Ησυζήτηση στην Κοινοβουλευτική Επιτροπή Ελέγχου για τα προβλήματα που εντοπίστηκαν στη διαχείριση των επιδομάτων από το Υφυπουργείο Κοινωνικής Πρόνοιας, έφερε στην επιφάνεια μια πολύ δυσάρεστη πραγματικότητα αναφορικά με την ενίσχυση του κοινωνικού κράτους, και την κυβερνητική μηχανή να αδυνατεί να εξυπηρετήσει αποτελεσματικά εκείνους που έχουν τη μεγαλύτερη ανάγκη. Οι αδυναμίες που κατέγραψε η Ελεγκτική Υπηρεσία παρουσιάζοντας τις εκθέσεις της, είναι ζήτημα ιδιαίτερα ανησυχητικό. Το πρόβλημα, ωστόσο, είναι ότι το κράτος εξακολουθεί να ζητά από ευάλωτους πολίτες να περιπλανώνται από υπηρεσία σε υπηρεσία, να συλλέγουν έγγραφα που το ίδιο θα έπρεπε να μπορεί να εξασφαλίζει ηλεκτρονικά και να αναμένουν για μήνες την εξέταση αιτήσεων, που συχνά αφορούν την ίδιά τους την επιβίωση.
Η κυβέρνηση και το Υφυπουργείο Πρόνοιας επικαλούνται την υποστελέχωση, την πολυπλοκότητα των υποθέσεων και τις μεταρρυθμίσεις που βρίσκονται σε εξέλιξη. Πρόκειται για εξηγήσεις που έχουν βάση, αλλά δεν μπορούν να μετατρέπονται διαρκώς σε άλλοθι. Η έλλειψη προσωπικού δεν εμφανίστηκε ξαφνικά. Οι αδυναμίες των πληροφοριακών συστημάτων δεν είναι χθεσινό φαινόμενο. Και η ανάγκη διασύνδεσης των κρατικών υπηρεσιών συζητείται εδώ και χρόνια χωρίς να έχει δοθεί οριστική λύση.
Ακόμη πιο ανησυχητικό είναι το γεγονός ότι το βάρος των δυσλειτουργιών μεταφέρεται τελικά στους πιο αδύναμους. Σε ανθρώπους που εξαρτώνται από το Ελάχιστο Εγγυημένο Εισόδημα, σε χαμηλοσυνταξιούχους, σε μονογονεϊκές οικογένειες και σε πολίτες που αντιμετωπίζουν σοβαρές κοινωνικές και οικονομικές δυσκολίες. Για αυτούς, μια καθυστέρηση μηνών θέτει κυριολεκτικώς θέμα επιβίωσής τους.
Το κοινωνικό κράτος δεν μετριέται από τα ποσά που αναγράφονται στους προϋπολογισμούς, ούτε από τα δελτία Τύπου που εκδίδουν τα αρμόδια υπουργεία. Μετριέται από την αποτελεσματικότητά του. Από το πόσο γρήγορα φτάνει η βοήθεια στον δικαιούχο. Από το κατά πόσο προστατεύονται οι δημόσιοι πόροι χωρίς να εξευτελίζεται ο πολίτης μέσα σε έναν λαβύρινθο γραφειοκρατίας.
Η συζήτηση στη Βουλή θα πρέπει να λειτουργήσει ως προειδοποιητικό καμπανάκι και όχι ως μια ακόμη κοινοβουλευτική διαδικασία, που θα ξεχαστεί με την πάροδο των ημερών. Η κυπριακή κοινωνία και ο πολίτης έχουν μπουχτίσει από υποσχέσεις για σχεδιαζόμενες μεταρρυθμίσεις. Έχει ανάγκη από αποτελέσματα. Και αυτά κρίνονται στην πράξη, εκεί όπου ο πολίτης ζητά βοήθεια από το κράτος και δεν μπορεί να περιμένει επ' αόριστον μέχρι η δημόσια διοίκηση να λύσει τα δικά της προβλήματα.
Γιατί ένα κοινωνικό κράτος που δυσκολεύεται να φτάσει στους ανθρώπους που το έχουν περισσότερο ανάγκη, κινδυνεύει να χάσει τον ίδιο τον λόγο ύπαρξής του.
