Το έργο Chrysalis είναι ο νικητής του διεθνούς διαγωνισμού Hyperion 2025 και αφορά στο πώς θα μπορούσαν 2.400 άνθρωποι να ταξιδεύουν επί 400 χρόνια μέσα σε ένα διαστημόπλοιο.
Πρόκειται για ένα εξαιρετικά λεπτομερές έργο, το οποίο περιλαμβάνει αρχιτεκτονικά τρισδιάστατα σχέδια των εσωτερικών χώρων, διαφορετικά σενάρια προϋπολογισμών, υπολογισμούς για τη δημιουργία τεχνητής βαρύτητας και μοντέλα διακυβέρνησης, με στόχο την αποφυγή κοινωνικής κατάρρευσης κατά τη διάρκεια του μακρινού ταξιδιού.
Το βασικό χαρακτηριστικό του Chrysalis είναι η ενσωμάτωση όλων των επιμέρους συστημάτων σε ένα ενιαίο σύνολο. Ακρογωνιαίος λίθος του σχεδιασμού είναι η τεχνητή βαρύτητα. Η ομάδα του Chrysalis σχεδίασε μια δομή 58 χιλιομέτρων με κυλίνδρους που περιστρέφονται σε αντίθετες κατευθύνσεις. Τα εξωτερικά στρώματα παράγουν φυγόκεντρη δύναμη ίση με το 90% της βαρύτητας της Γης, εξασφαλίζοντας συνθήκες άνεσης για τους επιβάτες.
Φυσικά, η κατασκευή ενός τόσο μεγάλου σκάφους δεν είναι εφικτή με τα σημερινά μέσα εκτόξευσης, γι’ αυτό το πρότζεκτ προτείνει τη συναρμολόγηση του σκάφους σε σημείο Lagrange, περιοχές δηλαδή που η NASA περιγράφει ως βαρυτικά σταθερές όπου το διαστημόπλοιο μπορεί να διατηρήσει τη θέση του με ελάχιστη κατανάλωση καυσίμου.
Για την πρόωση και την ενέργεια, το σχέδιο βασίζεται σε κινητήρα πυρηνικής σύντηξης (Direct Fusion Drive), με χρήση ηλίου-3 και δευτερίου. Θα απαιτούνταν ένας χρόνος επιτάχυνσης για την επίτευξη της ταχύτητας πλεύσης, 400 χρόνια ταξιδιού και ένας τελευταίος χρόνος επιβράδυνσης πριν από την άφιξη. Τέτοια τεχνολογία δεν έχει επιτευχθεί μέχρι σήμερα.
Το Chrysalis περιλαμβάνει επίσης πλήρως ενσωματωμένα βιολογικά συστήματα ανακύκλωσης νερού.
Η ζωή στο διαστημόπλοιο Chrysalis
Ο διαγωνισμός έδωσε ιδιαίτερη έμφαση, πέρα από την επιβίωση, και στην κοινωνική συνοχή. Το έργο Chrysalis προβλέπει διαδικασίες επιλογής πληρώματος εμπνευσμένες από αποστολές στην Ανταρκτική, με εκπαίδευση πριν από την αποστολή σε ακραία περιβάλλοντα, ανατροφή των παιδιών με βάση την κοινότητα και έλεγχο του πληθυσμού μέσω εθελοντικού προγραμματισμού των γεννήσεων. Τέλος, το έργο προβλέπει συστήματα διατήρησης γνώσης, ώστε να εξασφαλιστεί η συνέχεια του πολιτισμού και της τεχνολογίας για περίπου 16 γενιές κατά τη διάρκεια της αποστολής.
Πηγή: iefimerida.gr
