Είναι άδικο να φορτώνεται ο Νιαζί Κιζιλγιουρέκ με ευθύνη για κάτι που δεν είχε καμία θεσμική ή πρακτική δυνατότητα να κάνει: τη σύλληψη των δολοφόνων του Τάσου Ισαάκ. Η απαίτηση της Αναστασίας Ισαάκ είναι ανθρώπινη και απολύτως κατανοητή - ζητά δικαιοσύνη για τον πατέρα της, όχι απλώς λόγια. Όμως η ευθύνη για τις συλλήψεις δεν ανήκει σε έναν ακαδημαϊκό, ούτε σε έναν μελλοντικό ευρωβουλευτή - ανήκει στο κατοχικό καθεστώς, στην Τουρκία και στις αρχές που προστάτευσαν τους δράστες.
Ο Κιζιλγιουρέκ έκανε αυτό που μπορούσε: κατήγγειλε δημόσια τους Γκρίζους Λύκους, μίλησε για ντροπή, αναγνώρισε την ηθική ευθύνη της τουρκοκυπριακής κοινότητας και εξέφρασε ξεκάθαρα ότι οι Τουρκοκύπριοι «οφείλουν μια συγγνώμη» στην οικογένεια Ισαάκ. Δεν είχε όμως καμία εξουσία πάνω στις δομές που διατήρησαν την ατιμωρησία. Το να του ζητείται να επιβάλει συλλήψεις είναι σαν να κατηγορείται ένας δημοσιογράφος επειδή δεν μπόρεσε να σταματήσει ένα καθεστώς.
Η ουσία είναι ότι η οργή της Αναστασίας στρέφεται, δικαιολογημένα, προς την ατιμωρησία και το σύστημα που προστάτευσε τους δολοφόνους. Αλλά το να μετατρέπεται αυτό σε προσωπική μομφή προς έναν άνθρωπο που στάθηκε δημόσια απέναντι στη βία και ζήτησε συγγνώμη, είναι πράγματι άδικο.
