Ήταν αρχές της δεκαετίας του ‘90 όταν αποφοίτησα από το λύκειο και είχα ήδη αποφασίσει ότι θα γίνω δημοσιογράφος. Ήθελα να αλλάξω τον κόσμο. Να βάλω ένα λιθαράκι να γίνει ο ήλιος μου καλύτερος. Αν με θύμωνε ο χλευασμός του τύπου «ένα χελιδόνι δεν φέρνει την άνοιξη»; Με θύμωνε, αλλά περισσότερο με πείσμωνε. Στην πορεία, βεβαίως, αφού ρίξεις χιλιάδες αβγά στον τοίχο και η πίστη σου ξεχειλώσει από τις συνεχείς απογοητεύσεις, αντιλαμβάνεσαι ότι το κατεστημένο δύσκολα σπάει.
Στην αρχή λες, εντάξει, είναι μια Δημοκρατία σχετικά νέα – όχι και τόσο πλέον, σήμερα 66 χρονών- μια χώρα μισή, πια 52 χρόνια, που πέρασε συγκρούσεις, πόλεμο, προσφυγιά, που επί αιώνες ήταν υπό κατάληψη, που δυσκολεύεται να αποβάλει την κουλτούρα του μισταρκού και του παροίκου, που βρίσκεται υπό σύγχυση σε σχέση με την ταυτότητά της. Προσπαθείς να δικαιολογήσεις τα λάθη, τις καθυστερήσεις, τα σκάνδαλα, την ανυπαρξία στρατηγικής και οράματος, αποδίδοντάς τα αφενός στον ερασιτεχνισμό στο δημόσιο και στον πολιτικό βίο - ούτε πανεπιστήμιο δεν είχαμε μέχρι πριν 30 χρόνια - και αφετέρου στην παρατεταμένη αβεβαιότητα του πολιτικού προβλήματος.
Όσο κυνισμό κι αν αποκτήσεις στην πορεία, αμυνόμενος ενάντια στη συνεχή ματαίωση, όσο μεγαλώνεις ελπίζεις… Ελπίζεις πως κάποια μέρα τα πράγματα θα γίνουν καλύτερα. Δεν ζητάς πολλά. Τα αυτονόητα. Να μην πήζεις στην κίνηση κάθε μέρα. Να μπορείς να πάρεις το λεωφορείο να πας στη δουλειά σου. Να νιώθεις ότι υπάρχει ισότητα και ισοτιμία. Ότι η ζωή σου και του παιδιού σου δεν κρίνεται από τις γνωριμίες και το βύσμα σου αλλά από τις ίσες ευκαιρίες. Ότι η δημόσια παιδεία και υγεία που αδροπληρώνεις, μέσα από τη φορολόγησή σου, ανταποκρίνεται στις προσδοκίες σου, ότι οι νέες γενιές θα αποκτήσουν δεξιότητες σύγχρονες και κριτική σκέψη. Ότι θα μπορείς να πας στην εργασία σου το πρωί και δεν θα κινδυνεύεις να τιναχθείς στον αέρα όπως οι 13 του Μαρί. Ότι θα πας στην Αστυνομία να καταγγείλεις τη βία που υπέστης και δεν θα σε διώξουν κακήν κακώς. Ότι το σπίτι που νοικιάζεις δεν θα πέσει πάνω σου να σε πλακώσει. Ότι η εμπιστοσύνη που δείχνεις στους θεσμούς, όπως η τράπεζά σου, δεν θα σου φάει το εφάπαξ και θα σε οδηγήσει στην πτώχευση. Ότι μπορείς να κλειστείς στο σπίτι σου μέσα στον καύσωνα ή την παγωνιά αλλά θα μπορείς να πληρώσεις τον επόμενο λογαριασμό του ρεύματος… Κι ελπίζεις. Ελπίζεις ότι σε αυτή την προσφορά του δημοσίου θα τα καταφέρουμε και δεν θα μας καπελώσουν πάλι λόγω του δικού μας ερασιτεχνισμού ή αθέμιτου πλουτισμού. Ότι το νέο σύστημα φωτοεπισήμανσης θα δουλέψει και τα εκατομμύρια δεν πήγαν στράφι. Ότι το τερματικό φυσικού αερίου θα γίνει. Ότι ο επόμενος ΠτΔ δεν θα δουλεύει για τον εαυτό του. Ότι το κράτος πρόνοιας υπάρχει. Ότι, ότι, ότι... Ελπίζεις… Μέχρι το επόμενο χαστούκι που θα σου ρίξει το σύστημα.
Υπάρχουν στιγμές που νιώθεις ότι, ναι ρε, γίνονται τομές. Ότι ανεβαίνεις επίπεδο, σαν στα videogames που παίζαμε παιδιά. Και μετά άλλο ένα σκάνδαλο, άλλη μια μέρα μέσα στην κίνηση, άλλη μια τραγωδία, άλλη μια κεραμίδα στο κεφάλι και... απόλυτο αδιέξοδο. Γίνεσαι 52 χρόνων, σε μια δεκαετία και κάτι θα μπορείς με το πέναλτι να πάρεις σύνταξη, κάποιοι συνομήλικοί σου έγιναν παππούδες, αλλά η χώρα σου ακόμα πάσχει απ’ τις βρεφικές ασθένειες του τρίτου κόσμου. Μπουχτήσαμε πια κυρίες και κύριοι! Φτάνει! Ήμαρτον! Δώστε μας λίγο όραμα, γιατί από κάρβουνο χορτάσαμε.
