Στην εποχή της ωραιοπάθειας και στο κυνήγι της μακροζωίας, ο κάθε άνθρωπος βρίσκεται ενώπιον μιας σκληρής φυσικής πραγματικότητας. Αν και στο σύμπαν δεν υπάρχει αυτό που λέμε «απώλεια», στην καθημερινότητά μας όσο περνά ο χρόνος τόσο και βλέπουμε αλλαγές που σηματοδοτούν μια λέξη με αφόρητη έννοια: Φθορά. Η φθορά αγγίζει και διαλύει τα πάντα αλλά αυτό που διαλύεται δεν χάνεται! Μπορεί να ακούγεται φιλοσοφικό αλλά είναι πιο απλό. Στο σύμπαν όλα τα στοιχεία που διαλύονται στα μάτια μας ξαναβρίσκουν τη συνέχειά τους και ενώνονται σε κάτι άλλο…
Η Νέα Φυσική, κατά τον αγαπητό φίλο και αστροφυσικό Μάνο Δανέζη, δεν διδάσκεται πουθενά. Απλά πεισματάρηδες φυσικοί άρχισαν να διαβάζουν με άλλο μάτι τη φυσική. Το εξήγησε προχθές: Ποιος καταλαβαίνει τι είναι τα κβάντα; Κι όμως, η λέξη μπήκε στη ζωή μας χωρίς να ξέρουμε περί τίνος πρόκειται… Αφορμή το θλιβερό συμβάν με τον Γιώργο Μαζωνάκη. Κβαντοίατρική ακούμε και ζαλιζόμαστε! Ναι, δεν ξέρουμε τι είναι τα κβάντα, αλλά πάμε και δίνουμε τις χιλιάδες ευρώ σε απατεώνες, τάχα ιατρούς και επιστήμονες. Μια άλλη μέρα θα σας παραθέσω το παράδειγμα που εξήγησε ο Μάνος Δανέζης για να δώσει μια προσέγγιση στα κβάντα. Να θυμάστε απλά τη φράση: «Τα ερωτευμένα φωτόνια».
Πίσω στο θέμα μας.
Όπως είπε ο Μπρεχτ, το νόημα της ζωής είναι ένα: «Να πεθάνεις νέος όσο πιο αργά γίνεται»! Πολύ ψαγμένο δεν λέω, αλλά ο Κλίντ Ίστγουντ δοκιμάζει να το ανατρέψει. Στα 96 του, ο Κλιντ Ίστγουντ κατέρριψε τις βολικές μας αυταπάτες για τα γηρατειά, αρνούμενος να ωραιοποιήσει τη σκληρή αλήθεια. Σε μια πρόσφατη ομιλία του, εξήγησε πώς αλλάζει το σώμα με τον χρόνο. Τα κόκαλα γίνονται λιγότερο ευλύγιστα, οι κινήσεις επιβραδύνονται και το έντονο φως μπορεί να ενοχλεί τα μάτια. Ακόμη και η αναπνοή μπορεί να απαιτεί περισσότερη προσπάθεια. Και αυτό ήταν μόνο η αρχή. Σχολίασε ένα θέμα που οι περισσότεροι άνθρωποι προτιμούν να αποφεύγουν. Δεν πρόσφερε καθησυχαστικές κοινοτοπίες για τα χρόνια των ηλικιωμένων που είναι γεμάτα ατελείωτη γαλήνη. Ο Ίστγουντ το πάει παρακάτω: «Κοιτάς γύρω σου και συνειδητοποιείς ότι η πλειοψηφία των ανθρώπων που σε γνώριζαν όταν ήσουν νέος, που μοιράστηκαν την ιστορία σου, τα αστεία σου και τους αγώνες της ζωής σου, έχουν εξαφανιστεί.
Ο κύκλος των γνώριμων προσώπων συρρικνώνεται σχεδόν στο τίποτα, το τηλέφωνο σταματά να χτυπά, και ο ρυθμός των ημερών επιβραδύνεται σε σημείο που μόλις κινείται. Το πιο πικρό χάπι δεν είναι ο σωματικός πόνος· είναι η ξαφνική απουσία κάποιου που πραγματικά θέλει να σε ακούσει.»
Σοβαρές οι λέξεις του αιωνόβιου ηθοποιού. Προσεγγίζει τη δική του αλήθεια μέσα από έναν σχεδόν αιώνα ζωής. Αν μπορούσα θα του έστελνα τους στίχους του Σταμάτη Σπανουδάκη που τραγουδά η Ελευθερία Αρβανιτάκη: «Δεν είναι ο θάνατος που με τυραννάει, είναι η στιγμή που περνάει και χάνεται…». Θα καταλάβαινε σίγουρα…
