Η βδομάδα που πέρασε δεν επιβεβαίωσε απλά ότι ο ΔΗΣΥ βρίσκεται σε βαθιά κρίση. Και ταυτότητας, και ηγεσίας. Επιβεβαίωσε ότι το 2023 δεν ήταν ο λόγος της ρήξης, αλλά το αποτέλεσμα μιας πορείας που έφερε το κόμμα στο σήμερα. Ότι η δεκαετία Αναστασιάδη- Αβέρωφ πλήγωσε το κόμμα πολιτικά, το πλήγωσε όμως και σε θέματα ηθικής και νοοτροπίας. Μετατρέποντας τον αμοραλισμό σε κεντρικό στοιχείο του χαρακτήρα του.
Το τελευταίο διάστημα είδαμε μια κατάσταση που όχι μόνο δεν περιποιεί τιμή στο κόμμα, αλλά δείχνει και μια βαθιά πολιτική σήψη. Έναν άνθρωπο, ο οποίος έχτισε όλο του το πολιτικό αφήγημα το 2023 στη βάση ότι ένας πολιτικός, με τη βοήθεια του κύκλου του Νίκου Αναστασιάδη, πήγε -μη σεβόμενος τις διαδικασίες του κόμματος- απέναντι από το κόμμα και εκλέγηκε, να αφήνει ορθάνοικτο το ενδεχόμενο να είναι υποψήφιος εκτός των διαδικασιών του κόμματος. Όπως το 2023 ο Νίκος Χριστοδουλίδης. Με ό,τι αυτό συνεπάγεται και για τον ίδιο και για το κόμμα. Δείχνοντας, ανεξαρτήτως του τι προηγήθηκε, τεράστια ανακολουθία. Και διακινδυνεύοντας να καταστεί ο άνθρωπος που θα ταυτιστεί με μια δεύτερη διαδοχική αποτυχία του κόμματος να καταλάβει την εξουσία, αυτή τη φορά ως αποστάτης.
Και μια ηγεσία, η οποία υποτίθεται θα έπρεπε να είναι αυτή που θα διασφαλίσει την αμεροληψία και ανεξαρτησία των εκλογών, να δίνει την εντύπωση ότι επιχειρεί να χειραγωγήσει τη διαδικασία. Χωρίς να κρατά κανένα πρόσχημα. Να διαρρέει δημοσκοπήσεις σε ΜΜΕ (οι οποίες δεν είχαν συμφωνηθεί μεταξύ των υποψηφίων, αναδεικνύοντας στοιχεία που την ευνοούσαν) για να διαμορφώσει κλίμα υπέρ της, να χρησιμοποιεί θεσμικό όργανο του κόμματος με σκοπό να προωθήσει την υποψηφιότητά της, και να σπεύδει να επισπεύσει τις διαδικασίες, καθιστώντας το εξαιρετικά δύσκολο για όποιον θα ήθελε να κατέλθει στις εσωκομματικές εκλογές απέναντί της.
Και είχαμε και τον τέως Πρόεδρο, Νίκο Αναστασιάδη, ο οποίος δύο μέρες μετά τις βουλευτικές επέλεγε να λειτουργήσει σαν δούρειος ίππος του Νίκου Χριστοδουλίδη, καλώντας το κόμμα να συμπορευτεί μαζί του, να προχωρεί και πάλι σε νουθεσίες. Να ανησυχεί για ενδεχόμενη διάσπαση στο κόμμα και να καλεί όλους να σεβαστούν τις εσωκομματικές διαδικασίες και αποφάσεις. Αυτές που ο ίδιος ποδηγετούσε τέσσερις μήνες πριν.
Την ίδια στιγμή είδαμε στελέχη της ηγεσίας του κόμματος να δηλώνουν ότι ο ΔΗΣΥ δεν έχει λόγο ύπαρξης ή δεν γνωρίζουν τον λόγο ύπαρξής του. Είδαμε τη Σάβια Ορφανίδου να «ολοφύρεται», ανησυχώντας ότι με τη διάσπαση του ΔΗΣΥ ανοίγει ο δρόμος να επιστρέψει το ΑΚΕΛ στην εξουσία, και τον Ευθύμιο Δίπλαρο να καλεί τον Νίκο Χριστοδουλίδη και τον ΔΗΣΥ να δεσμευτούν ότι θα στηρίξουν ο ένας τον άλλο στο δεύτερο γύρο, ώστε να φράξουν τον δρόμο στο ΑΚΕΛ. Επιβεβαιώνοντας ότι το επίπεδο της πολιτικής παρέμβασης δεν μπορεί να είναι διαφορετικό από το επίπεδο της ηγεσίας. Διότι, αν μόνη έγνοια τους είναι να μην επανέλθει το ΑΚΕΛ στην εξουσία, γιατί δεν στηρίζουν τον Νίκο Χριστοδουλίδη; Αν αυτή είναι η πολιτική τους πρόταξη, τι τους διαφοροποιεί από τον νυν Πρόεδρο; Με ποιο αφήγημα ζητούν την ψήφο του κόσμου; Και με ποια αξιοπιστία θα τη διεκδικήσουν; Είδαμε ένα κόμμα χωρίς κανόνες, χωρίς θεσμούς, χωρίς πολιτικό όραμα. Τη σοβαρή, κατά τα άλλα, φιλελεύθερη παράταξη του τόπου, όπως θέλει να αυτοαποκαλείται, να γίνεται έρμαιο προσωπικών φιλοδοξιών, προβάλλοντας με τον πιο γλαφυρό τρόπο την πολιτική της γύμνια.
Είναι ξεκάθαρο ότι ο ΔΗΣΥ σήμερα πληρώνει τη διαχρονική αντίληψη ότι όλοι, καλοί-κακοί, χωράνε. Που κατέστησε πρωταγωνιστές στο κόμμα Νουρήδες, Πελεκάνους και Δίπλαρους. Πληρώνει όμως και τη σταδιακή αποϊδεολογικοποίηση του κόμματος. Η οποία χτίστηκε, εν πολλοίς, και στην απαξίωση της πολιτικής ηθικής. Στη βάση μιας λογικής ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Ότι η εξουσία είναι ο στόχος και όχι το όχημα. Που έβαλε στο πλάι το οποιοδήποτε πολιτικό αφήγημα και μέτρο και μετέτρεψε σε πρώτιστο τις προσωπικές φιλοδοξίες και ατζέντες. Οι οποίες έφερναν το κόμμα μια στην αντιπολίτευση και μια στη σιωπηρή συμπολίτευση, στελέχη μια στο σχήμα του Χριστοδουλίδη και μια στο κομματικό shadow cabinet, και την ηγεσία μια να επικαλείται τη σοβαρότητα που επιβάλλει η οικονομία και μια να γίνεται εκφραστής του πολιτικού κατήφορου, πρωταγωνιστώντας σε βιντεάκια με τον Φειδία. Μια πορεία που ξεκίνησε πολύ πριν το 2023 και φαίνεται να οδηγεί το κόμμα στη διάλυση.
Ο ΔΗΣΥ βρίσκεται σήμερα υπό τρομερή πίεση. Το αν, όμως, μπορεί να επιστρέψει στην εξουσία θα έπρεπε να είναι το τελευταίο που να απασχολεί. Αυτό που θα έπρεπε να απασχολεί είναι αν μπορεί, υπό τη σημερινή του δομή, να επιστρέψει στην πολιτική. Όχι για να την καθορίσει, αλλά για να συμμετάσχει. Διότι, παρακολουθώντας κάποιος το κόμμα το τελευταίο διάστημα, δεν μπορούσε παρά να νιώσει θλίψη για την κατάντια στην οποία έχει περιέλθει. Χωρίς πολιτική ταυτότητα, χωρίς πολιτική κατεύθυνση, χωρίς πολιτική ηθική, να χτίζει ολόκληρη την πολιτική του παρέμβαση στον αν και πώς θα επανέλθει στην εξουσία. Λες και έχει βαλθεί να πείσει τους πάντες ότι έχει ολοκληρώσει τον κύκλο του.
https://x.com/AntonisPolydoro
