Τρέχει ο φετινός Ιούλιος και μάλιστα είναι ευγενικός. Ο κατάμαυρος, λόγω αλλεπάλληλων τραγικών επετείων, μάς δείχνει φέτος μια συμπάθεια με τη συμπεριφορά του. Ακόμα δεν άγγιξε τους 40! Δεν κακομελετώ. Το υπόλοιπο του μήνα περιλαμβάνει την 15η, την 20ή και την 24η Ιουλίου.Τρεις ημερομηνίες, τρεις μαχαιριές. Πραξικόπημα, εισβολή, πτώση της χούντας/μεταπολίτευση…
Θεωρώ την 24η Ιουλίου ως την πιο εμετική. Πραξικόπημα και εισβολή επισυνέβησαν για να προετοιμάσουν την 24η Ιουλίου 1974. Είναι η επέτειος που γιορτάζεται εν Ελλάδι… Είναι η επέτειος που οι πολιτικοί αρχηγοί της Αθήνας μαζεύονται σε ένα κιόσκι στο Προεδρικό Μέγαρο για να γιορτάσουν την επιστροφή των πολιτικών στην εξουσία. Χρόνια τώρα παρακολουθώ την εκδήλωση αυτή. Σε καμιά, αν θυμάμαι καλά, δεν προσκλήθηκε Κύπριος Πρόεδρος. Για να του ζητήσουν συγγνώμη που όλα πήγαν περίφημα και σύμφωνα με το σχέδιο! Να μπουκάρουν οι πραξικοπηματίες στο όνομα της Ελλάδας στο Προεδρικό της Κύπρου, ύστερα να μπουκάρουν με τα αποβατικά τους οι Τούρκοι στην Κερύνεια και τη μισή Κύπρο, και ω του... θαύματος, η Δημοκρατία επέστρεψε στη χώρα που τη γέννησε. Ο Καραμανλής εξοστρακίζει τον Κανελλόπουλο και τους ορκίζει όλους ο Γκιζίκης, με τη στολή του Έλληνα στρατάρχη που παρέδιδε -τάχα- την εξουσία στους πολιτικούς.
Από εκείνο τον Ιούλιο του 1974 φτάσαμε στους 52 χρόνους μετά τα τραγικά γεγονότα. Δεν άλλαξε τίποτα, εκτός από τη «γαλάζια πατρίδα», που σύντομα θα είναι και νόμος στην Τουρκία. Αυτές τις μέρες αρκετοί είναι αυτοί που θα αποκαλύψουν: «νέα συγκλονιστικά στοιχεία για την προδοσία του '74». Εκπομπές και κόντρα εκπομπές θα μάς περιγράψουν άγνωστες λεπτομέρειες, του τι προηγήθηκε της 15ης και 20ής Ιουλίου. Θα μείνουμε και πάλι άναυδοι για το: «πώς έγινε ετούτο το κακό»… Δεν χρειάζεται να είσαι φιλόσοφος για να κατανοήσεις πως όλα ήταν... πεπρωμένο. Και η ηλιθιότητα είναι βασική προϋπόθεσή του. Ένα πεπρωμένο που ακόμα δεν του δώσαμε καμία σημασία…
