Ο Ορέστης Μάτσας ανήκει σε μια νέα γενιά ανθρώπων που προσεγγίζουν την πολιτική μέσα από τη γνώση, την κοινωνική δράση και την καθημερινή συμμετοχή. Μηχανολόγος Μηχανικός, ερευνητής στον τομέα της ενέργειας και ενεργός σε ζητήματα περιβάλλοντος, ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αντιρατσισμού και ευημερίας των ζώων, διεκδικεί μια θέση στη βουλή με το ΑΚΕΛ Αριστερά – Κοινωνική Συμμαχία στην επαρχία Λευκωσίας. Με διαδρομή που συνδυάζει την επιστήμη, τον ακτιβισμό, τη ραδιοφωνική παρουσία και την πολιτική εμπειρία, μιλά για τη συμμετοχή των νέων, την ανάγκη προοδευτικής αλλαγής και την πολιτική ως πράξη ευθύνης απέναντι στους πολλούς.
Τι σας ώθησε να περάσετε από την κοινωνική δράση και την επιστήμη στην ενεργό πολιτική συμμετοχή;
Η πολιτική έχει διαθεματική σύνδεση με κάθε πεδίο της καθημερινής ζωής. Δεν είναι ασύνδετες οι επιστήμες ή ο εκάστοτε επαγγελματικός κλάδος, και πολύ περισσότερο η κοινωνική δράση, με την πολιτική και τις αποφάσεις που λαμβάνει. Λαμβάνοντας υπόψιν την αποδρομή στην οποία βρίσκονται οι θεσμοί, ο πολιτικός βίος και κατ’ επέκταση η πραγματικότητα που βιώνει η κοινωνία, την τελευταία δεκαετία, η εμπλοκή μου στην πολιτική ήταν μια οργανική διαδικασία. Είναι απόλυτα ορατό στην καθεμία και τον καθένα μας ότι η πορεία του τόπου είναι σε λάθος τροχιά κι αυτό δεν συμβαίνει επειδή «όλοι είναι το ίδιο» ή «τίποτα δεν αλλάζει» αλλά ακριβώς το αντίθετο. Επειδή τα τελευταία χρόνια κυβερνούν και εφαρμόζουν πολιτικές, χώροι και πρόσωπα με προβληματικές ιδέες. Ιδέες που από την γένεση τους είναι ταγμένες στο να εξυπηρετούν τους λίγους, αντί τους πολλούς.
Η αφαίρεση της πολιτικής διαπαιδαγώγησης μέσα από το εκπαιδευτικό σύστημα, η δαιμονοποίηση της πολιτικής και της διαλεκτικής άσκησης στους χώρους των σχολείων, των πανεπιστημίων και της δουλειάς, έχει «αποστειρώσει» την καθημερινότητα των νέων από τα πολιτικά πράγματα.
Πώς μπορεί η πολιτική να γίνει ξανά ελκυστική και ουσιαστική για τη νέα γενιά;
Αυτό που παρατηρώ τα τελευταία χρόνια από τη γενιά μας, είναι ότι οι νέοι και οι νέες αισθάνονται ότι η πολιτική δεν τους αφορά. Αυτό κατά την άποψή μου, είναι ένας μηχανισμός άμυνας των νέων, ενώπιον ενός πεδίου το οποίο αισθάνονται ξένο και για αυτή τη συνθήκη η πολιτεία φέρει μεγάλο μερίδιο ευθύνης. Η αφαίρεση της πολιτικής διαπαιδαγώγησης μέσα από το εκπαιδευτικό σύστημα, η δαιμονοποίηση της πολιτικής και της διαλεκτικής άσκησης στους χώρους των σχολείων, των πανεπιστημίων και της δουλειάς, έχει «αποστειρώσει» την καθημερινότητα των νέων από τα πολιτικά πράγματα. Το οξύμωρο είναι πως η ίδια πολιτεία που φρόντισε μεθοδικά να αποπολιτικοποιήσει τις ζωές των νέων, αποφάσισε να τους παραχωρήσει το δικαίωμα να ψηφίζουν από την ηλικία των 17. Το ερώτημα είναι ποιοι ιδεολογικοί και πολιτικοί χώροι επωφελούνται από αυτό; Η απάντηση δίνεται από αυτό που βιώνουμε σήμερα. Οι χώροι που προσβλέπουν σε γνωστικά και κοινωνικά ευάλωτους πολίτες. Οι χώροι που προάγουν τον φόβο, τον θυμό και άλλα ανθρώπινα ένστικτα ως μέσο άσκησης πολιτικής. Οι νέοι και οι νέες θα επιστρέψουν στην πολιτική, όταν η πολιτεία επιθυμήσει πραγματικά τη συμμετοχή τους σε αυτήν.
Η δράση σας αγγίζει ζητήματα περιβάλλοντος, ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αντιρατσισμού και ευημερίας των ζώων. Τι ενώνει όλα αυτά τα πεδία;
Η ανθρώπινη φύση τα συνδέει, αναπόσπαστο κομμάτι της οποίας, κατά την άποψή μου, είναι η ενσυναίσθηση και η αλληλεγγύη. Είμαι θιασώτης της οικοκεντρικής -αντί της ανθρωποκεντρικής- θεώρησης του κόσμου. Σε αυτή τη θεώρηση δεν υπάρχει ηθική ανωτερότητα του ανθρώπου έναντι της υπόλοιπης φύσης. Οι ανθρώπινες κοινωνίες αποτελούν εξέλιξη της φυσικής ιστορίας, επομένως η ανθρώπινη λογική και κοινωνικότητα είναι φυσικά φαινόμενα. Το βασικό πρόβλημα δεν είναι ο άνθρωπος καθ’ αυτός, αλλά οι ιεραρχικές και εξουσιαστικές δομές εντός της κοινωνίας ή μεταξύ των ανθρώπων και των διαφόρων στοιχείων του οικοσυστήματος.
Η αριστερά -ιστορικά- ήταν και παραμένει ο πολιτικός φορέας των κοινωνικών και εργατικών αγώνων, της διεκδίκησης και της κατοχύρωσης δικαιωμάτων, της προόδου.
Γιατί επέλεξε να διεκδικήσεις δημόσιο ρόλο μέσα από τον χώρο της Αριστεράς;
Γιατί η αριστερά εκφράζει ταυτοτικά αυτά τα οποία πιστεύω κι αγωνίζομαι σε συλλογικό επίπεδο όλα αυτά τα χρόνια. Η αριστερά εργάζεται για τους πολλούς, είναι συμπεριληπτική, αγωνίζεται για τους ευάλωτους και τις μειονότητες, τις περισσότερες φορές χωρίς αυτό να συνδέεται με «εκλογικό όφελος». Η αριστερά -ιστορικά- ήταν και παραμένει ο πολιτικός φορέας των κοινωνικών και εργατικών αγώνων, της διεκδίκησης και της κατοχύρωσης δικαιωμάτων, της προόδου. Σε μια περίοδο που όλα τα κεκτημένα δικαιώματα και κατακτήσεις, τίθενται ξανά σε αμφισβήτηση, το ΑΚΕΛ Αριστερά – Κοινωνική Συμμαχία, είναι ο πολιτικός χώρος που αντιλαμβάνεται τη ρίζα των προβλημάτων και προσφέρει απαντήσεις για την επίλυσή τους.
