Ο λύκος κι αν εγέρασε κι άσπρισε το μαλλί του...

Το σχολίασα και χθες στο facebook και δεν αντέχω να μην το πω και σήμερα: κάποιος πρέπει να κάνει κάτι για αυτό το χωρκάτικον πράγμα με τα συχαρίκια μετά την εκλογή του/της προέδρου της Βουλής.

Στήνεται εκεί ο νεοεκλεγείς/ η νεοεκλεγείσα μετά από μία επίσης μοναδική ανά το παγκόσμιο εκλογική διαδικασία -δική μας πατέντα εννοείται- και περνούν από μπροστά οι άλλοι βουλευτές, πολιτικοί αρχηγοί και λοιποί για να ευχηθούν.
Η Αννίτα Δημητρίου είχε δίπλα της τον σύζυγό της και τη μαμά της όμως το όλο σκηνικό έδειχνε παράξενο χωρίς παρανυφάκια, λουκούμια, φακελάκια, τους υπόλοιπους συμπέθερους, ένα στοιχειώδες λουλουδικό κ.λπ. 

Δεδομένου δε ότι η εκλογή της Αννίτας έγινε κατορθωτή με τη βοήθεια της ΔΗΠΑ ίσως θα έπρεπε να βρίσκεται εκεί και ο Μάριος Καρογιάν. Και φυσικά ο άλλος άνθρωπος στον οποίο οφείλει η ΔΗΠΑ την εκλογική έκπληξη που πέτυχε.

Το γεγονός ότι το ΑΚΕΛ κατέγραψε τις μεγαλύτερες απώλειες ψήφων προς τη ΔΗΠΑ, κάθε άλλο παρά τυχαίο ήταν. Ο συγκεκριμένος ο οποίος ήταν πίσω και από τη διάσπαση της «Ομόνοιας», όπως και πίσω από κάθε άλλη εκδικητική τρικλοποδιά στο ΑΚΕΛ τα τελευταία χρόνια, είχε οργώσει τα σπίτια των δυσαρεστημένων ΑΚΕΛικών εξηγώντας ότι η ΔΗΠΑ «είναι κοντά στην κυβέρνηση» και ότι δεν θα τους αφήσει έτσι, εάν τη βοηθήσουν.

Ακόμα και σε ιστορικά προπύργια του ΑΚΕΛ ή πιο σωστά ειδικά σε ιστορικά προπύργια του ΑΚΕΛ, ο άνθρωπος αυτός κατάφερνε να μαζεύει -αμισθί ή όχι κανείς δεν γνωρίζει- στήριξη αλλά και υποψηφιότητες ακόμα για το ψηφοδέλτιο της ΔΗΠΑ. Εργάστηκε μεθοδικά και χρησιμοποίησε ακόμα και το… νέο σωματείο προκειμένου να πετύχει αυτό που ήθελε.

Λέγεται μάλιστα ότι και η «έκπληξη» του αποτελέσματος της ΔΗΠΑ ήταν δική του επινόηση αφού τόσο ο ίδιος όσο και οι του κόμματος κατόπιν οδηγιών του, έλεγαν στους ψηφοφόρους να κρατήσουν μυστική την ψήφο που θα έδιναν. Και ειδικά οι ΑΚΕΛικοί να διαβεβαιώσουν την Εζεκία Παπαϊωάννου ότι θα ψήφιζαν ΑΚΕΛ. 

Ο λύκος κι αν εγέρασε κι άσπρισε το μαλλί του, μήτε τη γνώμη άλλαξε μήτε την κεφαλή του, λέει η σοφή παροιμία με την οποία περιγράφεται, όχι κολακευτικά, το γεγονός ότι η φύση του ανθρώπου δεν αλλάζει. Έτσι και ο… λύκος. Φταίνε βεβαίως και αυτοί που άφηναν διαχρονικά τον λύκο ελεύθερο, παρά τα όσα έκανε. Φταίνε.

Αυτό το δεδομένο δεν αλλάζει τη δική μου πεποίθηση ότι μάλλον κακώς το ΑΚΕΛ δεν αποδέχθηκε την πρόταση Καρογιάν με την οποία θα μοιραζόταν -ίσως- τον χρόνο της Προεδρίας της Βουλής με τον ΔΗΣΥ, εάν ο τελευταίος έχανε τις Εκλογές το 2023. 

Λέω ίσως διότι, όταν έγιναν τα τέρατα και οι του Συναγερμού έσπευσαν πίσω στο μαντρί του Φούλη, οι δε φοβέρες αποδείχθηκαν (και συγχωρέστε με) πορδές, δεν βλέπω προσωπικά γιατί αυτό το σκηνικό να μην επαναληφθεί και σε ενάμιση χρόνο όταν μάλιστα τα δεδομένα, τα εκλογικά δεδομένα, θα είναι διαφορετικά. Όπως πάντοτε είναι πριν από τις προεδρικές εκλογές.

Πόσα σκάνδαλα να αποκαλυφθούν μέχρι τότε και πόσο μεγάλα πρέπει αλήθεια να είναι αυτά, όταν ο σεισμός του σκανδάλου με τα διαβατήρια και η καταστροφή που προκάλεσε στην εικόνα της Κύπρου διεθνώς, χώρια όλα τα άλλα που έγιναν στο διάστημα από την πρώτη εκλογή Αναστασιάδη μέχρι σήμερα, δεν στάθηκαν ικανά να κλονίσουν την εμπιστοσύνη των ψηφοφόρων του ΔΗΣΥ;

Σε αυτό αποσκοπεί βέβαια και η προσπάθεια Αναστασιάδη για κυβέρνηση ευρείας αποδοχής η οποία θα στρώσει για τον ΔΗΣΥ ακόμα καλύτερα τον δρόμο προς μια νέα εκλογική επιτυχία, τώρα που τα περασμένα έχουν ξεπλυθεί και με τη βούλα του εκλογικού αποτελέσματος.

Από την άλλη, το δίλημμα ατόμων που καλούνται να αναλάβουν αξιώματα, όπως ο τέως πρόεδρος της Βουλής Αδάμος Αδάμου είναι μεγάλο. Όταν μπορείς -ή πιστεύεις ότι μπορείς και εδώ μάλλον το πιστεύουν και όλοι οι άλλοι- να αλλάξεις πράγματα προς όφελος του τόπου σου, είναι λογικό να λες όχι βασισμένος στις προσωπικές σου ή τις κομματικές σου ενστάσεις;

Προσωπικά λέω πως δεν είναι. Ακόμη και εάν θα γίνεις υπουργός μια τέτοιας… κατάστασης, για να το θέσω όσο πιο κομψά μπορώ. Και υπό τις περιστάσεις νομίζω πως θα μου πιστώσετε πάρα πολλή κομψότητα σήμερα.