι και τα συναισθήματά σου. Η εξάρτηση είναι διπλή. Είναι η σωματική εξάρτηση και η ψυχοσυναισθηματική εξάρτηση. Στην αποτοξίνωση, οι πρώτες 18 ημέρες είναι η σωματική απεξάρτηση και το υπόλοιπο διάστημα είναι το να βγει από μέσα στην κεφαλή σου το αλκοόλ. Εμένα η σωτηρία μου είναι να μην πιώ ξανά μέχρι να πεθάνω. Δεν έχει να πιώ λίγο, ή να δοκιμάσω λίγο ή να το ελέγξω. Αυτό ακριβώς είναι και το πρόβλημα στον εθισμό. Δεν μπορείς να το ελέγξεις και αν αρχίσεις είσαι καταδικασμένος να επιστρέψεις εκεί που είχες μείνει όντας αλκοολικός.
Ποιο είναι το λάθος που κάνουμε ως κοινωνία, όσον αφορά το θέμα του αλκοολισμού;
Η κοινωνία ακόμη κρύβει τον αλκοολικό. Τον κρύβεις να μην τον δει ο γείτονας, λες και ο γείτονας δεν βλέπει τα σημάδια. Για να αλλάξει όμως αυτή η αντιμετώπιση, πρέπει να αλλάξουμε τα μυαλά μας. Σαν κοινωνία, δεν παίρνουμε τους εθισμούς όσο σοβαρά θα έπρεπε. Το βλέπω και στα σχολεία που πάω και μιλώ. Οι εθισμοί είναι παντού. Όλων των ειδών ναρκωτικά και αλκοόλης είναι μέσα στα σχολεία. Οι ποτοβιομηχανίες δεν είναι χαζές. Έχουν βρει τρόπους στο να μπάσουν τη νεολαία από την ηλικία των 12-13 στο αλκοόλ και φυτεύουν μες τον εγκέφαλο των εφήβων τον σπόρο του εθισμού, ούτως ώστε να εξασφαλίσουν την επόμενη γενιά αλκοολικών. Το οποιοδήποτε αλκοολούχο ποτό το πίνεις επειδή είναι ψυχοτρόπος ουσία και το θέλεις για να σου αλλάξει τη διάθεση τη δεδομένη στιγμή. Κανένας δεν το πίνει λόγω γεύσης, αλλά για κοινωνικούς λόγους. Είναι αυτή η ψευδαίσθηση, «κοινωνικός μύθος», του αν δεν πιείς, δεν περνάς καλά.
Το κράτος τι κάνει;
Σε αυτόν τον τομέα, η προσπάθεια του κράτους είναι ελλιπέστατη. Με μια κλινική, τη ΘΕΜΕΑ, η οποία δέχεται μόνο 18 άτομα. Μόνο 18 άτομα και έχουν λίστα αναμονής. Όμως, πριν ρίξουμε την ευθύνη στο κράτος, πρέπει να δούμε τις ευθύνες της κοινωνίας και των γονέων. Είναι αδιανόητο το 2022 να κάνεις πάρτι για το παιδί σου και να έχεις ένα μπουφέ γεμάτο αλκοολούχα ποτά.
Έχει τύχει να πάω σε ένα σχολείο εκτός Λευκωσίας να μιλήσω και την προηγούμενη νύχτα να βλέπω μαζεμένους τους 13χρονους και τους 15χρονους να πίνουν. Δεν θα ξεχάσω την εικόνα με τα μπουκάλια της ζιβανίας τα οποία ήταν στοιβαγμένα σε πυραμίδα, και μιλούμε για έφηβους που καταναλώνουν τέτοιες ποσότητες.
Το αλκοόλ σε αριθμούς:
- 2. Το 60% των αλκοολικών είχαν τουλάχιστον ένα γονέα αλκοολικό.
- 3. Στην Ευρώπη, περίπου 80 εκατομμύρια άνθρωποι προχωρούν σε υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ, εκ των οποίων τα 23 εκατομμύρια είναι εξαρτημένοι από αυτό.
- 4. Στην Ευρώπη, 320.000 θάνατοι ετησίως σχετίζονται με το αλκοόλ. Το αλκοόλ είναι υπεύθυνο για περίπου 90 επιπλέον θανάτους για κάθε 100.000 Ευρωπαίους άντρες και περίπου 60 επιπλέον θανάτους για κάθε 100.000 Ευρωπαίες γυναίκες.
- 5. Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, η Κύπρος κατατάσσεται στην 41η θέση παγκόσμια σε σχέση με τα δηλωμένα περιστατικά αλκοολισμού στον πληθυσμό της. Υπολογίζεται ότι 4,5% του παγκύπριου πληθυσμού ζήτησε βοήθεια. Το 2015, το ποσοστό των αλκοολικών μόλις που έφτανε το 3%.
- 6. Ένας στους τέσσερις νεαρούς ηλικίας 15-24 ετών καταναλώνει έξι ή περισσότερα αλκοολούχα ποτά σε μια μόνο περίσταση.
- 7. Τρεις στου δέκα Κύπριους παραδέχονται ότι οδήγησαν ενώ είχαν καταναλώσει αλκοόλ.
- 8. Οι µαθητές στην Κύπρο φαίνεται να καταναλώνουν αλκοόλ πιο συχνά από τους µαθητές στην Ευρώπη. Σε ερευνά της ΕSPAD (European School Survey Project on Alcohol and Other Drugs), περίπου 1 στους 10 µαθητές (11%) ανέφερε µέθη κατά τον τελευταίο µήνα, ενώ από αυτούς που έκαναν χρήση αλκοόλ κατά τον τελευταίο µήνα, περίπου 4 στους 10 ανέφεραν υπέρµετρη κατανάλωση αλκοόλ ,ενώ 8 στους 10 µαθητές/τριες αναφέρουν πως είναι εύκολο/πολύ εύκολο να βρουν αλκοόλ.
