Η μονομανής προσήλωση κάποιου στη διαρκή δημιουργία επίπλαστων εντυπώσεων για δήθεν επιτεύγματα αποκαλύπτει το μέγεθος της απουσίας απτών αποτελεσμάτων. Επειδή εάν υπήρχαν αποτελέσματα θα μιλούσαν από μόνα τους! Αυτή η αρχή πλέον έχει εμπεδωθεί στην κοινή γνώμη και το τίμημά της πληρώνουν οι πολιτικοί και η κοινωνία. Δηλαδή, όλοι μας.
Δεν περνάει βδομάδα στην Κύπρο που να μην εκδοθεί κάποια, οποιαδήποτε, ανακοίνωση η οποία να εκπέμπει μήνυμα επιτυχίας, είτε αυτό αφορά την οικονομία, την εσωτερική διακυβέρνηση, την εξωτερική πολιτική, το Κυπριακό, κ.ο.κ. Αντίστοιχα, όλοι σχεδόν οι θεσμικοί φορείς, όπως τα πολιτικά κόμματα και οι επιχειρηματικοί σύνδεσμοι που προστρέχουν και αναζητούν ή εξαρτώνται από το κράτος και την κυβέρνηση, αναπαράγουν την ίδια προσέγγιση στη δική τους δημόσια συμπεριφορά, έστω και αν πίσω από τις γραμμές μπορεί κανείς εύκολα να διακρίνει τη διάσταση απόψεων, τις διαφωνίες, αλλά και το υπαρκτό στρες που αισθάνονται για τα πλείστα όσα προβλήματα σοβούν.
Και τούτο επειδή κανένας, όσο θετικά διακείμενος και αν είναι και όσο μη τοξικός και αν θέλει να εμφανίζεται, δεν μπορεί να αυτοκοροϊδεύεται για πολύ. Αφού βλέπει, ζει, βιώνει τις ανεπάρκειες και την αναποτελεσματικότητα γύρω του. Κυρίως, δε, πληρώνει με χρήματα τα επαναλαμβανόμενα λάθη, την ασχετοσύνη υπουργών και γραφειοκρατών, τη διαπλοκή και την παντελή απουσία ουσίας σε μια σειρά από τομείς που, υποτίθεται, θα μας μεταφέρουν από την Κύπρο του 1986 στην Κύπρο του 2026.
Ξέρουν και ξέρουμε όλοι ότι οι βαθιές και απαραίτητες μεταρρυθμίσεις, η πραγματική ψηφιοποίηση και εκσυγχρονισμός των διαδικασιών και των κανονιστικών πλαισίων σε μια σειρά από τομείς, και η πραγματική αλλαγή μοντέλου λειτουργίας τόσο του υπόβαθρου του κράτους μας όσο και της διαχείρισης των έργων και των πόρων του, ανθρώπινων και υλικών, δεν είναι εκείνα που πρέπει.
Αντίστοιχα, ο ιδιωτικός τομέας συνεχίζει να προσποιείται ότι το παραγωγικό μας μοντέλο αλλάζει, αλλά στην πραγματικότητα… περιμένει το Σένγκεν για να πουλήσει βίζες και σπίτια (sic). Γι' αυτό και φαίνεται να έχει παρασυρθεί και εκείνος από το ευρύτερο «επικοινωνιακό» μοντέλο της προσποίησης επίτευξης αποτελέσματος αντί της πραγματικής επίτευξης αποτελέσματος.
Τα ίδια και χειρότερα ισχύουν και με την πολιτική, και δεν θα μπορούσε αυτό να καταστεί πιο εμφανές απ' ό,τι έχει καταστεί το χρονικό διάστημα που προηγήθηκε της σημερινής Κυριακής των βουλευτικών εκλογών.
Ίσως η πιο πάνω διαπίστωση να μην είναι δίκαιη για όσους ακόμα προσπαθούν, είτε στην πολιτική είτε στην οικονομία είτε ευρύτερα στην κοινωνία. Σίγουρα όμως δεν ενδιαφέρει κανέναν από τους πολλούς που πλέον έχουν αναγάγει το «δήθεν» σε μοντέλο προσποιητής παραγωγής και επιτεύγματος. Αφού γνωρίζουν ότι δεν θα μπορούσαν να κάνουν κι αλλιώς, επειδή ο άλλος ο δρόμος, εκείνος της βιώσιμης ανάπτυξης, του πολιτικού βάθους, της ουσιαστικής προόδου και μεταρρύθμισης και αλλαγής μοντέλου λειτουργίας δεν είναι εύκολος, και ίσως όχι και τόσο επιθυμητός.
Γι' αυτό και μια ανάρτηση τρεις φορές τη μέρα στα ΜΚΔ, μια ανακοίνωση για κάτι μεγάλο που «θα γίνει» και μια φωτογραφία δίπλα από κάποιον άλλο ομονοούντα, είναι αρκετές, για τη νίκη…
